ไป๋เยว่ลืมตาขึ้นมา รู้สึกราวกับถูกคนบดขยี้ตั้งแต่หัวจรดเท้า
ร่างกายหนักอึ้งจนแทบขยับไม่ได้ กระดูกทุกท่อนปวดเมื่อยอ่อนแรง ส่วนในหัวก็อื้ออึงไม่หยุด
นางนอนอยู่บนเตียง ม่านเป็นผ้าไหมสีเรียบห้อยชายพู่ เสาเตียงทำจากไม้สีเข้ม แกะสลักลายดอกบัวเลื้อย
ไป๋เยว่ค่อย ๆ หันหน้า กวาดตามองไปรอบห้อง
มีโต๊ะเครื่องแป้งไม้แดง กระจกทองเหลือง เตียงไม้แบบมีเสา ข้างหน้าต่างวางกระถางกล้วยไม้ไว้หนึ่งกระถาง และในอากาศยังมีกลิ่นยาจาง ๆ
ยุคโบราณ
นางหลับตาลง แล้วเรียกระบบในใจว่า “ระบบ”
【กำลังถ่ายทอดเนื้อเรื่องของโลกนี้】
【พระเอกของโลกนี้: เซี่ยเฉินเยวียน องค์รัชทายาทแห่งราชสำนัก นางเอก: หลิ่วซินโหรว บุตรสาวอนุแห่งจวนเสนาบดีกรมพิธีการ ในงานเลี้ยงร้อยบุปผา หลิ่วซินโหรวสร้างความตื่นตะลึงแก่ผู้คนด้วยบทกวีสมัยใหม่ จนได้รับสมญานามว่าสตรีผู้มีพรสวรรค์อันดับหนึ่งแห่งเมืองหลวง องค์รัชทายาทเซี่ยเฉินเยวียนจึงมองนางแตกต่างจากผู้อื่น หลังจากผ่านอุปสรรคนานัปการ องค์รัชทายาทขึ้นครองราชย์ ส่วนหลิ่วซินโหรวได้รับการสถาปนาเป็นฮองเฮา ทั้งสองครองใต้หล้าร่วมกัน】
“แล้วเจ้าของร่างเดิมล่ะ?”