ไม่นานนัก ยามราตรีก็มาเยือน
ภายในโรงแรม ผู้คนมารวมตัวกันที่ชั้นล่าง สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก อาจถึงขั้นมีคนเริ่มเขียนจดหมายลาตายแล้ว...
“เรามาทำตามแผนเมื่อกลางวันกัน!”
ไป๋เยวียนและคนอื่นๆ ไม่มีเวลาปลอบโยนผู้คน เตรียมล่อให้ผีออกจากรังแล้ว
“ได้เลย!”
โจวหานและอีกสองคนพยักหน้า พลางพูดว่า
“พี่ไป๋ ระวังตัวด้วยนะ!”
ไป๋เยวียนไม่พูดอะไรอีก หันหลังแล้วสาวเท้าขึ้นไปยังชั้นสองเพียงลำพัง
เวลานี้ทางเดินที่ชั้นสองว่างเปล่าไร้ผู้คน มีเพียงแสงไฟสลัวๆ ข้างทางสองข้าง แวบหนึ่งชวนให้วังเวง
“ให้พี่ได้เห็นหน่อยสิว่าแกเป็นตัวประหลาดอะไรกันแน่...”
เป้ของไป๋เยวียนบรรจุเลือดไก่ตัวผู้ไว้ สีหน้าปรกติเยือกเย็น เดินเข้าไปในห้องคนเดียว
และยังเป็นห้องเดียวกับที่หลิววั่งพักเมื่อคืนที่ผ่านมา!
ต้องบอกเลยว่า อาการของเจ้าหมอนี่ช่างบันดาลให้เขามั่นใจเหลือเกิน...
เมื่อกลางวัน กรมกิจการความสงบได้มาถึงแล้ว ย้ายศพของหลิววั่งออกไป พร้อมเก็บกวาดที่เกิดเหตุ จนกระทั่งสะอาดเอี่ยมกว่าห้องอื่นๆ ด้วยซ้ำ
ถึงไป๋เยวียนจะป่วย แต่เขาก็ไม่มีนิสัยนอนร่วมกับศพนี่นะ
“ก็ได้แต่วัดกันที่คืนนี้ล่ะ”
ไป๋เยวียนล้มตัวลงบนเตียง แววตามีความครุ่นคิด
เขาเสนอตัวเป็นเหยื่อล่อ ไม่ใช่เพื่อมาเป็นวีรบุรุษ แต่เตรียมจะคว้าคริสตัลผีสองชิ้นนั่นต่างหาก!
ถึงแม้เขาจะไม่ใช่คนภูตวิญญาณ แต่จะเกิดอะไรขึ้นล่ะถ้าใบหน้าผีสามารถเขมือบมันได้?
อีกอย่างการเอาแต่หลบหนีไร้ซึ่งประโยชน์ อย่างที่เขาพูดเมื่อกลางวันนั่น พวกเขาทุกคนถูกผีตนนี้จับตาดูไว้หมดแล้ว เดี๋ยวมันก็วนมาถึงหัวเขา
แทนที่จะขี้ขลาดกลัวจนหัวหด สู้ลุยสุดตัวเลยดีกว่า!