ในห้องทรงพระอักษรขององค์รัชทายาท ฉางเฟิงยืนก้มหน้าอยู่เบื้องหน้าโต๊ะทรงพระอักษร รายงานด้วยท่าทีสำรวม
“องค์รัชทายาท พวกยาไป๋ส่งไปถึงคุณหนูไป๋แล้วพ่ะย่ะค่ะ”
เซี่ยเฉินเยวียนนั่งอยู่หลังโต๊ะ พอได้ยินก็ขานรับในลำคอ ปลายพู่กันชะงักลงบนกระดาษ
“สุขภาพของนางเป็นอย่างไรบ้าง?”
ฉางเฟิงครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนตอบอย่างระมัดระวัง “ก็ยังเหมือนเดิมพ่ะย่ะค่ะ ตั้งแต่เข้ามาอยู่ในตำหนักจนถึงตอนนี้ก็เดือนกว่าแล้ว คุณหนูไป๋แทบไม่เคยออกจากตำหนักข้าง เอาแต่นอนอยู่ตลอด วันนี้เพิ่งออกไปข้างนอกเป็นครั้งแรก คงถูกลมเข้า กระหม่อมเห็นแล้ว...เหมือนตุ๊กตาที่แตกสลาย เดินแค่สองก้าวก็โซเซ คล้ายจะล้มได้ทุกเมื่อพ่ะย่ะค่ะ”
มือที่กำลังพลิกฎีกาของเซี่ยเฉินเยวียนหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง
เขาไม่ได้พบลูกพี่ลูกน้องผู้นี้มานานกว่าหนึ่งเดือนแล้ว วันที่ไป๋เยว่เข้ามาอยู่ในตำหนักบูรพา เสด็จแม่ของเขาทรงพานางมาส่งด้วยพระองค์เอง ตอนนั้นเขาพบนางในห้องทรงพระอักษรเพียงครั้งเดียว ทั้งยังมีม่านกั้นและได้พูดกันแค่สองสามประโยค
หลังจากนั้น กิจธุระในตำหนักบูรพาก็มากมาย เรื่องในราชสำนักก็มีไม่ขาด ลูกพี่ลูกน้องที่สุขภาพอ่อนแอเจ็บป่วยอยู่ในตำหนักข้าง มีสาวใช้คอยปรนนิบัติ มีหัวหน้าขันทีคอยดูแล เขาจึงไม่จำเป็นต้องกังวล
วันนี้ได้พบกันในอุทยานหลวง นับเป็นครั้งแรกในรอบเดือนที่เขาได้เห็นหน้าตาของนางชัด ๆ
“ให้หมอหลวงโจวไปจับชีพจรให้นางทุกวัน ตรวจตามเวลา”
ฉางเฟิงขานรับ “พ่ะย่ะค่ะ องค์รัชทายาท”
“หากนางขาดยาอะไร ก็เบิกจากคลังได้เลย ไม่ต้องมารายงานข้า”
“กระหม่อมเข้าใจแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
หลังฉางเฟิงออกจากห้องทรงพระอักษร เซี่ยเฉินเยวียนยกมือนวดขมับ ถอนหายใจเบา ๆ
เขาเองก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร ตั้งแต่กลับจากอุทยานหลวงมาถึงตอนนี้ ในใจก็ยังคงพะวงถึงลูกพี่ลูกน้องที่เจ็บป่วยอ่อนแอผู้นั้น
เขาเซี่ยเฉินเยวียนเป็นใครกัน? องค์รัชทายาทแห่งตำหนักบูรพา ว่าที่โอรสสวรรค์ เติบโตในวังมาตั้งแต่เล็ก มีหญิงงามแบบไหนที่ไม่เคยพบเห็น