หลายวันต่อมา หลิ่วซินโหรวมาหาไป๋เยว่เพื่อพูดคุยอยู่บ่อยครั้ง
บางครั้งก็มาตอนเช้า หอบขนมที่ทำเองมาจานหนึ่ง แล้วนั่งข้างเตียงเล่าเรื่องใหม่ ๆ ในจวนซ่างซูให้ไป๋เยว่ฟัง
บางครั้งก็มาตอนบ่าย คอยเป็นเพื่อนไป๋เยว่เดินเล่นในลานสองรอบ ระหว่างทางก็พูดคุยเรื่องสัพเพเหระไปเรื่อย
ทุกครั้งที่มา นางอยู่ไม่นานนัก เพียงหนึ่งหรือสองเค่อก็กลับ บอกว่าเกรงจะรบกวนเวลาพักผ่อนของท่านหญิง แต่ทุกครั้งก็ทำให้ไป๋เยว่หัวเราะได้หลายหน
แรก ๆ เซี่ยเฉินเยวียนค่อนข้างกังวล
เขายืนอยู่ตรงหน้าต่างห้องหนังสือ มองนางกำนัลของหลิ่วซินโหรวประคองไป๋เยว่เดินเล่นในลาน ทั้งสองพูดคุยหัวเราะกันอย่างมีความสุข เขาใช้นิ้วเคาะกรอบหน้าต่างสองครั้ง ก่อนเรียกฉางเฟิงเข้ามา
“ไปสืบเรื่องหลิ่วซินโหรวในจวนซ่างซูมา”
ฉางเฟิงทำงานรวดเร็ว เพียงสองวันก็กลับมารายงานข่าว
หลิ่วซินโหรวเป็นบุตรสาวอนุของจวนซ่างซู มารดาผู้ให้กำเนิดเสียชีวิตตั้งแต่ยังเล็ก มารดาเอกไม่ชอบนาง ส่วนหลิ่วซินเหยาพี่สาวร่วมบิดามารดาเดียวกันก็รังแกนางอยู่ไม่น้อยก่อนจะเกิดเรื่องขึ้น น้องสาวอีกหลายคนต่างก็มีความคิดของตัวเอง
ภายนอกจวนซ่างซูดูหรูหรา ทว่าภายในกลับมีเรื่องแก่งแย่งชิงดีไม่น้อย ชีวิตของหลิ่วซินโหรวในฐานะบุตรสาวอนุจึงลำบากมาก
เซี่ยเฉินเยวียนฟังจบก็ขมวดคิ้ว
เขากลัวว่าหลิ่วซินโหรวเข้าใกล้ไป๋เยว่เพราะมีจุดประสงค์บางอย่าง
บุตรสาวอนุที่ถูกกดขี่สารพัดในจวน จู่ ๆ ก็ได้เข้ามาใกล้ตำหนักบูรพา คิดอาศัยอำนาจพลิกชีวิต เรื่องเช่นนี้ไม่ใช่เรื่องแปลกในแวดวงคุณหนูแห่งเมืองหลวง