ไป๋เยว่กลับมายังตำหนักข้างโดยมีเสี่ยวชุ่ยประคอง พอหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้ ก็รู้สึกว่าขาอ่อนแรงขึ้นมาเล็กน้อย
เสี่ยวชุ่ยรีบรินชาร้อนส่งให้ ไป๋เยว่ประคองถ้วยไว้ด้วยสองมือ ฝ่ามือแนบกับผิวกระเบื้องอุ่น ๆ จิบน้ำชาไปสองอึกอย่างช้า ๆ จึงรู้สึกว่าความหนาวเหน็บในกายคลายลงบ้าง
ชายังดื่มไม่หมด เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นจากนอกประตู
เสี่ยวชุ่ยชะโงกหน้าไปมอง ก่อนหันกลับมากระซิบว่า “คุณหนู เป็นฉางเฟิง องครักษ์คนสนิทขององค์รัชทายาทเจ้าค่ะ”
ไป๋เยว่วางถ้วยชาลง เงยหน้ามองไปทางประตู ชายหนุ่มในชุดรัดกุมผู้หนึ่งยืนอยู่หลังม่าน รูปร่างสูงสง่า ในมือถือกล่องไม้ เขาค้อมศีรษะเล็กน้อย
“คุณหนูไป๋ องค์รัชทายาทให้ข้านำสมุนไพรมาให้ บำรุงร่างกายของคุณหนูขอรับ”
ไป๋เยว่ลุกขึ้นยืน ร่างโงนเงนไปเล็กน้อย เสี่ยวชุ่ยรีบเข้ามาประคองไว้
“รบกวนองครักษ์ฉางเฟิงช่วยขอบคุณลูกพี่ลูกน้องแทนข้าด้วย”