ไป๋เยว่นั่งอยู่ในห้องทำงาน มือประคองแก้วน้ำ พลางมองไปทางแผนกเลขานุการผ่านผนังกระจก
เซี่ยจือกำลังถือกาแฟออกมาจากห้องชงชา ฝีเท้ามั่นคง แผ่นหลังเหยียดตรง เดินตรงไปยังห้องทำงานของประธานบริษัททีละก้าว
เมื่อเดินผ่านรอยต่อของพรม เธอก็ก้มมองแวบหนึ่ง ยกเท้าขึ้นสูงเล็กน้อยแล้วก้าวข้ามไปอย่างมั่นคง จากนั้นยกมือเคาะประตู เข้าไปข้างใน แล้วปิดประตู
ทุกอิริยาบถลื่นไหลดุจสายน้ำ ไม่มีส่วนเกินแม้แต่น้อย
ไป๋เยว่จิบน้ำ วางแก้วลง แล้วเคาะปลายนิ้วกับโต๊ะสองสามที
เธอจัดงานส่งกาแฟนี้ให้เซี่ยจือมาหนึ่งสัปดาห์แล้ว
ตามที่เธอคิดไว้ คุณสมบัติมาตรฐานของนางเอกก็คือสะเพร่าและซุ่มซ่าม ต่อให้เดินบนพื้นราบก็ยังสะดุดล้มได้
พรมในห้องทำงานของประธานบริษัทหนานุ่ม แต่ตรงกรอบประตูมีขั้นเตี้ย ๆ อยู่ขั้นหนึ่ง เซี่ยจือถือกาแฟเข้าออกทุกวัน อย่างไรก็น่าจะต้องมีสักครั้งที่ก้าวพลาด แล้วฟู่จิ่งเซินก็บังเอิญตาไวมือไว ยื่นมือมาประคอง ทั้งคู่ใกล้ชิดกันมากขึ้น หัวใจเต้นแรง แล้วเรื่องราวก็เดินหน้าต่อ
แต่ผ่านไปตั้งหนึ่งสัปดาห์แล้ว
กลับไม่มีอะไรเกิดขึ้นสักครั้ง
ไป๋เยว่ถึงกับจงใจสังเกตดู ตอนเซี่ยจือถือกาแฟ เธอใช้สองมือประคองแก้ว เดินมั่นคงยิ่งกว่าใครในแผนกเลขานุการเสียอีก