ไป๋เยว่ประคองฟู่จิ่งเซินเข้าไปในห้องพัก ทันทีที่ประตูปิดลงด้านหลัง เธอก็รู้สึกได้ว่าแขนของเขากระชับแน่นขึ้น
อุณหภูมิร่างกายของเขาสูงผิดปกติ แม้จะมีเสื้อเชิ้ตกั้นอยู่ แต่ผิวใต้ฝ่ามือกลับร้อนจนชวนตกใจ ราวกับมีกองไฟลุกโชนจากภายในสู่ภายนอก
ไป๋เยว่เงยหน้ามองเขา ใบหน้าของเขาแดงระเรื่ออย่างผิดธรรมชาติ เหงื่อเม็ดเล็กผุดขึ้นตรงขมับ ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง ลมหายใจทั้งหนักและกระชั้น
ไป๋เยว่ยื่นมือไปแตะแก้มเขา พอฝ่ามือสัมผัสผิวที่ร้อนระอุของเขา เธอก็สะดุ้งด้วยความตกใจ
“จิ่งเซิน เป็นอะไรไปคะ?”
ฟู่จิ่งเซินก้มมองเธอ แววตาพร่ามัว มีความปรารถนาที่พยายามข่มกลั้นเอาไว้พลุ่งพล่านอยู่ในนั้น ริมฝีปากเม้มแน่นจนซีดขาว
เขากระชากไป๋เยว่เข้ามาในอ้อมแขน แล้วก้มลงจูบเธอทันที
จุมพิตถาโถมราวกับคลื่น เขาใช้มือข้างหนึ่งประคองท้ายทอยเธอ อีกข้างโอบเอวไว้ กอดรัดเธอทั้งตัวแนบอก
ไป๋เยว่ถูกเขาจูบจนแทบหายใจไม่ออก อากาศที่มีอยู่ในอกถูกเขาช่วงชิงไปจนหมด เธอยกมือดันอกเขา แต่กลับยิ่งถูกกอดแน่นกว่าเดิม