ไป๋เยว่กลับถึงอพาร์ตเมนต์ ถีบรองเท้าออกแล้วโยนกระเป๋าลงบนโซฟา ก่อนทิ้งตัวลงพิงหมอนอิงอย่างหมดแรง
วันนี้มีเรื่องให้รับรู้มากมายเหลือเกิน เธอยกมือขวาขึ้นมองแหวนเพชรหกกะรัตบนนิ้วนาง ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความสุขโดยที่ตัวเธอเองยังไม่รู้ตัว
เธอนอนอยู่พักหนึ่ง ก่อนลุกไปสวมรองเท้าแตะตรงทางเข้า ระหว่างก้มลง สายตาก็เหลือบไปเห็นถุงกระดาษใบหนึ่งวางอยู่ตรงมุมข้างตู้รองเท้า
ไป๋เยว่ชะงักไปเล็กน้อย
เธอจำถุงกระดาษใบนั้นได้ มันคือของขวัญที่ฟู่จิ่งเซินมอบให้ในวันที่มาที่อพาร์ตเมนต์ของเธอเป็นครั้งแรก
ไป๋เยว่หยิบถุงกระดาษขึ้นมาเปิด ข้างในมีกล่องทรงสี่เหลี่ยมใบหนึ่ง
เธอนั่งลงบนโซฟา แล้วดึงกล่องออกจากถุง
ไป๋เยว่เปิดฝากล่อง
ข้างในเป็นสร้อยข้อมือเส้นหนึ่ง
ตัวสร้อยเส้นเล็กประดับเพชรสีชมพูเม็ดจิ๋วเรียงแน่นตลอดทั้งเส้น แสงไฟสะท้อนประกายระยิบระยับอ่อนโยน ตรงข้างตัวล็อกมีเพชรสีชมพูเม็ดใหญ่กว่าเล็กน้อยห้อยอยู่ เจียระไนอย่างประณีต เมื่อจับคู่กับเพชรเม็ดเล็กบนสายสร้อยแล้ว ทั้งเส้นก็เปล่งประกายวาววับ สีชมพูใสกระจ่าง