หลังกลับถึงตำหนักบูรพา คืนนั้นไป๋เยว่ก็ล้มป่วย
หมอหลวงโจวหิ้วหีบยาเร่งรุดมาถึง จับชีพจรตรวจอาการ สีหน้าก็ค่อย ๆ เคร่งขรึมขึ้น ก่อนจะคุกเข่าลงข้างเตียง ก้มหน้ารายงาน
“องค์รัชทายาท ท่านหญิงวันนี้ตกใจอย่างหนัก เดิมทีร่างกายก็อ่อนแออยู่แล้ว พอสะดุ้งตกใจเข้า ไอเย็นก็แทรกซึมเข้าสู่ร่าง ลมชั่วร้ายกระทบปอด เกรงว่า...ร่างกายจะรับไม่ไหวพ่ะย่ะค่ะ”
เซี่ยเฉินเยวียนยืนอยู่ข้างเตียง ก้มตามองไป๋เยว่ ดวงตาแดงก่ำ
นางนอนอยู่ใต้ผ้าห่ม ใบหน้าแดงก่ำเพราะพิษไข้ ทว่าริมฝีปากกลับซีดขาว คิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ลมหายใจแผ่วเบาและถี่กระชั้น
เขากำหมัดแน่น เสียงต่ำจนแทบเป็นกระซิบ
“ลดไข้ก่อน”
“พ่ะย่ะค่ะ”
หมอหลวงโจวเขียนเทียบยา เสี่ยวชุ่ยจึงไปต้มยาทั้งคืน
ยาถ้วยแล้วถ้วยเล่าถูกกรอกลงไป ไป๋เยว่สะลึมสะลือเพราะไข้สูง ยาที่ป้อนถึงริมฝีปากไหลออกมาตามมุมปากเกือบหมด
เสี่ยวชุ่ยป้อนไปพลางน้ำตาก็ร่วงไปพลาง นางใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดให้ แล้วเอาผ้าชุบน้ำอุ่นบิดหมาดมาประคบหน้าผาก จากนั้นก็เช็ดฝ่ามือฝ่าเท้าให้นางซ้ำแล้วซ้ำเล่า
แต่ไข้กลับไม่ยอมลดลงเสียที