ทะลุโลกไซเบอร์พังก์ นางเอกฆ่ารัวไม่ยั้ง

ตอนที่ 5 พบเห็นเมื่อใด สังหารทันที!

7 นาที· 1.6K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

——เมืองหลักอีสเก๋อลัวหลี

เมืองแห่งนี้เงียบงันยิ่งกว่าเดิม

ไม่สิ หากจะพูดให้ถูกต้องก็คือ ที่นี่มีแต่ความเป็นระเบียบ

ทุกสิ่งราวกับรหัสเคลื่อนไหวที่ถูกกำหนดไว้ล่วงหน้า แม้จะขยับเปลี่ยนแปลงหลากหลาย แต่กลับเป็นระบบและไม่รบกวนกัน

เหนือพื้นดินขึ้นไปร้อยเมตร มีเครื่องบินรบลาดตระเวนสีดำสนิทแวววาวหลายสิบลำบินวนอยู่เหนือเมือง ราวกับเหยี่ยวกำลังตรวจตราอาณาเขตอย่างเงียบเชียบ

แม้แต่ซอกอากาศก็ยังแผ่กลิ่นอายเย็นเยียบข่มขวัญ

เมื่อเทียบกับเขตชานเมือง อาคารที่นี่สูงตระหง่านและตั้งชิดกันมากกว่า กลุ่มอาคารสไตล์โกธิกชูยอดแหลมแทงทะลุขึ้นไปถึงเมฆไกลลิบ สถาปัตยกรรมไซเบอร์พังก์สมัยใหม่แหวกกรอบเดิม ลอยตัวขึ้นจากโครงสร้างฐาน สองรูปแบบที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง ทั้งคลาสสิกและล้ำสมัย กลับผสานเข้าด้วยกันอย่างวิจิตรพิสดารและลึกลับ

ภายนอกอาคารไม่ได้เคลือบไว้ด้วยโลหะผสมทังสเตนเท่านั้น แต่ยังใช้วัสดุพิเศษที่ดูดซับพลังงานความร้อนและแสง เพื่อกักเก็บพลังงานทุกชนิดที่นำมาใช้ประโยชน์ได้

บนถนนไม่มีคนเร่ร่อนที่พบเห็นได้ทั่วไปในเขตชานเมือง ไม่มียานพาหนะเก่าที่กินพลังงาน และไม่มีพืชที่ไม่เป็นอันตราย สิ่งมีชีวิตทุกชนิดที่ไม่ใช่มนุษย์ล้วนถูกมองว่าเป็นพวกนอกรีต

พบเห็นเมื่อใด สังหารทันที!

แทนที่จะเรียกที่นี่ว่าเมือง อูถงเก็บสายตากลับมาอย่างเฉยเมย เธอรู้สึกว่าที่นี่คล้ายสถานีฐานอันหรูหราฟุ้งเฟ้อ เป็นแหล่งพักพิงของมนุษย์ที่รวบรวมทั้งเศรษฐกิจ การเมือง การทหาร และเทคโนโลยีล้ำสมัยไว้ในที่เดียว

เมื่อเดินมาถึงประตูเมือง เธอเห็นทหารสวมเกราะจักรกลกลุ่มหนึ่งกำลังควบคุมการเคลื่อนไหวของผู้คนที่ต้องการเข้าเมือง ผู้ที่ไม่ได้เป็นพลเมืองเมืองหลัก หากต้องการเข้าเมืองจะต้องแสดงเจตจำนงให้ชัดเจน——

1. บัตรแม่เหล็กระบุสถานะว่าเป็นผู้สืบเชื้อสายที่มีโอกาสวิวัฒนาการ หรือเป็นผู้ที่ได้รับการระบุชื่อจากหน่วยรับสมัครทหารประจำปี

2. ได้รับจดหมายเชิญจากศูนย์วิจัยทางวิทยาศาสตร์ตีเฟินหลานอินในเมือง

นอกจากผู้สมัครเป็นทหาร และผู้ที่สมัครใจอุทิศทั้งชีวิตให้กับงานวิจัยและการแพทย์แล้ว คนอื่น ๆ ล้วนไม่มีคุณสมบัติเข้าเมือง

นี่ไม่ใช่กฎเกณฑ์เก่าคร่ำครึไร้เหตุผล ไม่ว่ายุคสมัยใด ตราบใดที่มีสิ่งมีชีวิตทรงปัญญา ย่อมมีการแบ่งชนชั้น

ยุคหงส์ปั่นป่วนก็เช่นกัน

เมืองหลักอีสเก๋อลัวหลีมีพื้นที่ทุกกระเบียดนิ้วล้ำค่าดั่งทองคำ ผู้คนใช้ชีวิตหรูหรากินดีอยู่ดี ครอบครองทรัพยากรเพื่อความอยู่รอดอันไร้ขีดจำกัดของฐานมนุษย์ไว้แต่เพียงผู้เดียว ที่นี่คือแหล่งรวมตัวของผู้บริหารระดับสูง เป็นแหล่งผลาญเงินทองของชนชั้นสูงที่เสพสุขอย่างฟุ่มเฟือย……

พูดง่าย ๆ ก็คือ ผู้ที่มีสิทธิพำนักถาวรในเมืองหลัก——

ไม่ร่ำรวยก็มีอำนาจ ไม่เป็นขุนนางก็เป็นพ่อค้า

เพราะฉะนั้น ที่นี่จึงไม่ยอมให้สิ่งไร้ค่าแม้แต่ชิ้นเดียวมีที่ยืน

……

ตอนนี้เธอกลับรู้สึกโล่งใจที่ตัวเองเป็นผู้สืบเชื้อสายที่มีโอกาสวิวัฒนาการและมีประโยชน์

สำหรับอูถง การเข้าเมืองเป็นเรื่องง่าย แต่หลังจากเข้าเมืองแล้วจะทำอะไรต่อ เธอกลับมืดแปดด้าน พวกเธอทำได้เพียงเดินตามทหารนำทางและทำตามคำสั่ง

ทหารนำทางหยุดยืน แล้วหันข้างอย่างเป็นระเบียบ ดวงตาสีดำใต้เปลือกตาชั้นเดียวฉายแววเที่ยงธรรม เสียงหนักแน่นดังขึ้นอีกครั้ง

“พรุ่งนี้เวลาแปดโมงเช้า พวกคุณจะเข้าสู่ขั้นตอนคัดเลือก วันนี้พักผ่อนตามอัธยาศัย เมื่อเข้าไปในฐานทัพแล้วจะแยกย้ายกันได้ หมายเลขห้องส่งไปยังอุปกรณ์ปลายทางของบัตรแม่เหล็กแล้ว ตรวจดูด้วยตัวเอง”

——【หมายเลขห้อง 3017】

สิ้นเสียงทหาร อุปกรณ์ปลายทางก็ส่งข้อความแจ้งเตือนเข้ามาทันที

เธอสังเกตว่าผู้สืบเชื้อสายที่มีโอกาสวิวัฒนาการกลุ่มนี้มีราวหนึ่งร้อยคน ผู้ชายเป็นคนส่วนใหญ่ ส่วนผู้หญิงมีไม่ถึงหนึ่งในสิบ แต่การจะได้เป็นสมาชิกประจำการของกองทัพเซิ่งเวยซิวสั่วอย่างแท้จริง ไม่ได้ขึ้นอยู่กับความได้เปรียบทางสรีระ ระหว่างทางเธอได้ยินพวกเขาพูดคุยกัน ดูเหมือนบางคนเป็นผู้เข้าแข่งขันฝีมือดีที่ไม่ผ่านการคัดเลือกเมื่อปีก่อน และกลับมาสมัครอีกครั้งในปีนี้

เธอประเมินพลังพิเศษของตัวเองอย่างไม่มั่นใจ ในใจเต็มไปด้วยความกังวล ใช้โจมตีไม่ได้ ทำได้แค่ตั้งรับ

สถานการณ์แบบนี้เรียกได้ว่าโชคร้ายที่สุด ไม่มีใครโชคร้ายไปกว่านี้แล้ว

ทหารนำทางหยุดอยู่ข้างอาคารขนาดเล็กแห่งหนึ่ง หลังจากชี้แจงเรื่องการเข้าพักและข้อควรระวังในการรับเครื่องแบบแล้ว ก็ปล่อยให้ทุกคนแยกย้าย

อูถงกวาดตามองรอบ ๆ เห็นเด็กสาวคนหนึ่งอยู่ทางซ้ายมือ อายุไล่เลี่ยกับเธอ จึงแตะไหล่อีกฝ่ายเบา ๆ แล้วแนะนำตัวก่อน

“สวัสดี ฉันชื่ออูถง เรียกฉันว่าวุนเดนก็ได้ เป็นเพื่อนกันไหม”

“สวัสดีจ้ะ! ฉันชื่อคาน่า นึกว่าทุกคนจะเย็นชากันหมดเสียอีก……ไม่นึกเลยว่าเธอจะเป็นฝ่ายเข้ามาคุยก่อน เธอใจดีจัง” เด็กสาวดูดีใจมาก เวลายิ้มมีลักยิ้มเล็ก ๆ สองข้าง

“ทำไมถึงอยากเข้าร่วมเซิ่งเวยซิวสั่วล่ะ ยังมีกองทัพอื่นที่สบายกว่านี้ไม่ใช่หรือ” อูถงถามอย่างไม่ใส่ใจ ทว่าสายตายังคงติดตามทหารที่เดินจากไป

“?”

เด็กสาวที่ชื่อคาน่าอุทานออกมาด้วยความตกใจ สีหน้าตื่นตะลึง

“ยังต้องถามอีกเหรอ”

“เซิ่งเวยซิวสั่วเชียวนะ ถึงจะอยู่ภายใต้การนำของพลเอกโคลินมาแค่ห้าปี และมีสมาชิกไม่ถึงหนึ่งร้อยคน แต่เรื่องราวของพวกเขาเป็นที่รู้กันทั่ว ต่อให้เป็นกองกำลังแบบนี้ ตลอดห้าปีที่ผ่านมาก็ยังขับไล่ฝูงสิ่งมีชีวิตต่างมิติที่รุกรานมาแล้วถึงเจ็ดสิบหกครั้ง ตั้งแต่มีพวกเขา ตอนนี้แทบไม่ต้องกังวลเรื่องการรุกรานของสิ่งมีชีวิตต่างมิติแล้ว!”

“นี่คือความฝันตลอดชีวิตของผู้สมัครทุกคนเลยนะ!!!”

เมื่อได้ยินเด็กสาวทั้งสองคุยกัน ผู้เข้าแข่งขันที่อยู่ข้าง ๆ ก็พากันคล้อยตาม

“โธ่ ก็ใช่น่ะสิ! เงินเดือนที่นี่ไม่ใช่ใคร ๆ จะเทียบได้เสียหน่อย!”

?

เงินเดือนสูงหรือ

อูถงแอบคำนวณในใจ แบบนั้นก็ไม่เลว

ก็เหมือนได้ทำงานราชการ มีข้าวกินไปตลอดชีวิตน่ะสิ!

“อีกอย่าง สมาชิกทุกคนของเซิ่งเวยซิวสั่วรับคำสั่งตรงจากพลเอกโคลิน ไม่ว่าจะเป็นความชำนาญในการควบคุมพลังพิเศษ ไหวพริบด้านการบัญชาการทหาร หรือความสามารถในการทำงานเป็นทีม ฝีมือของทุกคนไม่ได้ด้อยไปกว่านายทหารยศร้อยเอกเลย!”

ชายวัยกลางคนคนหนึ่งอธิบายอย่างเป็นฉากเป็นตอน

“การคัดเลือกประจำปีแทนที่จะเรียกว่าการแข่งขัน เรียกว่าการฝึกซ้อมรบจริงจะเหมาะกว่า ระหว่างการคัดเลือก นอกจากจะคัดเอาสิ่งที่ดีและกำจัดสิ่งที่ด้อยแล้ว ยังช่วยเสริมสร้างความสามารถในการรบได้ในเวลาอันสั้นด้วย! ในการแข่งขันครั้งก่อน ๆ ก็มีดาวรุ่งหลายคน พวกเขาเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็วระหว่างการคัดเลือก”

เสริมสร้างความสามารถในการรบได้ในเวลาอันสั้นหรือ

อูถงขมวดคิ้ว ดูท่าจะตรงกับที่เธอต้องการพอดี เธอกำลังต้องการเพิ่มพลังอย่างรวดเร็ว และทำความเข้าใจว่าควรใช้พลังพิเศษอย่างไรกันแน่

“ไม่ปิดบังหรอกนะ ที่จริงฉันมาที่นี่เพราะเลื่อมใสคนคนหนึ่ง เขาช่วยผู้คนทั้งเขตของเราจากการรุกรานของสิ่งมีชีวิตต่างมิติ!” คาน่าพูดพลางแสดงสีหน้าเลื่อมใสและชื่นชม

“แล้วเธอล่ะ ทำไมถึงอยากมา”

คาน่ายิ่งพูดก็ยิ่งตื่นเต้น เธอหันมาถามอย่างกระตือรือร้น

“……แค่ชื่นชมเท่านั้น”

อูถงหลุบตา ครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนตอบคำถามด้วยคำตอบที่ไม่ผิดพลาด

……

“ห้องฉันหมายเลข 3025 อย่าลืมแวะมาเล่นนะ! บ๊ายบาย~”

หลังจากไปรับเครื่องแบบด้วยกันเสร็จ อูถงกับคาน่าก็แยกย้ายกันไป

ท่ามกลางฝูงชนที่พลุกพล่าน เธอรู้สึกอยู่ตลอดว่ามีสายตาคู่หนึ่งจับจ้องมาที่ตัวเอง แววตานั้นเหมือนสัตว์ร้ายกำลังจ้องเหยื่อที่อ่อนแอ ทำให้แผ่นหลังของเธอเย็นวาบอย่างห้ามไม่อยู่ แต่ทุกครั้งที่เงยหน้ากวาดตามองรอบ ๆ ความรู้สึกไม่สบายใจก็หายไป

น่าขนลุก

หลังแยกย้ายกันแล้ว เธอไม่ได้กลับห้องไปพักเหมือนคนอื่น แต่เดินเล่นอยู่ภายในบริเวณที่กำหนด

กลุ่มอาคารแห่งนี้แยกออกจากฐานทัพ เรียกว่า “เขตคัดเลือกคานเวส” แม้พื้นที่ไม่ใหญ่ แต่ก็มีสิ่งอำนวยความสะดวกพื้นฐานสำหรับการใช้ชีวิตครบถ้วน คุณภาพชีวิตดีกว่าพื้นที่ส่วนใหญ่ในเขตชานเมืองมาก ถึงขั้นมีเวทีประลองให้ผู้สมัครได้ต่อสู้หยั่งเชิงฝีมือกันด้วย เพียงแต่ตอนนี้ยังไม่เปิดให้ใช้งาน

——ศูนย์กลางฐานทัพ·ชั้นบนของมหาวิหารหลักเซิ่งเวยซิวสั่ว

“รายงานพลเอกโคลิน ผู้สืบเชื้อสายที่มีโอกาสวิวัฒนาการซึ่งสมัครเข้ากองทัพด้วยความสมัครใจครั้งนี้มีทั้งหมด 136 คน เป็นชาย 122 คน หญิง 14 คน นี่เป็นการคัดเลือกครั้งแรกที่มีผู้หญิงสมัครเข้าร่วมกองทัพ รายงานเสร็จสิ้น ขอรับคำสั่ง!”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป