สองวันต่อมา ไป๋เยว่ใช้ชีวิตแบบมีคนป้อนข้าวถึงปาก
พอถึงเวลาอาหารทุกครั้ง เธอเพิ่งหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเตรียมสั่งอาหารเดลิเวอรี เสียงกริ่งหน้าประตูก็ดังขึ้นตรงเวลา
เมื่อเปิดประตู คนขับรถก็ยืนถือถุงเก็บความร้อนอยู่ด้านนอกพร้อมรอยยิ้มสุภาพ “ผู้ช่วยไป๋ครับ ท่านประธานฟู่ให้ผมนำอาหารมาส่งให้คุณครับ”
ไป๋เยว่รับถุงเก็บความร้อนมา เปิดดูแล้วก็พบว่ามีปลากะพงนึ่ง บรอกโคลีลวก ซุปซี่โครงหมูใส่มันเทศจีน และโจ๊กฟักทองผสมลูกเดือย
มีทั้งเนื้อสัตว์และผัก อาหารรสอ่อนดีต่อสุขภาพ แม้แต่เกลือก็ใส่มาอย่างพอเหมาะ
เธอมองเข่าที่ตอนนี้เดินได้ตามปกติแล้ว ก่อนจะหิ้วถุงเก็บความร้อนไปวางบนโต๊ะกลางอย่างเงียบ ๆ จากนั้นก็นั่งลงกิน
หลังจากกินมื้อแรก ไป๋เยว่ก็ไม่ได้รู้สึกอะไรเป็นพิเศษ พอกินมื้อที่สองก็ยังพอไหว
พอถึงวันที่สอง เธอกลับอยากกินหม่าล่าทังขึ้นมาอย่างมาก
หม่าล่าทังที่น้ำมันพริกสีแดงเดือดพล่าน เผ็ดจนคนกินต้องสูดปาก
ใส่ผ้าขี้ริ้ววัว เลือดเป็ด วุ้นเส้นเส้นแบน โรยผักชีสักกำมือ แล้วกินคู่กับโคล่าเย็น ๆ สักขวด
ไป๋เยว่กลืนน้ำลาย
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดแอปสั่งอาหาร นิ้วค้างอยู่เหนือไอคอนหม่าล่าทังเป็นเวลาสองวินาที
เสียงกริ่งหน้าประตูดังขึ้น
ไป๋เยว่ยอมแพ้ วางโทรศัพท์ลงแล้วเดินไปเปิดประตู
คนขับรถยืนอยู่หน้าประตู ยิ้มสุภาพเหมือนเดิม “ผู้ช่วยไป๋ครับ อาหารกลางวันวันนี้ครับ”
ไป๋เยว่รับมาแล้วลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า “เอ่อ คุณช่วยฝากข้อความถึงท่านประธานฟู่ให้ฉันหน่อยได้ไหมคะ?”
คนขับรถพยักหน้า “เชิญครับ”
“บอกว่า...คืนนี้ไม่ต้องส่งมาแล้วค่ะ เข่าฉันหายดีจริง ๆ แล้ว อีกอย่างอยู่บ้านฉันก็กินไม่เยอะ อาหารพวกนี้ทำให้ลำบากเปล่า ๆ”
คนขับรถฟังจบ รอยยิ้มบนใบหน้าไม่เปลี่ยนไป น้ำเสียงยังคงอ่อนโยนขณะตอบเธอ “ผู้ช่วยไป๋ครับ ท่านประธานฟู่บอกว่า ถ้าเขาไม่ได้พาคุณไปงานเลี้ยง คุณก็คงไม่เจอเรื่องแบบนี้ นี่เป็นสิ่งที่เขาควรทำ คุณรับไว้ได้อย่างสบายใจเลยครับ”