วันหยุดสุดสัปดาห์ ไป๋เยว่ติดต่อบริษัทขนย้ายตั้งแต่เช้าตรู่
เมื่อมาถึงอพาร์ตเมนต์ ไป๋เยว่ก็ตั้งรหัสผ่านของตัวเองตามคู่มือ ต่อไปก็เข้ามาได้โดยไม่ต้องพกบัตร
พอเปิดประตูเข้าไป ไป๋เยว่ก็ยืนนิ่งอยู่ตรงโถงทางเข้าอย่างตะลึงงัน
ห้องไม่ได้ใหญ่มาก มีสองห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่น แต่จัดเก็บสะอาดเอี่ยม ทั้งโซฟา โต๊ะกลาง โต๊ะวางโทรทัศน์ ชุดโต๊ะกินข้าวและเก้าอี้ ล้วนมีครบ
เธอเดินไปดูในครัว หม้อชามจานช้อนวางเรียงเป็นระเบียบอยู่ในตู้ แม้แต่ผ้าเช็ดโต๊ะกับน้ำยาล้างจานก็เตรียมไว้พร้อม
ในห้องน้ำมีผ้าขนหนูและผ้าเช็ดตัวแขวนอยู่บนราว แก้วแปรงฟันกับแปรงสีฟันยังใหม่เอี่ยมไม่ได้แกะห่อ แถมยังมีผ้าอนามัยแบรนด์หรูอีกด้วย
บนเตียงในห้องนอนปูชุดเครื่องนอนสีชมพูอ่อนเอาไว้ บนหมอนยังมีตุ๊กตากระต่ายขนปุยวางอยู่ตัวหนึ่ง
เธอกลับไปยังห้องนั่งเล่น เปิดลิ้นชักใต้ตู้วางโทรทัศน์ ข้างในมีทั้งกล่องเย็บผ้า กรรไกร เทปกาว สายชาร์จ แม้แต่กรรไกรตัดเล็บก็ยังมี
เธอดึงลิ้นชักเล็กใต้โต๊ะกลางออกมาอีก ข้างในมีทิชชูหลายห่อกับคอตตอนบัดหนึ่งกล่อง
ไป๋เยว่นั่งลงบนโซฟา ลูบผ้านุ่มนิ่มพลางกวาดตามองอพาร์ตเมนต์ที่พร้อมให้ย้ายเข้ามาอยู่ได้ทันทีแห่งนี้
เธออดสงสัยไม่ได้ว่าที่นี่คงเปลี่ยนของใช้เป็นประจำ เผื่อมีคนย้ายเข้ามาแล้วพบว่าขาดอะไรไป
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาสั่งชานมหนึ่งแก้ว ตั้งใจเพิ่มไข่มุกเป็นสองเท่า
ระหว่างรออาหารมาส่ง เธอเอนตัวนอนแผ่บนโซฟา เงยหน้ามองเพดาน แสงแดดส่องผ่านหน้าต่างบานใหญ่เข้ามา อบอุ่นจนปูแผ่ไปทั่วพื้น
ห้องเก่าซอมซ่อก่อนหน้านี้จะเรียกว่าบ้านได้ยังไง ที่นี่ต่างหากถึงจะเรียกว่าบ้าน
*
ไป๋เยว่แขวนเสื้อตัวสุดท้ายเข้าตู้เสื้อผ้า แล้วพับกล่องกระดาษที่บริษัทขนย้ายทิ้งไว้สอดไว้หลังประตู เธอกวาดตามองอพาร์ตเมนต์ที่จัดเก็บเรียบร้อยทั่วทั้งห้อง ก่อนตบมืออย่างพึงพอใจ
โทรศัพท์ดังขึ้น
เธอหยิบขึ้นมาดู บนหน้าจอขึ้นคำว่า “คุณฟู่”