หลังเซี่ยจือจากไป ไป๋เยว่ก็เตรียมตัวไปกดน้ำดื่มสักแก้ว
เธอเพิ่งเดินออกจากห้องทำงาน มือข้างหนึ่งก็ยื่นมาจากด้านข้าง คว้าข้อมือเธอไว้แล้วดึงไปยังมุมอับตรงหัวเลี้ยวของทางเดิน
ไป๋เยวี่ยังไม่ทันตั้งตัว แผ่นหลังก็แนบกับผนังเสียแล้ว ฟู่จิ่งเซินยืนอยู่ตรงหน้า มือข้างหนึ่งยันผนังข้างหูเธอ กักเธอไว้ระหว่างกำแพงกับตัวเขา
ไป๋เยวะพริบตาสองครั้ง ก่อนเอ่ยตะกุกตะกักว่า “คุณ...คุณฟู่ มีอะไรเหรอคะ?”
ฟู่จิ่งเซินก้มมองเธอ ก่อนยกมือขึ้น ใช้นิ้วชี้แตะกระดูกคิ้วของเธอเบา ๆ แล้วไล้ไปตามแนวคิ้วอย่างช้า ๆ
“ยังเรียกผมว่าคุณฟู่อยู่อีกเหรอ”
ตรงที่ปลายนิ้วเขาลูบผ่านจั๊กจี้จนไป๋เยว่หดคอ เสียงของเธอเบาลง “จิ่ง...จิ่งเซิน”
ฟู่จิ่งเซินขานรับในลำคอ ปลายนิ้วหยุดอยู่ที่คางเธอ ก่อนเชยขึ้นเบา ๆ
“นายแบบร้อยคน” เขาทวนคำเหล่านั้น “เยว่เยว่ของผมนี่ช่างรู้จักหาความสำราญจริง ๆ”
ไป๋เยว่เม้มริมฝีปาก ใบหน้าถูกเขาเชยไว้จนหลบไม่ได้ จึงทำได้เพียงเงยหน้ามองเขา
“นี่...นี่ก็ไม่ใช่ฉันเป็นคนเลือกสักหน่อย ฉันแค่พูดตามที่จือจือพูดเท่านั้นเอง” เธออธิบายอย่างติดขัด สมองแล่นเร็วจี๋ “เธอบอกว่าจะกลับไปสืบทอดกิจการครอบครัว เป็นเศรษฐีนี ฉันก็เลยพูดคล้อยตามไป...”
ฟู่จิ่งเซินไม่รอให้เธอพูดจบ เขาจับมือเธอดึงลงมาแล้วกดแนบอกตัวเอง
ผ่านเนื้อผ้าเสื้อเชิ้ต ไป๋เยว่สัมผัสได้ถึงอุณหภูมิร่างกายของเขาและจังหวะหัวใจที่เต้นตุบ ๆ ซึ่งเร็วกว่าปกติ
ฟู่จิ่งเซินกดมือเธอไว้ ฝ่ามือแนบกับอกเขา ก่อนเลื่อนลงมาอีกหนึ่งนิ้ว
“รู้สึกไหม” เขาก้มมองเธอ น้ำเสียงทุ้มต่ำ “ชอบก็จับสิ แฟนคุณมีให้จับ”
ใบหูของไป๋เยว่แดงวาบ
มือของเธอถูกเขากดแนบอก ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้ออกที่แน่นแข็ง ผ่านเนื้อผ้าเสื้อเชิ้ตบาง ๆ ก็ยังรู้สึกได้ชัดเจนถึงการขยับและไออุ่นของกล้ามเนื้อ