“พวกนายก็อย่าเพิ่งท้อไปนักเลย”
เฉินชิงหลีเห็นเช่นนั้นก็ยิ้มปลอบว่า “ช่วงไม่กี่ปีมานี้ทางการทุ่มเทวิจัยมาตลอด บางทีในอนาคตอาจผลิตอาวุธสื่อกลางที่รับมือผีดุร้ายระดับสูงได้ก็ได้”
แต่ทุกคนได้ยินแล้วกลับไม่ได้ฮึกเหิมขึ้นเท่าไรนัก
คำพูดวาดฝันแบบนี้ฟังเอาขำ ๆ ก็พอ……
ส่วนไป๋เยวียนที่นั่งอยู่ด้านล่างกลับสีหน้าขยับ จับประเด็นสำคัญในคำพูดของเฉินชิงหลีได้
ไม่กี่ปีมานี้งั้นเหรอ?
เหตุการณ์ลี้ลับเกิดขึ้นมานานแล้วหรือ?
ไป๋เยวียนพึมพำในใจว่า “ดูเหมือนทางการจะทำงานไปไม่น้อย อยากจะปราบสิ่งลี้ลับให้สิ้นซากก่อนที่ผู้คนจะตื่นตระหนก น่าเสียดายที่การปะทุของสิ่งลี้ลับมันรวดเร็วเกินไป”
“เอาล่ะ ฮึกเหิมขึ้นหน่อยสิ”
เฉินชิงหลีเอ่ยปลอบว่า “กำลังของผีดุร้ายก็กระจายตัวเป็นรูปพีระมิดเหมือนกัน ผีดุร้ายระดับสูงยังไงก็เป็นเพียงส่วนน้อย ถ้าพวกคุณรับมือผีระดับต่ำได้ ก็ถือว่ามีทุนพอจะรอดชีวิต หรือแม้แต่ปกป้องครอบครัวได้แล้ว!”
ทุกคนสลัดความห่อเหี่ยวในใจทิ้งไป และฟื้นจิตใจขึ้นมาอีกครั้ง
บุคคลใหญ่โตในแต่ละยุคสมัยก็เป็นเพียงส่วนน้อยเสมอ พวกเขาในฐานะคนธรรมดา ขอแค่เอาชีวิตรอดได้ก็เพียงพอแล้ว
“ตอนนี้สื่อกลางคืออาวุธของพวกคุณ ความกล้าคือเกราะศึกของพวกคุณ ถ้าหาทางทำให้ผีดุร้ายทะลวงการป้องกันได้ พวกคุณก็ได้เปรียบในการต่อสู้กับผีแล้ว”
เฉินชิงหลีให้กำลังใจอีกครั้งว่า “ถ้าแก้ไขเหตุการณ์ลี้ลับได้สักครั้ง พวกคุณจะได้เงินก้อนโต อย่างน้อยก็รับประกันได้ว่าคนในครอบครัวจะกินอยู่ไม่ขัดสน”
ทุกคนพยักหน้ากันหมด ในใจอดรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาบ้างไม่ได้