หลังกลับมาที่บริษัท ฟู่จิ่งเซินก็ไม่รักษาระยะห่างเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไปอย่างเห็นได้ชัด
เช้าวันแรก ไป๋เยว่ผลักประตูห้องทำงานเข้าไป บนโต๊ะมีถุงกระดาษเพิ่มมาหนึ่งใบ เธอเดินเข้าไปเปิดดู ข้างในเป็นมาการองบรรจุกล่องอย่างประณีต สีชมพู แต่ละชิ้นกลมป้อมเรียงอยู่ในกล่องอย่างเป็นระเบียบ ข้างกันมีการ์ดใบหนึ่ง บนนั้นเขียนไว้เพียงสองคำว่า “ลองชิมดู”
วันที่สอง บนโต๊ะมีช่อดอกไม้เพิ่มมา
วันที่สาม เป็นช็อกโกแลตหนึ่งกล่อง ทำด้วยมือ แต่ละชิ้นมีรูปร่างไม่เหมือนกัน
วันที่สี่ เป็นหนังสือเล่มหนึ่งที่ไป๋เยว่เพิ่งพูดลอย ๆ ในห้องพักดื่มชาเมื่อไม่กี่วันก่อนว่าอยากอ่าน
วันที่ห้า เป็นบัตรเติมเงินของร้านหม่าล่าทังที่เธอแวะไปบ่อย ๆ ในนั้นมีเงินอยู่ 20,000 หยวน
ไป๋เยว่นั่งอยู่ในห้องทำงาน มองข้าวของบนโต๊ะที่เพิ่มพูนขึ้นเรื่อย ๆ เธอดูดชานมในมืออึกหนึ่ง ก่อนจะเอนหลังพิงพนักเก้าอี้
ที่จริงแล้วเธอไม่รู้ว่าตัวเองรู้สึกอย่างไรกับฟู่จิ่งเซิน
แต่ที่แน่ใจก็คือ เธอไม่ได้รังเกียจเขา
ฟู่จิ่งเซินหน้าตาดี ทำงานเก่ง ทำอาหารก็อร่อย ตอนนี้พอเริ่มตามจีบใครขึ้นมา ยังรู้จักทุ่มเทใส่ใจอีกด้วย