“ไป๋เยวียน อีกไม่นานก็จะสอบเกาเข่าแล้ว”
ขณะนี้ สายตาของอาจารย์ประจำชั้นก็จับจ้องมาที่เขา เอ่ยว่า:
“ครูหวังว่าเธอจะเก็บอาการ หันมาสนใจการเรียนได้แล้ว ต่อไปมีเวลาหาเงินอีกเยอะ”
“……”
ไป๋เยวียนก้มหน้า ไม่เอ่ยปากพูด
“ครูรู้ว่าเธอเลิกเรียนทุกวันต้องไปตั้งแผงที่สะพานลอย หาเงินค่าใช้จ่ายเข้ามหาวิทยาลัย”
อาจารย์ประจำชั้นเอ่ยว่า:
“แต่ตอนนี้เวลาเร่งรัดเกินไป ถ้าเธอยังทำแบบนี้ต่อไป อาจสอบเข้ามหาวิทยาลัยดีๆ ไม่ได้ ไม่ต้องให้ครูพูดเรื่องสลับลำดับความสำคัญหรอกนะ”
“อาจารย์จ้าว ผมรู้ครับ”
ไป๋เยวียนคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วบอก: “ขายงานนี้เสร็จ ผมจะตั้งใจเรียนเลย”
“……”
อาจารย์ประจำชั้นยกมือนวดขมับ วิธีการพูดของไอ้นี่ก็ผิดปรกติเหมือนเดิม…
แต่เธอก็ไม่ได้ใส่ใจนัก เอ่ยต่อว่า:
“บอกครูให้ชัด ๆ!”
“วันนี้เลยครับ ผมเอาไปปล่อยของพวกนั้นให้หมดก่อน!”
“……”
อาจารย์ประจำชั้นตรึกตรองครู่หนึ่ง แล้วบอก: “ก็ได้ วันนี้ก็วันนี้!”
ไป๋เยวียนพยักหน้า หมุนตัวกลับเข้าห้องเรียน
ในใจเองก็มีแผนเช่นนั้น เตรียมจะทุ่มสุดตัวสอบเข้ามหาวิทยาลัย ถึงอย่างไรก็ตาม ในขณะนี้ นี่คือทางออกที่ดีที่สุดของเขา
“พี่ไป๋ อาจารย์จ้าวว่าอะไรเหรอ?”
โจวหานยื่นหน้าเข้ามาใกล้ด้วยสีหน้าเปี่ยมด้วยความอยากรู้
“ให้ฉันตั้งใจเรียน เตรียมสอบที่กำลังจะมาถึง”
“ก็ว่าแล้ว…”
“พอเถอะ แกก็ตั้งใจหน่อย เราสองคนไม่จำเป็นต้องปิดบังฝีมืออีกแล้ว”