หวางหลีชะงักเล็กน้อย คิดว่าอีกฝ่ายล้อเล่น ก็ไม่ได้ใส่ใจ
“อาจารย์ครับ ก็ผมเป็นคนฆ่า รางวัลของผมคงไม่ขาดไปหรอกใช่ไหม?”
“คริสตัลผีสองก้อน ทางการไม่มีทางขาดหรอก”
“คือว่า...”
ไป๋เยวียนเลิกคิ้ว ทำหน้าจริงจังเต็มที่
“คริสตัลผีสองก้อนนั่นเป็นรางวัลภารกิจของเสี่ยวหานกับพวก ผมหมายถึงรางวัลฆ่าผีของผม ผมจัดการภัยร้ายแรงขนาดนี้ได้ จะไม่มีรางวัลเลยหรือ?”
“อือ?”
หวางหลีชะงัก ไม่ทันได้สติกลับมาในทันที พูดตามสัญชาตญาณว่า
“ที่นายพูดมาก็มีเหตุผล ฉันจะขออนุมัติเบื้องบนให้... เอ๊ะ... ไม่ถูกต้อง!!”
“คริสตัลผีสองก้อนก็เป็นรางวัลจากการฆ่าผีฝีเท้าไม่ใช่หรือ? ฉันจะไปขอรางวัลอะไรให้นายอีก?!”
“เอ่อ...”
รอยยิ้มของไป๋เยวียนค้างแข็ง คิดจะหว่านล้อมไม่สำเร็จ?
“เจ้าเด็กนี่เจ้าเล่ห์ไม่เบาเลยนะ!”
หวางหลีจ้องมองเขาอย่างพิจารณา ดีเหมือนกันที่ตั้งสติกลับมาได้ทัน
ถ้ากลับไปขออนุมัติจริงๆ ก็คงเป็นเรื่องตลกน่าดูสิ...
“แล้วความกล้าหาญส่วนตัวของผม ที่เผชิญหน้าผี ไม่มีรางวัลอะไรเลยหรือครับ?”
“ไม่มี!”
น้ำเสียงของหวางหลีเด็ดขาดมั่นคง จากนั้นสีหน้าก็เปลี่ยนไปนิดหนึ่ง พูดต่อว่า
“แต่ถ้านายเขียนรายงานการต่อสู้ตามความจริงได้ เมื่อทางการประเมินแล้ว บางทีอาจจะออกรางวัลคริสตัลผีให้นาย”
“จริงหรือ?”
ไป๋เยวียนได้ยินแล้วดีใจ ไม่คิดว่าจะมีของขวัญเด็ดงามอย่างนี้ด้วย
“ห้ามเขียนอะไรทำนอง หมัดทะลวงฟ้า แม่น้ำแห่งกาลเวลาเด็ดขาด!”
หวางหลีจ้องขึงใส่เขา
“เขียนตามความจริง เข้าใจไหม!”
“อีกอย่าง อย่าเขียนบทเด่นของตัวเองเยอะเกินไป เน้นเรื่องของผีฝีเท้าเป็นหลัก เช่น ลางบอกเหตุก่อนมันปรากฏตัว วิธีการฆ่าคนและอื่นๆ”