วันรุ่งขึ้น ไป๋เยว่รู้สึกว่าอาการของตนดีขึ้นมากแล้ว จึงไปถวายคำนับฮองเฮาแต่เช้า
เสี่ยวชุ่ยประคองนางเข้าไปในตำหนักหลัก ฮองเฮากำลังนั่งพลิกสมุดเล่มหนึ่งอยู่บนตั่ง พอเห็นนางเข้ามา ดวงตาก็โค้งเป็นรอยยิ้มขึ้นมาก่อน
ไป๋เยว่คำนับตามธรรมเนียม ฮองเฮากวักมือเรียกให้นางเข้าไปนั่งใกล้ ๆ
“มา นั่งข้างน้าสิ ช่วงนี้ร่างกายเป็นอย่างไรบ้าง? ได้ยินว่าอาเยวียนคอยปรนนิบัติเจ้าดื่มยาทุกวัน นาน ๆ ทีจะเห็นเขาใส่ใจใครขนาดนี้”
ไป๋เยว่นั่งลงข้างฮองเฮา อีกฝ่ายจับมือนางพลางสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้า สีหน้าของนางดีขึ้นกว่าเมื่อหลายวันก่อนมาก แก้มมีสีเลือดฝาดจาง ๆ ไม่ซีดขาวจนน่าตกใจเหมือนก่อนแล้ว
ฮองเฮาพยักหน้า ก่อนจะถามอีกสองสามคำว่ากินและนอนเป็นอย่างไรบ้าง ไป๋เยว่ก็ตอบไปทีละข้อ
พูดคุยเรื่องสัพเพเหระกันอยู่ครู่หนึ่ง จู่ ๆ ฮองเฮาก็เปลี่ยนเรื่องพลางลดเสียงลง
“อาเยว่ อาเยวียนบอกเจ้าหรือยัง?”
ไป๋เยว่ชะงักไปเล็กน้อย
เมื่อเห็นรอยยิ้มแบบท่านน้าที่ซ่อนบนใบหน้าฮองเฮาไม่มิด นางก็เข้าใจได้อย่างรวดเร็ว