กลับถึงตำหนัก เสี่ยวชุ่ยก็ไปต้มยาให้ไป๋เยว่
ไป๋เยว่นอนฟุบอยู่บนโต๊ะเพียงลำพัง ใช้แขนรองใบหน้า ร่างทั้งร่างอ่อนปวกเปียกพิงขอบโต๊ะ
นางรู้สึกหงุดหงิดอยู่ในใจเล็กน้อยจริง ๆ
ด้วยร่างกายที่เจ็บออด ๆ แอด ๆ เช่นนี้ ไม่ว่านางจะทำอะไรก็ไม่รู้สึกอยากทำทั้งนั้น
เมื่อก่อนตอนดูละคร นางเห็นตัวประกอบหญิงหรือไม่ก็นางเอกที่ร่างกายอ่อนแอ เดินแค่สองก้าวก็หอบสามครั้ง พูดเสียงเบาราวกับยุงบิน ทั้งยังทำท่าราวกับใกล้ตาย นางมักคิดว่าเกินจริงไปหรือเปล่า แค่ร่างกายอ่อนแอกว่าคนอื่นนิดหน่อย จะอ่อนแอได้สักแค่ไหนกัน คงเป็นบทที่คนเขียนแต่งขึ้นมาเพื่อขับเน้นความเข้มแข็งของนางเอกเท่านั้น
แต่พอถึงคราวที่นางต้องเจอกับตัวเอง นางถึงได้เข้าใจ
คนเขียนบทนี่อัจฉริยะจริง ๆ!
*
ไม่กี่วันต่อมา เสี่ยวชุ่ยก็วิ่งเข้ามาอย่างร่าเริง ในมือถือชามยา ใบหน้าเปื้อนยิ้มจนแทบเก็บไม่อยู่
“ท่านหญิง ท่านหญิง! สืบรู้แล้วเจ้าค่ะ!”
ไป๋เยว่เอนพิงหัวเตียง มือถือหนังสืออ่านเล่นเล่มหนึ่ง พอได้ยินก็ปรือตาขึ้นเล็กน้อย “สืบรู้อะไรหรือ?”
“เรื่องข่าวลือพวกนั้นเจ้าค่ะ สืบเจอตัวต้นเรื่องแล้ว!” เสี่ยวชุ่ยวางชามยาลงบนโต๊ะ ก่อนขยับเข้าไปข้างเตียงแล้วลดเสียงลง “เป็นบุตรีเอกของเสนาบดีกรมพิธีการ คุณหนูใหญ่แห่งตระกูลหลิ่วเจ้าค่ะ ได้ยินว่านางมีใจให้องค์รัชทายาทมานาน พอรู้ว่ามีสตรีกำพร้ามาอยู่ในตำหนักบูรพา ก็ไม่พอใจ เลยให้คนปล่อยข่าวลือพวกนั้น หวังให้องค์รัชทายาทส่งท่านออกไปเจ้าค่ะ”
มือที่กำลังพลิกหน้าหนังสือของไป๋เยว่ชะงักไปเล็กน้อย