ฟู่จิ่งเซินอุ้มไป๋เยว่นั่งลงบนเบาะหลัง คนขับรู้หน้าที่ดีจึงยกฉากกั้นตรงกลางขึ้น
ทันทีที่นั่งลงในรถ ไป๋เยว่ก็เริ่มโวยวาย “ร้อน... ร้อนจัง...”
เธอบิดตัวไปมา ยื่นมือไปดึงซิปเสื้อขนเป็ด ฟู่จิ่งเซินก้มมองเธอแล้วรูดซิปลงมาช่วงหนึ่ง เผยให้เห็นผิวบริเวณลำคอกับไหปลาร้าเล็กน้อย เดิมทีเขาแค่อยากให้เธอได้ระบายอากาศ แต่ไป๋เยว่กลับคิดว่ายังไม่พอ มือทั้งสองข้างปัดป่ายอยู่สองสามที ก่อนถอดเสื้อขนเป็ดทั้งตัวโยนไปบนเบาะข้าง ๆ
สายเดี่ยวลูกไม้สีดำเผยออกมาอีกครั้ง สายเส้นหนึ่งเลื่อนหลุดลงมา พาดอยู่บนต้นแขน
คิ้วของฟู่จิ่งเซินกระตุก
เขายื่นมือไปดึงสายเสื้อที่หลุดขึ้นมา แต่พอไป๋เยว่ถูกแตะตัวก็ขยับอีกครั้ง สายเสื้อจึงเลื่อนหลุดลงมาอีก
ฟู่จิ่งเซินเม้มริมฝีปาก ก้มลงหยิบเสื้อคลุมบางของตัวเองจากมุมเบาะหลังมาคลุมไหล่ไป๋เยว่ จากนั้นใช้มือข้างหนึ่งกดไหล่เธอไว้ บังคับให้เธอนั่งแนบลงกับเบาะ
“อย่าขยับ” เขากดเสียงต่ำ แฝงความแหบพร่าอยู่เล็กน้อย
ไป๋เยว่ถูกเขากดไว้จนขยับไม่ได้ จึงเงยหน้ามองเขา เครื่องสำอางสโมกกี้อายเลอะไปครึ่งหนึ่ง หางตาฟุ้งเป็นวงสีเข้ม ลิปสติกสีแดงเข้มบนริมฝีปากก็เลือนออก เผยสีปากเดิมให้เห็น
เธอขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ จ้องใบหน้าของฟู่จิ่งเซิน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเอาแต่ใจของคนเมา
“คุณเป็นอะไรของคุณเนี่ย? ฉันบอกแล้วว่าจะให้เงินคุณ ถ้าอย่างนั้นคุณก็ต้องฟังฉัน คอยปรนนิบัติฉันดี ๆ”
ฟู่จิ่งเซินโมโหจนหัวเราะออกมา
“อย่างนั้นหรือ?” เขาก้มมองเธอแล้วพูดทีละคำ “เดี๋ยว... จะ... ปรนนิบัติ... คุณ... ให้... ดี”
ไป๋เยว่จ้องเขา กะพริบตาปรือ ๆ อย่างมึนงง อ้าปากเหมือนจะพูดอะไรต่อ แต่ในที่สุดฤทธิ์แอลกอฮอล์ก็เอาชนะเธอได้ ศีรษะเอียงวูบ ร่างทั้งร่างล้มไปทางด้านข้าง
ฟู่จิ่งเซินยื่นมือไปรับไว้ได้อย่างรวดเร็ว ศีรษะของไป๋เยว่จึงไม่กระแทกกระจกหน้าต่าง แต่ซุกลงกับอกของเขาแทน