ภายในห้องส่วนตัว ฟู่จิ่งเซินเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ
ไป๋เยว่ออกไปเกือบ 15 นาทีแล้ว แค่ไปห้องน้ำ ไม่น่าจะใช้เวลานานขนาดนี้
เขาถือแก้วเหล้าไว้ ปลายนิ้วค่อย ๆ ลูบวนขอบแก้ว สีหน้าไม่แสดงความรู้สึก ทว่าหูกลับคอยเงี่ยฟังเสียงจากทางประตูห้องอยู่ตลอด
ประธานหลิวกำลังพูดอะไรบางอย่างกับเขาอยู่ข้าง ๆ เขาขานรับสองครั้ง แต่ไม่ได้ฟังเท่าไรนัก
รอไปอีก 2 นาที ก็ยังไม่เห็นเธอกลับมา
ฟู่จิ่งเซินวางแก้วเหล้าลง กำลังจะลุกออกไปดู
ประตูห้องส่วนตัวถูกผลักเปิดจากด้านนอก
ผู้จัดการเดินเข้ามา สีหน้าค่อนข้างเคร่งเครียด มือถือแท็บเล็ตไว้เครื่องหนึ่ง เขารีบอ้อมมาอยู่ข้างฟู่จิ่งเซิน
“ประธานฟู่” ผู้จัดการลดเสียงลง พลางยื่นแท็บเล็ตตรงหน้าเขา บนหน้าจอเป็นภาพจากกล้องวงจรปิด
ฟู่จิ่งเซินก้มมองแวบหนึ่ง
ในภาพ ตรงหัวมุมทางเดิน ไป๋เยว่ยืนอยู่กับหญิงสาวที่มัดผมหางม้า ด้านหลังมีชายคนหนึ่งเดินโซเซตามมา จากนั้นหญิงสาวทั้งสองก็เริ่มวิ่ง แต่ยังไม่ทันไปได้ไกลก็ล้มลงกับพื้น ชายคนนั้นค่อย ๆ เดินเข้าไปหา แล้วก้มตัวลง
ฟู่จิ่งเซินขมวดคิ้ว ตอนที่เห็นไป๋เยว่ล้ม หัวใจของเขากระตุกวูบ
เขาจ้องหน้าจอ มองไป๋เยว่ยันพื้นลุกขึ้น คว้าข้อมือชายคนนั้นไว้ ก่อนใช้ไหล่กระแทกจนอีกฝ่ายล้มกระเด็นออกไป
นิ้วมือของฟู่จิ่งเซินกำแน่นขึ้น
ผู้จัดการขยับเข้าไปใกล้หูเขา ลดเสียงลงกว่าเดิม แล้วรีบพูดอะไรบางอย่างสองสามประโยค
ฟู่จิ่งเซินฟังจบ สีหน้าไม่ได้เปลี่ยนไปมากนัก ทว่าสายตากลับมืดครึ้มลง
เขาคืนแท็บเล็ตให้ผู้จัดการ ลุกขึ้นแล้วหันไปหาประธานหลายท่านที่โต๊ะ