“เรื่องนั้นไว้ค่อยว่ากันทีหลังเถอะ”
เฉินชิงหลีส่ายศีรษะ แล้วกล่าวต่อว่า
“พูดง่าย ๆ ก็คือ หากพวกคุณอยากมีชีวิตรอด ก็ต้องควบคุมสภาพจิตใจของตัวเองให้ดี อย่าให้เกิดความกลัวขึ้นมา เมื่อทำได้เช่นนั้น ความปลอดภัยก็จะเพิ่มขึ้นอย่างมากโดยธรรมชาติ”
สีหน้าของทุกคนเคร่งขรึม
คำพูดนี้ฟังดูง่าย แต่การจะทำได้จริงนั้นยากเย็นยิ่งกว่าขึ้นสวรรค์
มนุษย์เรามีความหวาดกลัวต่อ 'ผี' เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว หากต้องเจอเรื่องสะพรึงขวัญอีกสักหน่อย ความหวาดกลัวก็จะผุดขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
แม้หลายคนจะคิดว่าตัวเองกล้าบ้าบิ่น ดูหนังสยองขวัญแล้วไม่มีอาการใด ๆ เลยก็ตาม
แต่นั่นมันก็แค่หนัง
เมื่อเผชิญหน้ากับเหตุการณ์ลี้ลับที่แท้จริง ความหวาดกลัวในใจคนเราก็จะเกิดขึ้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ แม้แต่มืออาชีพที่มีวัตถุผีร่วมกำเนิดก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น
เพียงแต่พวกเขาผ่านประสบการณ์มามาก จึงมีระดับความกลัวต่ำกว่าคนธรรมดามาก อย่างน้อยก็พอจะทำให้พวกเขารักษาความคิดให้เยือกเย็นและไม่ถึงขั้นแตกสลาย
มีใครบางคนด้านล่างเอ่ยปากขึ้นว่า “อาจารย์ แต่คนเราล้วนกลัวความตายไม่ใช่หรือครับ เราคงเอาชนะสัญชาตญาณไม่ได้หรอก”
“เรื่องนั้นคิดมากเกินไป”
เฉินชิงหลีส่ายศีรษะ กล่าวว่า “นั่นคือความกลัวตายของคุณ ซึ่งไม่เหมือนกับความกลัวที่ผีต้องการกลืนกิน ผีต้องการกลืนกิน 'ความกลัวที่มีต่อมัน' ต่างหาก!”
เมื่อได้ยินคำนี้ คนผู้นั้นก็ถอนหายใจโล่งอกทันที แล้วกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า