หลังจัดการเรื่องต่าง ๆ เรียบร้อย ในห้องส่วนตัวก็เหลือเพียงไป๋เยว่ เซี่ยจือ และฟู่จิ่งเซิน
ไป๋เยว่พยุงเซี่ยจือลุกขึ้น ทั้งสองคนค่อย ๆ กะเผลกไปยังประตูห้อง
เข่าของไป๋เยว่เจ็บ ส่วนข้อเท้าของเซี่ยจือก็เจ็บ พอเดินไปด้วยกันจึงโซเซจนแทบทรงตัวไม่อยู่
ฟู่จิ่งเซินเดินตามหลัง มองอยู่สองวินาที
จู่ ๆ เขาก็ก้าวเข้ามา ดึงเสื้อสูทที่พาดอยู่บนข้อพับแขนออก สอดอ้อมจากด้านหลังมาผูกไว้รอบเอวของไป๋เยว่เป็นปมสองที ก่อนที่เธอจะทันได้ตั้งตัว เขาก็ช้อนตัวเธอขึ้นมาในอ้อมแขนแล้ว
ไป๋เยว่ยกมือขึ้นตามสัญชาตญาณ โอบคอเขาไว้แน่น
พอรู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้น เธอก็อยู่ในอ้อมแขนของฟู่จิ่งเซินแล้ว
เธอเบิกตากว้าง มองใบหน้าด้านข้างของเขาที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม สมองขาวโพลนไปหมด
ฟู่จิ่งเซินยังคงสีหน้าเรียบเฉย ก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างมั่นคง
ไป๋เยว่หันไปมองเซี่ยจือที่ยังกะเผลกอยู่ข้าง ๆ
เธอก้มมองตัวเอง แล้วมองเซี่ยจือที่ต้องกะเผลกเดินอยู่เพียงลำพัง
ไป๋เยว่ร้องเรียกในใจว่า “ระบบ เนื้อเรื่องนี่ดูไม่ค่อยถูกต้องหรือเปล่า?”