วันรุ่งขึ้น
แสงแดดยามเช้าสาดลอดเข้ามาทางหน้าต่าง
ไป๋เยวียนขมวดคิ้วเล็กน้อย พลางตื่นจากห้วงนิทราอย่างเกียจคร้าน
“ช่างเป็นการนอนที่สบายจริง ๆ...”
เขาเหยียดกายบิดขี้เกียจ รู้สึกได้ว่าแต่ละเซลล์ในร่างกายเต็มเปี่ยมไปด้วยพลัง
เมื่อคืนทั้งอดนอน ทั้งออกแรงอย่างหนัก เล่นเอาหมดแรงไปบ้างเหมือนกัน
“น่าเสียดายที่ใบหน้าผียังย่อยไม่หมด...”
เขาเหลือบมองหน้าอกตัวเอง เมื่อคืนใบหน้าผีไม่ได้จ่ายยาให้ คงต้องใช้เวลาอีกหน่อย เพราะยังไงผีเมื่อคืนก็มีดีกรีอยู่บ้าง
“กลับโรงเรียนแล้ว”
เขาขยี้ตา แล้วไม่นานก็อาบน้ำแต่งตัวเสร็จ มุ่งตรงไปยังโรงอาหารของโรงแรม
เวลานี้มีนักเรียนจำนวนไม่น้อยกำลังรับประทานอาหารกันอยู่
เมื่อเห็นไป๋เยวียนปรากฏตัว ทุกคนต่างเบือนสายตาหลบ แม้แต่สบตาก็ไม่กล้า
ใครจะรู้ว่าไอ้นี่จะต่อยใครตายสักคนสองคนเพื่อเพิ่มบรรยากาศหรือเปล่า...
“กลัวกันหมดแล้วเหรอ?”
ไป๋เยวียนส่ายหัว แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจ
เขาเข้าห้องข่าวกรองก็เพื่อเพิ่มความแข็งแกร่ง ไม่ได้มาเพื่อหาเพื่อน
“รสชาติใช้ได้...”
ไป๋เยวียนกินอย่างเปิดพุงภายใต้สายตาตื่นตระหนกของทุกคน กวาดอาหารส่วนใหญ่หมดเกลี้ยง
ปริมาณการกินที่น่าตกใจแบบนี้ เริ่มไม่เหมือนมนุษย์แล้ว
แต่เมื่อนึกถึงพละกำลังพิลึกพิลั่นของเขา ทุกคนกลับรู้สึกว่ามีเหตุผล
และในขณะนั้นเอง
หวางหลีก็เดินเข้ามาในโรงอาหาร เห็นไป๋เยวียนกำลังกินอย่างเอร็ดอร่อยแต่ไกล
“สวัสดีอาจารย์หวาง!” เหล่านักเรียนลุกขึ้นกล่าว
หวางหลีเพียงพยักหน้า แล้วมุ่งตรงไปหาไป๋เยวียน