พ่อแม่ของร่างนี้ของไป๋เยว่จากไปนานแล้ว เธอเติบโตมาในบ้านของหลินเจียเฉิง ลูกพี่ลูกน้องผู้พี่
ครอบครัวของหลินเจียเฉิงปฏิบัติต่อเธอเหมือนลูกสาวแท้ ๆ ไม่เคยขาดเหลือเรื่องกินอยู่หรือข้าวของเครื่องใช้ ส่งเสียให้เธอเรียนหนังสือ ทั้งยังสอนให้เธอรู้จักวางตัว เพราะอย่างนั้น ในใจของไป๋เยว่ ครอบครัวของลูกพี่ลูกน้องจึงเป็นญาติฝั่งบ้านเดิมเพียงกลุ่มเดียวของเธอ
เรื่องสำคัญอย่างการหมั้นหมาย ย่อมต้องเชิญเขามาด้วย เพียงแต่พ่อกับแม่ของหลินเจียเฉิงก็จากไปเมื่อสองปีก่อน คนที่มาร่วมงานจึงมีแค่หลินเจียเฉิงคนเดียว
วันนั้น ไป๋เยว่สวมชุดราตรีสีชมพูอ่อน มองซ้ายทีขวาที ก่อนจะพบว่าหลินเจียเฉิงมาคนเดียว
เขาสวมสูทตัดเย็บพอดีตัว จัดแต่งทรงผมเรียบร้อยไร้ที่ติ ดูกระปรี้กระเปร่ากว่าปกติมาก
ไป๋เยว่ถือแก้วแชมเปญสองใบเดินเข้าไปหา แล้วยื่นให้เขาใบหนึ่ง
“พี่คะ คู่หมั้นของพี่ล่ะ?”
หลินเจียเฉิงรับแก้วมา นิ้วหมุนวนอยู่รอบก้านแก้ว ก่อนจะยิ้มขื่น
“พี่ออกมาจากบ้านเธอแล้ว”
ไป๋เยว่ขมวดคิ้ว “ทำไมคะ?”
หลินเจียเฉิงก้มมองฟองละเอียดในแก้ว เงียบไปหลายวินาที ก่อนจะเงยหน้าขึ้น
“เฮ้อ พี่คิดว่าตัวเองเจอรักแท้เข้าแล้วเสียอีก เธอตามจีบพี่ตั้งครึ่งปี วิ่งมาที่บริษัททุกวัน เอาข้าวเอาน้ำมาให้ คอยถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ ตอนแรกพี่ไม่ตกลง แต่หลัง ๆ ก็คิดว่าผู้หญิงคนหนึ่งกล้าเป็นฝ่ายรุกขนาดนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย เลยเริ่มหวั่นไหว”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง
“แต่วันนั้นหลังจากวางสายจากเธอ พี่เดินผ่านห้องหนังสือ ประตูปิดไม่สนิท เลยได้ยินเธอคุยกับพ่อแม่อยู่ข้างใน”
“พ่อเธอบอกว่าตอนตามจีบพี่ต้องออกแรงไปไม่น้อย ในที่สุดก็ใกล้จะสำเร็จแล้ว ส่วนแม่เธอบอกว่าพอสำเร็จเมื่อไร ต้องให้เธอใช้ความสัมพันธ์ของพี่กับบริษัทฟู่ซื่อให้เป็นประโยชน์ พี่เคยเป็นผู้ช่วยพิเศษของประธานบริษัทฟู่ซื่อ ส่วนน้องสาวก็จะแต่งกับประธานฟู่ พอเอาความสัมพันธ์สองสายนี้มาผูกกันแล้ว ต่อไปบริษัทจะต้องกังวลเรื่องอะไรอีก”
หลินเจียเฉิงยิ้มอีกครั้ง คราวนี้จางกว่าครั้งก่อนเสียอีก