จนกระทั่งห้าทุ่มตรง ทั้งสองคนถึงได้กินอิ่มหนำสำราญและแยกย้ายกันไป...
ไป๋เยวียนนั่งแท็กซี่กลับบ้าน พลางครุ่นคิดในใจไปด้วย
“โลกนี้มีผีจริง ๆ ด้วยหรือนี่...”
“ยุคสมัยกำลังจะเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่แล้วหรือ?”
ถ้าไม่มีเลือดสุนัขดำ เขาคงรับมือกับผีนั่นไม่ได้เลย
ตอนแรกเขาคิดว่าทางการน่าจะจัดการได้ แต่หลังจากเจอเรื่องวันนี้ เขาไม่คิดว่าสิ่งนี้จะจัดการได้ด้วยอาวุธร้อนอีกต่อไป
“ตอนนี้เพื่อนก็กลายเป็นเศรษฐีหมื่นหยวนแล้ว จะซื้อเลือดสุนัขดำมาตุนไว้ที่บ้านดีไหม?”
แม้วันนี้เลือดสุนัขดำจะได้ผลไม่มากนัก แต่อย่างน้อยก็มีประโยชน์
นอกเหนือจากนี้ เขาก็ไม่พบสิ่งใดที่จะรับมือกับเหตุการณ์ลี้ลับได้อีก
ไม่นาน ไป๋เยวียนก็กลับมาถึงย่านที่พักของตน
“กลับบ้านเสียที”
ไป๋เยวียนหาวหวอด อาบน้ำล้างหน้าง่าย ๆ แล้วล้มตัวลงนอนบนเตียง
บ้านนี้แม้จะเงียบเหงา แต่เขาก็ชินเสียแล้ว
“พรุ่งนี้ต้องตื่นเช้าไปเรียน นอนเถอะ...”
หลังจากเหตุการณ์วันนี้ ไป๋เยวียนก็รู้สึกเหนื่อยล้าไม่น้อย และผล็อยหลับไปอย่างรวดเร็ว...
เมื่อเวลาเที่ยงคืนตรง
ไป๋เยวียนเหมือนสัมผัสถึงอะไรบางอย่าง จึงสะดุ้งตื่นจากฝันในทันที
สายตาจับจ้องไปที่ตำแหน่งหน้าอกของตน ตรงนั้นร้อนผ่าวราวกับมีไฟกองหนึ่งลุกโชน
“หืม?”
ไป๋เยวียนสะดุ้ง รีบเปิดเสื้อของตนขึ้นทันที
เพียงเห็นที่ตำแหน่งหน้าอกของเขา ใบหน้าผีสีเลือดปรากฏชัดเจน เต็มไปด้วยความรู้สึกสยดสยอง