สัปดาห์ใหม่เริ่มต้นขึ้น
ไป๋เยว่จัดสรรงานของวันนี้ให้ทุกคนในแผนกเลขานุการเรียบร้อยแล้ว ก็ไปยังห้องทำงานของประธานเพื่อรายงานความคืบหน้า
เธอยกมือเคาะประตูเบา ๆ เสียงจากด้านในดังขึ้นว่า “เข้ามา”
เธอผลักประตูเข้าไป
ภายในห้องทำงาน นอกจากฟู่จิ่งเซินแล้ว ยังมีอีกคนยืนอยู่ด้วย
ชายหนุ่มคนหนึ่งยืนหันหลังให้ประตู ก้มหน้าเปิดดูเอกสารฉบับหนึ่งบนโต๊ะของฟู่จิ่งเซิน พอได้ยินเสียงเปิดประตู เขาก็หันหน้ามามอง
ฝีเท้าของไป๋เยว่ชะงักไปครู่หนึ่ง
ชายคนนี้หน้าตาดีมาก เครื่องหน้าประณีตแต่ไม่คมกริบ แววตาและคิ้วมีความเกียจคร้านอยู่จาง ๆ เขาสวมเสื้อผ้าแบรนด์สตรีตแฟชั่นตัวหลวม แจ็กเกตย้อมสีแบบมัดย้อม ด้านในเป็นเสื้อยืดลายกราฟฟิตี ท่อนล่างสวมกางเกงยีนส์ขาดเข่า รองเท้าผ้าใบรุ่นลิมิเต็ดบนเท้า ผมมีปอยสีทองอ่อนแซมอยู่หลายเส้น หูซ้ายสวมต่างหูเงินเม็ดเล็ก ดูหล่อเท่แบบหนุ่มเจ้าเสน่ห์
ไป๋เยว่ละสายตากลับมา แล้วเอ่ยเรียกฟู่จิ่งเซินว่า “คุณฟู่”
จากนั้นเธอก็มองชายหนุ่มคนนั้นอีกครั้ง แววตาฉายความสงสัยอยู่เล็กน้อย