ไป๋เยว่ถือขนมเค้กชิ้นเล็กสำหรับมื้อว่างยามบ่ายของบริษัท มานั่งบนเก้าอี้ในห้องพักดื่มชา โดยมีเซี่ยจือนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม
“พี่ไป๋เยว่ไม่รู้หรอก วันนี้ซัพพลายเออร์คนนั้นรับมือยากมาก เลขาจางช่วยรับโทรศัพท์แทนฉันตั้งหลายสายแน่ะ”
“……”
“เลขาจางบอกว่าต้องกรอกตารางแบบนี้ ก่อนหน้านี้ฉันทำผิดมาตลอด ยังดีที่เขาเตือน”
“……”
“วันนี้เลขาจางเอาข้าวกล่องที่ทำเองมาด้วย หอมมากเลย เขาบอกว่าคราวหน้าจะทำมาเผื่อฉันอีกกล่อง”
ไป๋เยว่ใช้ส้อมจิ้มเค้กชิ้นหนึ่งเข้าปาก มองเซี่ยจือด้วยสีหน้าราวกับกำลังมองคนโชคร้ายที่ใกล้จะสอบแต่ยังไม่ได้อ่านหนังสือ
“จือจือ” เธอเอ่ย “เธอคงไม่ได้รู้สึกพิเศษอะไรกับเลขาจางหรอกใช่ไหม?”
เซี่ยจือกำลังก้มหน้าจิ้มเค้ก พอได้ยินก็แข็งทื่อไปทั้งตัว ปลายหูแดงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาเบิกกว้างกลมโต รีบโบกมือปฏิเสธ “พี่ไป๋เยว่พูดอะไรน่ะ! เราสองคนก็แค่เพื่อนร่วมงานธรรมดา จริง ๆ นะ แค่เพื่อนร่วมงานธรรมดา”
เธอยกแก้วขึ้นดื่มน้ำ ราวกับต้องการดับความร้อนบนใบหน้า แล้วเสริมว่า “อีกอย่าง ตอนนี้บริษัทก็ห้ามพนักงานคบกันในที่ทำงานด้วย เดี๋ยวจะกระทบงาน! ฉันไม่ทำหรอก”
ไป๋เยว่มองท่าทีที่เซี่ยจือพยายามปฏิเสธสุดชีวิตแล้วพยักหน้า บางทีเธออาจคิดมากไปเองจริง ๆ จางจี๋เป็นคนมีน้ำใจอยู่แล้ว ดูแลทุกคนทั่วถึง เซี่ยจือเพิ่งเข้ามาทำงานได้ไม่นาน ได้รับความช่วยเหลือหลายครั้ง จะพูดถึงเขาบ่อยหน่อยก็ไม่แปลก