ไป๋เยว่กลับถึงห้องก็เริ่มแสร้งป่วย บอกเสี่ยวชุ่ยว่าปวดหัว แน่นหน้าอก ไม่มีเรี่ยวแรงไปทั้งตัว ไม่ว่าใครมาก็ไม่พบทั้งนั้น
เสี่ยวชุ่ยร้อนใจจนจะไปตามหมอหลวง ไป๋เยว่รีบห้ามไว้ บอกว่าแค่พักสักหน่อยก็หาย ไม่ต้องทำให้คนอื่นแตกตื่น เสี่ยวชุ่ยจึงออกไปอย่างกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย
วันต่อมา หลิ่วซินโหรวมาเยือนพร้อมขนมกุ้ยฮวาอบใหม่ แต่ถูกเสี่ยวชุ่ยขวางไว้หน้าประตู
“ท่านหญิงไม่สบาย เพิ่งเข้านอนไป คุณหนูรองหลิ่วค่อยมาใหม่วันหลังเถิด”
หลิ่วซินโหรวชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนส่งกล่องขนมในมือให้เสี่ยวชุ่ย กำชับให้ดูแลท่านหญิงให้ดีสองสามคำ แล้วจึงจากไป
วันที่สามนางก็มาอีกครั้ง แต่ยังคงถูกขวางไว้ด้านนอก
“ท่านหญิงยังไม่หายอีกหรือ?”
“ยังไม่หายเจ้าค่ะ” เสี่ยวชุ่ยก้มหน้า น้ำเสียงเจือความลำบากใจ “หมอหลวงมาตรวจแล้ว บอกให้พักฟื้นอย่างสงบ”