เรื่องราวยังอีกยาว เล่าต่ออีกหน่อย
ตามตรอกซอกซอย เด็ก ๆ จับกลุ่มกันสองสามคน วิ่งมุ่งหน้าไปยังร้านอาหารตระกูลหวังอย่างพร้อมเพรียง
“เอ้อร์ตั้น รีบหน่อยสิ ท่านอาจารย์วั่งโหยวเริ่มแล้วนะ”
“พี่ รอข้าก่อน ข้ายังไม่ได้เช็ดก้นเลย”
“ซานหวา เหตุใดเจ้าไม่สวมกางเกงเล่า ไม่น่าอายหรือ?”
“เพิ่งตื่นน่ะ เปลี่ยนไม่ทันแล้ว รีบไปเถอะ ไม่อย่างนั้นจะพลาดเอา...”
พริบตาเดียว หลังสวี่ชิงโจวเดินเข้าไปในร้านอาหาร ผู้คนก็พากันมารุมล้อมหน้าร้านตระกูลหวัง ทั้งชายหญิง คนแก่คนหนุ่ม
บางคนอุดอยู่หน้าประตู ชะเง้อคอมอง เบียดเสียดกันอย่างสุดกำลัง
บางคนเกาะขอบหน้าต่าง เขย่งปลายเท้า พยายามยืดคอมองเข้าไป
ภายในโถงใหญ่ สวี่ชิงโจวหุบพัดพับลง เคาะไม้ปลุกสติบนโต๊ะ แล้วเอ่ยปากบรรยายอย่างไม่รีบร้อน
เสียงกังวานใสประหนึ่งระฆังยามรุ่งสางและกลองยามพลบค่ำ ล่องลอยไปไกล
“เรามาต่อเรื่องจากคราวก่อนกัน ครั้นกล่าวถึงเมื่อครั้งอดีต เฉาเชาได้จิงโจวมาโดยไม่ต้องเสียเลือดเนื้อ ก็สั่งให้คนสร้างหอถงเชวี่ยขึ้นโดยไม่รอช้า จากนั้นนำทัพนับล้านมุ่งลงสู่ศึกผาแดง หมายกำราบง่อก๊กให้สิ้นซาก แล้วรวบต้าเฉียวกับเสี่ยวเฉียวมาไว้ในอ้อมอก สองพี่น้องตระกูลเฉียวนี้ไม่ธรรมดา ทั้งงดงามล่มเมือง ทั้งเชี่ยวชาญพิณ หมาก อักษร และภาพวาด หาได้ยากยิ่งในใต้หล้า โดยเฉพาะเสี่ยวเฉียวนั้น เรียกได้ว่าเป็นตัวท็อปของเลนกลาง.........”
สวี่ชิงโจวบรรยายอย่างตั้งใจ ผู้คนตั้งใจฟัง
เขาเล่าด้วยน้ำเสียงฮึกเหิม ผู้ฟังก็พากันเดือดดาลด้วยความชอบธรรม
นับแต่ฤดูใบไม้ผลิมาเยือน สวี่ชิงโจวก็เริ่มเล่านิทานอยู่ที่ร้านอาหารตระกูลหวัง เล่าติดต่อกันหลายวัน ด้วยเรื่องราวแปลกใหม่และเสน่ห์เฉพาะตัวอันโดดเด่น ทำให้มีผู้ชื่นชอบมากมาย