คืนก่อนการล่าสัตว์ฤดูใบไม้ร่วง
“อาเยว่ อยากไปล่าสัตว์ฤดูใบไม้ร่วงไหม? ถ้าอยากไป พี่จะพาไป”
ไป๋เยว่เอนพิงหัวเตียง มือประคองถ้วยซุปโสมที่แทบไม่มีรสชาติ พอได้ยินคำถามก็เหลือบตาขึ้นมอง
ช่วงนี้ในปากนางแทบจะจืดชืดไปหมดแล้ว ห้องครัวเอาแต่ทำอาหารบำรุงร่างกายรสอ่อน ๆ ทั้งยังใส่น้ำมันและเกลือน้อย
นางอยากกินเผ็ด ๆ สักคำ ห้องครัวก็บอกว่าไม่ได้ อยากกินของย่างสักคำ ห้องครัวก็บอกว่าย่อยยาก อยากกินของหวานสักคำ ห้องครัวก็บอกว่าน้ำตาลมากเกินไป
นางเป็นถึงท่านหญิงผู้สูงศักดิ์ แต่กลับตัดสินใจเรื่องอาหารที่จะกินเองไม่ได้สักอย่าง
ล่าสัตว์ฤดูใบไม้ร่วง
ดีเลย ล่าสัตว์ฤดูใบไม้ร่วงนี่แหละดี
ที่นั่นต้องมีเนื้อย่างแน่ ๆ
เนื้อย่างบนกองไฟจนส่งเสียงฉ่า น้ำมันหยดพร่างพรม โรยเกลือนิดหน่อย โรยยี่หร่าอีกนิด ด้านนอกเกรียมกรอบ ด้านในนุ่มฉ่ำ กัดคำเดียวก็หอมฟุ้งเต็มปาก
แค่คิด น้ำลายก็แทบจะไหลแล้ว
“พี่พาข้าไปได้หรือ?”
เซี่ยเฉินเยวียนมองดวงตาของนางที่พลันเป็นประกาย มุมปากก็ยกขึ้นเล็กน้อย
“ไปได้สิ แต่ห้ามวิ่งเพ่นพ่าน ต้องอยู่ในกระโจมที่พี่จัดไว้ให้ดี ๆ ทางนั้นลมแรง ตอนเช้ากับตอนเย็นก็หนาว ต้องสวมเสื้อผ้าหนา ๆ ถ้าอยากไป พี่จะพาไป”