เมื่อไป๋เยว่ฟื้นขึ้นมา ก็พบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียง
ม่านเตียงที่คุ้นเคย กลิ่นยาที่คุ้นเคย เธอปรับลมหายใจให้สม่ำเสมอ ก่อนจะค่อย ๆ หันหน้าไปด้านข้าง
เสี่ยวชุ่ยนอนฟุบอยู่ข้างเตียง ใต้ตาคล้ำเป็นปื้น มือยังกำผ้าเช็ดหน้าไว้พลางวางพาดอยู่บนขอบเตียง
ไป๋เยว่ถอนสายตากลับมา แล้วถอนหายใจ
เธอชินแล้ว เธอชินกับเรื่องแบบนี้จริง ๆ ตอนนี้ในใจไม่มีแม้แต่ระลอกคลื่น
เสี่ยวชุ่ยขยับตัวเล็กน้อย ก่อนจะงัวเงียเงยหน้าขึ้น พอเห็นไป๋เยว่ลืมตาอยู่ก็ผุดลุกพรวดขึ้นมาทันที
“ท่านหญิง! ท่านฟื้นแล้ว! ในที่สุดท่านก็ฟื้นเสียที! บ่าวจะไปตามหมอหลวงเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ!”
ไป๋เยว่จับข้อมือเธอไว้ “อย่าเพิ่งร้องเรียก”
เสี่ยวชุ่ยเงียบเสียง น้ำตากลับไหลลงมาก่อน
เธอเช็ดน้ำตาไปพลางพูดไปพลาง “ท่านหญิงหลับไปตั้งสามวันแล้ว องค์รัชทายาทเฝ้าอยู่หน้าประตูทุกวัน หมอหลวงบอกว่าท่านตกใจจนได้รับบาดเจ็บถึงรากฐาน คราวนี้เกรงว่าจะยิ่งรักษาให้หายยาก บ่าวตกใจแทบตาย หากท่านเป็นอะไรไป บ่าวจะอธิบายกับนายท่านอย่างไรเจ้าคะ”
“พี่ลูกพี่ลูกน้องล่ะ”
เสี่ยวชุ่ยเช็ดน้ำตา “องค์รัชทายาทเฝ้าท่านมาสามวันแล้ว เช้านี้ฝ่าบาทเรียกตัวไปห้องทรงพระอักษรเจ้าค่ะ”