“……”
อาจารย์จ้าวพูดไม่ออกไปชั่วขณะ นี่ไม่ใช่วิธีการก้าวหน้าแบบนี้นะ?
แต่เพราะเป็นนโยบายจากเบื้องบน เธอจึงไม่มีสิทธิ์ห้าม ได้แต่ถอนหายใจเฮือกหนึ่งแล้วว่า
“เฮ้อ นายระวังตัวด้วยแล้วกัน”
ไป๋เยวียนพยักหน้า คว้าใบประชาสัมพันธ์แล้วก้าวฉับๆ ออกจากห้องเรียนไปโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย...
ทุกคนมองตามแผ่นหลังที่จากไปของไป๋เยวียนด้วยสีหน้าหลากหลาย บ้างก็อิจฉา บ้างก็สงบ บ้างก็เสียดาย
ก้าวที่เดินออกไปนี้
หมายความว่าเส้นทางชีวิตของไป๋เยวียนจะแตกต่างจากคนทั่วไปอย่างสิ้นเชิง...
...
ไม่นาน ไป๋เยวียนก็มาถึงออฟฟิศของห้องเรียนภูตผีที่ชั้นหนึ่ง
“เอ๊ะ คนเยอะจัง?”
เขาชะงักไป ไม่คิดว่าหน้าออฟฟิศจะมีคนเข้าแถวรออยู่เป็นสิบคน
ดูท่าแล้วหลายคนก็ใจเด็ดและมองการณ์ไกล
ยามนี้เหตุการณ์ลี้ลับมาเยือน หากพวกเขาสั่งสมประสบการณ์ได้บ้าง ความสามารถในการเอาชีวิตรอดของตัวเองจะยกระดับขึ้นอย่างมาก
เพราะแม้ว่าห้องข่าวกรองจะอันตราย แต่การปฏิบัติภารกิจล้วนมีผู้เชี่ยวชาญคอยร่วมเดินทางให้ ความปลอดภัยนับว่าสูงมากแล้ว
หากไม่ฉวยโอกาสตอนนี้ ต่อไปก็คือการเผชิญหน้ากับผีดุร้ายตามลำพัง นั่นแหละถึงจะรอดตายยาก
ไม่นานก็ถึงคิวของไป๋เยวียน
“หือ? ไอ้หมอนี่มาแล้วจริงๆ?”
หวางหลีที่นั่งอยู่ที่โต๊ะเลิกคิ้วใส่ไป๋เยวียน ความประทับใจที่มีต่อไป๋เยวียนนั้นเรียกได้ว่าฝังใจมาก
“อาจารย์หวาง”
ไป๋เยวียนยิ้มบางๆ เป็นการทักทาย
เพราะเวลานี้ทั้งโรงเรียนก็อยู่ภายใต้การดูแลของอีกฝ่ายแล้ว
“ห้องข่าวกรองเป็นตัวเลือกที่ดีสำหรับนายนะ”
หวางหลีพยักหน้า เข้าใจถึงคุณสมบัติทางจิตใจอันน่าเหลือเชื่อของอีกฝ่ายแล้ว