ในไม่ช้าก็ถึงวันจัดกิจกรรมสร้างความสัมพันธ์ประจำปีด้วยการออกไปเดินเล่นชมธรรมชาติในฤดูใบไม้ผลิ
คราวนี้ฝ่ายธุรการกำหนดสถานที่เป็นภูเขาหยุนติ่งชานเมือง พอประกาศออกมา กลุ่มแชตของบริษัทก็ครึกครื้นขึ้นมาทันที ทั้งปีนเขาตอนกลางคืนเพื่อดูพระอาทิตย์ขึ้น แล้วเข้าพักผ่อนกันทันทีหลังชมเสร็จ
พนักงานวัยหนุ่มสาวมีเยอะ คนที่นอนดึกก็ไม่น้อย ในกลุ่มแชตเต็มไปด้วยข้อความอย่าง “ลุยเลย!” “ฉันไหว!” “ใครเอาแบตสำรองมาบ้าง”
บ่ายวันศุกร์ บริษัทเลิกงานเร็วกว่าปกติครึ่งวัน ทุกคนแยกย้ายกลับไปเก็บข้าวของ แล้วมารวมตัวกันที่ชั้นล่างตอนพลบค่ำ
ไป๋เยว่เลือกนั่งตรงที่นั่งริมหน้าต่าง ไม่นานนัก ที่นั่งข้างกายก็ยุบลงเล็กน้อย
ไป๋เยว่หันไปมอง แล้วก็เห็นฟู่จิ่งเซินนั่งลงข้างเธอ
ไป๋เยว่ชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะหัวเราะกลบเกลื่อนแล้วเอ่ยว่า “ประธานฟู่ คุณก็นั่งรถบัสไปด้วยเหรอคะ?”
“อืม ถือว่าเข้าร่วมกับทุกคนบ้าง แล้วก็ลองมาร่วมกิจกรรมแบบนี้ จะได้รู้จักพนักงานของบริษัทตัวเองมากขึ้น”
ไป๋เยว่พยักหน้า ไม่ได้คิดอะไรต่อ
แต่ด้านหลังกลับฮือฮากันไปแล้ว
“เห็นไหมล่ะ ฉันบอกแล้วว่าประธานฟู่คิดอะไรกับผู้ช่วยไป๋ เมื่อก่อนกิจกรรมแบบนี้ประธานฟู่ไม่เคยเข้าร่วมเลย”
“ดูท่าทางแล้ว เขาตั้งใจมาหาผู้ช่วยไป๋ชัด ๆ”
“ฉันต้องถ่ายรูปไว้แล้ว ภาพนี้มีค่ามากจริง ๆ”
*
รถบัสโยกไปมาตามถนนบนเขาเกือบ 1 ชั่วโมง ไป๋เยว่เอนพิงพนักเก้าอี้ ง่วงงุนจนเปลือกตาหนักขึ้นเรื่อย ๆ
ตอนที่เธอใกล้จะฝืนไม่ไหวและกำลังจะหลับ ก็มีคนแตะไหล่เธอเบา ๆ ไป๋เยว่สะดุ้งตื่นทันที หันไปก็เห็นฟู่จิ่งเซินยืนอยู่ตรงทางเดิน มือเพิ่งละออกจากไหล่ของเธอ
“ถึงแล้ว”
ไป๋เยว่ขยี้ตา แล้วลงจากรถตามคนอื่น ๆ
อากาศตรงเชิงเขาแตกต่างจากในเมืองจริง ๆ เย็นสดชื่น มีกลิ่นใบไม้กับดินชื้น สูดเข้าไปแล้วทำให้รู้สึกตื่นเต็มตา
เธอยืนยืดเส้นยืดสายอยู่ข้างรถ พลางได้ยินเสียงชื่นชมดังขึ้นรอบตัว
“อากาศตรงเชิงเขาดีจริง ๆ ดีกว่าในเมืองตั้งไม่รู้กี่เท่า”
“เอาน้ำมาหรือเปล่า? ฉันเหมือนจะเอามาแค่ขวดเดียว”
“ในกระเป๋าฉันมีขนมปังกรอบ เดี๋ยวแบ่งกันกินตอนถึงครึ่งทาง”