เมื่อมาถึงราตรีฝันเมามาย กลิ่นแอลกอฮอล์ผสมกับกลิ่นหอมโทนส้มอบอวลอยู่ในอากาศ สูดแล้วไม่เลี่ยน
ไป๋เยว่พาเซี่ยจือฝ่าฝูงชนขึ้นไปเลือกที่นั่งบนชั้นสองซึ่งมองเห็นได้ชัด ทำเลอยู่ติดราวกั้น มองลงไปเห็นทั้งฟลอร์เต้นรำและเคาน์เตอร์บาร์
ทั้งคู่ถอดเสื้อขนเป็ดยาวที่สวมทับอยู่ออก แล้วพาดไว้บนที่วางแขนของโซฟา
ผมหยักศกเป็นลอนใหญ่ของไป๋เยว่ทิ้งตัวลงจากบ่า แต่งตาสโมกกี้ทำให้ใบหน้าดูคมชัดยิ่งขึ้นในแสงสลัว เธอเอนกายพิงเบาะนุ่ม สายตากวาดมองเงาคนที่เคลื่อนไหวอยู่ด้านล่าง พลางรู้สึกตื่นเต้นอยู่เล็กน้อย
ตอนฝึกอบรมที่หน่วยงานทะลุมิติ วิชาทฤษฎีล้วนเป็นแค่ความรู้บนหน้ากระดาษ ส่วนการทดสอบก็ทำกันในห้องจำลอง
การได้นั่งอยู่ในโซฟาของบาร์จริง ๆ สูดกลิ่นเหล้าจริง ฟังดนตรีจริง และมองผู้คนจริง ๆ เต้นอยู่บนฟลอร์ ให้ความรู้สึกแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง
ไป๋เยว่หยิบคิวอาร์โค้ดบนโต๊ะขึ้นมาสแกน แล้วเปิดรายการเครื่องดื่ม
รูปภาพสีสันฉูดฉาดเต็มหน้าจอ ชื่อแต่ละแก้วก็ตั้งเสียหรูหราอลังการ ทั้ง “กาแล็กซีร่วงหล่น” “กับดักพีช” และ “บลูส์ยามเที่ยงคืน” ไป๋เยว่กวาดตามองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะขี้เกียจเลือกต่อ จึงใช้นิ้วแตะหน้าจอรัว ๆ เลือกเครื่องดื่มสีสวยมาหลายแก้ว แล้วสั่งจานผลไม้กับของว่างรวมเพิ่มอีกอย่างละชุด
ไม่นานนัก พนักงานเสิร์ฟชายคนหนึ่งก็เดินถือถาดเข้ามาเสิร์ฟเครื่องดื่ม
เขาสวมเสื้อตาข่ายสีดำ เนื้อผ้าบางโปร่ง แสงไฟส่องมาจากด้านหลังจนเห็นเค้าโครงร่างกายด้านในราง ๆ กล้ามท้องเป็นลอนขยับขึ้นลงตามจังหวะหายใจ เห็นบ้างไม่เห็นบ้าง