เพื่อเลี่ยงความกระอักกระอ่วน ไป๋เยว่จึงนอนพักต่ออีกหลายวัน
วันหนึ่ง เสี่ยวชุ่ยยกยาหม้อหนึ่งเข้ามา คอยปรนนิบัตินางดื่มยาไปพลางเอ่ยขึ้นว่า “ท่านหญิง ได้ยินคนข้างนอกพูดกันว่า ช่วงสองวันนี้ในเมืองหลวงมีเทศกาลโคมไฟ คึกคักมากเลยเจ้าค่ะ ตามถนนแขวนโคมไว้เต็มไปหมด มีทั้งคนทายปริศนาโคมไฟและขายของกินเล่น เทศกาลดำเนินไปจนถึงเที่ยงคืนเลยเจ้าค่ะ”
ไป๋เยว่ดื่มยาจนหมด วางชามลง แล้วกลอกตาไปมา
“เสี่ยวชุ่ย เจ้าไปส่งเทียบเชิญให้คุณหนูรองหลิ่วที่จวนซ่างซู บอกว่าวันนี้ข้าชวนนางไปเดินชมเทศกาลโคมไฟ”
พอเสี่ยวชุ่ยได้ยิน ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที
ในที่สุดท่านหญิงของนางก็จะออกจากบ้านแล้ว! ครึ่งเดือนที่ผ่านมา เสี่ยวชุ่ยเห็นไป๋เยว่เอาแต่เก็บตัวอยู่ในห้อง กินข้าวก็น้อย ไม่พูดไม่จา จนร้อนใจแอบร้องไห้อยู่หลายครั้ง
ตอนนี้ท่านหญิงเป็นฝ่ายเอ่ยปากว่าจะออกไปข้างนอก นางแทบอยากจะบินไปส่งเทียบเชิญเสียเดี๋ยวนั้น
“ได้เลยเจ้าค่ะ บ่าวจะไปเดี๋ยวนี้!” เสี่ยวชุ่ยรับคำอย่างรวดเร็ว หมุนตัวทำท่าจะวิ่งออกไป
“เดี๋ยวก่อน” ไป๋เยว่เรียกนางไว้
เสี่ยวชุ่ยหันกลับมา แววตาเต็มไปด้วยความสงสัย
“หลังจากส่งเทียบเชิญแล้ว ไปถามลูกพี่ลูกน้องข้าด้วยว่าเขาว่างหรือไม่ ถ้าว่างก็ไปด้วยกันได้”