ที่นั่งมุมหนึ่งบนชั้นสอง เซี่ยเซวียนเอนกายอยู่บนโซฟา มือแกว่งแก้ววิสกี้ไปมา พลางมองนายแบบหนุ่มสองสามคนบนเวทีด้านล่างเก็บธนบัตรทีละใบยัดใส่กระเป๋า ก่อนจะแค่นหัวเราะ
“ใช้หน้าตาหากิน”
เฉินอวี่ที่นั่งข้าง ๆ ชะโงกมองตาม ก่อนเอ่ยคล้อยตามพร้อมรอยยิ้ม “นั่นสิ แค่ถอดเสื้อแล้วโปรยธนบัตร เงินก็หาง่ายเกินไปแล้ว”
โจวหมิงเจ๋อพิงอยู่ที่อีกฝั่ง ยกแก้วเหล้าขึ้นพลางเอ่ยเนิบ ๆ “จะไปสนใจว่าเขาหาเงินยังไงทำไม ถ้าเก่งจริงนายก็ไปถอดสักคนสิ”
เซี่ยเซวียนทำท่าจะเตะเขา โจวหมิงเจ๋อหัวเราะแล้วหลบฉาก
ทั้งสามหยอกล้อกันอยู่พักหนึ่ง เซี่ยเซวียนก็เหลือบมองลงไปด้านล่างอีกครั้ง
ท่ามกลางเงาคนที่พร่าเลือน เขาพลันเห็นใบหน้าคุ้นตา จึงโน้มตัวไปข้างหน้าอย่างไม่แน่ใจ
“เฮ้” เขาใช้ศอกสะกิดฟู่จิ่งเซินที่นั่งอยู่ข้าง ๆ “พี่ฟู่ ดูตรงฟลอร์เต้นรำสิ ใช่ผู้ช่วยคนสวยของพี่หรือเปล่า?”
ฟู่จิ่งเซินกำลังถือแก้วเหล้าฟังเฉินอวี่พูด เมื่อได้ยินดังนั้นจึงหันไปมองตามทิศทางที่อีกฝ่ายบอก
ไป๋เยว่ยืนอยู่ใต้แสงไฟ สวมเสื้อสายเดี่ยวลูกไม้สีดำแนบเรือนร่าง ผมหยักศกเป็นลอนใหญ่พลิ้วไล้จากหัวไหล่ลงมา แผ่นหลังไหวขึ้นลงตามจังหวะที่เธอขยับกาย
เธอเต้นอย่างสบายอารมณ์และเป็นอิสระ เอวบางเคลื่อนลงตามจังหวะกลองก่อนโยกขึ้นมาอีกครั้ง ยามยกแขนขึ้น ไหปลาร้าและแนวหัวไหล่ก็เผยให้เห็นทั้งหมด แสงไฟส่องลงบนผิวที่เคลือบด้วยเหงื่อบาง ๆ
สายตาของผู้ชายหลายคนรอบตัวจับจ้องเธอไม่วาง
จู่ ๆ ฟู่จิ่งเซินก็วางแก้วเหล้าลงบนโต๊ะแล้วลุกขึ้น เดินลงไปชั้นล่าง