การไต่สวนสามนาที
สะพานเล็ก ธารน้ำไหล ทางเดินร่มครึ้ม ลมยามเช้าพัดเย็นสบาย—
ทว่าหน้าผากของนายอำเภอกลับชุ่มไปด้วยเหงื่อ ผ้าเช็ดหน้าในมือเปียกชื้นไปกว่าครึ่ง
เดินมาได้ไม่นาน ยังไม่ถึงศาลาว่าการด้วยซ้ำ เพิ่งผ่านระยะทางไม่ถึง 300 เมตร
แต่เดิน ๆ หยุด ๆ กลับผ่านไปแล้วหนึ่งเค่อ มือทั้งสองของเขาสั่นระริก ในมือกำกระดาษข้อความแผ่นหนึ่งไว้ นี่เป็นครั้งที่เก้าแล้วที่มีคนมาส่งข่าวให้ท่านอาจารย์วั่งโหยว
ตั้งแต่ผู้ว่าการเมือง ไปจนถึงแม่ทัพรักษาเมือง ล้วนส่งคนมาได้ทั้งสิ้น ส่วนข้อความในมือแผ่นนี้ยิ่งไม่ธรรมดา เป็นลายมือของพ่อบ้านใหญ่ประจำจวนเจ้าเมือง ผู้เป็นมือขวาของเมืองเทียนซวง
น้ำหนักของเรื่องนี้ เขาย่อมรู้ดีอยู่แก่ใจ
นายอำเภอหวาดหวั่นจนต้องเช็ดเหงื่อที่ไหลเพราะความตื่นตระหนกไม่หยุด
“ท่านอาจารย์วั่งโหยวมีที่มาใหญ่โตถึงเพียงนี้เชียวหรือ ข้าล่วงเกินมิได้เด็ดขาด”
แม้แต่ที่ปรึกษาข้างกายก็ไม่อาจสงบนิ่งดังเช่นวันวาน เรื่องราวดูเหมือนจะเกินกว่าที่เขาคาดไว้
“เป็นหัวหน้ามือปราบคนไหนกันที่ตาถั่ว ถึงได้พาพระโพธิสัตว์องค์นี้กลับมา นี่คิดจะเอาชีวิตข้าหรือไร—” นายอำเภอด่าออกมาประโยคหนึ่ง
ที่ปรึกษาเอ่ยอย่างรู้ทันว่า “ใต้เท้า เรื่องเร่งด่วนตอนนี้คือรีบไต่สวนให้เสร็จ ยิ่งจบเร็วเท่าไรก็ยิ่งดี”
“ใช่ ๆ รีบเข้าเถิด อย่าปล่อยให้ท่านอาจารย์วั่งโหยวรอนาน”
“ใต้เท้า เดินช้าหน่อยขอรับ”
นายอำเภอยกชายชุดขุนนางขึ้น วิ่งเหยาะ ๆ ไปตลอดทาง
นี่เป็นครั้งแรกที่เจ้าหน้าที่ผู้ไต่สวนกลับร้อนใจ กระวนกระวาย และสับสนยิ่งกว่าผู้ต้องหาเสียอีก
แต่เรื่องนี้ก็ไม่ได้น่าแปลกใจนัก แม้สวี่ชิงโจวจะมีหลักการของตนเอง
เขาใช้วิธีจับฉลากเพื่อรับรองความยุติธรรม ให้ความช่วยเหลือแก่สตรีทั่วหล้าอย่างเท่าเทียมกัน
แต่ในโลกนี้ไม่เคยมีความยุติธรรมที่แท้จริง และยิ่งไม่มีทางมีความยุติธรรมอย่างสมบูรณ์
ภูเขามีสูงต่ำ สายน้ำมีลึกตื้น ผู้คนมีลำดับอาวุโสและฐานะสูงต่ำ แล้วความเที่ยงธรรมกับความเสมอภาคจะมาจากที่ใด