ครึ่งเดือนต่อมา ในที่สุดไป๋เยว่ก็ลุกจากเตียงได้
นางพิงหัวเตียง รู้สึกว่ากระดูกแทบจะอ่อนยวบไปหมด
นอนอยู่ครึ่งเดือนจนแผ่นหลังระบมไปหมด แขนขาก็แทบไม่รู้สึกเหมือนเป็นของตัวเอง
เสี่ยวชุ่ยเอาหมอนนุ่มมารองหลังให้นาง ก่อนยกถ้วยยามาให้
ไป๋เยว่รับมา ขมวดคิ้วแล้วดื่มรวดเดียวจนหมด รสขมแผ่ซ่านในปาก นางจุ๊ปากสองสามที แต่กลับชิมอะไรไม่ออกเลย
“เสี่ยวชุ่ย ปากข้าแทบไม่รู้รสแล้ว ต่อให้ขมหรือไม่ขมก็ชิมไม่ออก”
เสี่ยวชุ่ยรับถ้วยเปล่าไป หยิบผลไม้เชื่อมเม็ดหนึ่งยัดใส่ปากนาง ไป๋เยว่คาบผลไม้เชื่อมไว้ เคี้ยวสองสามที รสหวานจึงค่อย ๆ ละลายบนปลายลิ้น
เสี่ยวชุ่ยวางถ้วยไว้ด้านข้าง ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนเอ่ยขึ้นว่า “ท่านหญิง มีเรื่องหนึ่งที่บ่าวอยากเรียนให้ทราบ คุณหนูรองหลิ่วจากจวนซ่างซูส่งเทียบมา บอกว่าอยากมาเยี่ยมท่าน”
มือที่กำลังเคี้ยวผลไม้เชื่อมของไป๋เยว่ชะงักไปเล็กน้อย
“หลิ่วซินโหรวหรือ?”
“เจ้าค่ะ เทียบถูกส่งไปถึงองค์รัชทายาทก่อน องค์รัชทายาทตรัสว่าให้เป็นไปตามความประสงค์ของท่านหญิง”
ไป๋เยว่พิงหัวเตียง กลืนผลไม้เชื่อมในปากลงไปแล้วครุ่นคิด
พระเอกกับนางเอกนี่ช่างมีแรงดึงดูดต่อกันโดยธรรมชาติจริง ๆ
ไป๋เยว่หันหน้าไปมองเสี่ยวชุ่ย
“เจ้าไปบอกพี่ชายลูกพี่ลูกน้องของข้า บอกว่าหากคุณหนูรองหลิ่วอยากมา ก็ให้นางมาเถอะ”
“
*
วันต่อมา หลิ่วซินโหรวก็หิ้วกล่องอาหารมาเยี่ยม
นางสวมกระโปรงสีบัวอ่อนเรียบง่าย เกล้าผมอย่างเรียบร้อย ประดับเพียงปิ่นเงินหนึ่งเล่ม ดูเรียบกว่าวันงานเลี้ยงร้อยบุปผาอยู่หลายส่วน
เมื่อเข้ามาในห้อง นางก็ทำความเคารพไป๋เยว่อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยก่อน จากนั้นจึงวางกล่องอาหารลงบนโต๊ะแล้วเปิดฝา