คืนนั้น ฟู่จิ่งเซินค้นหารูปภาพรูปหนึ่งจากกลุ่มพนักงาน
เป็นภาพตอนขอแต่งงานที่มีคนบังเอิญถ่ายไว้ได้พอดี เขาคุกเข่าข้างหนึ่งอยู่ท่ามกลางทะเลดอกไม้ ไป๋เยว่ก้มมองเขา ฉากหลังเป็นกุหลาบขาวที่ปกคลุมเต็มพื้นกับผนังจอแอลอีดีที่ส่องประกายอยู่ไกล ๆ มุมภาพพอดิบพอดี ใบหน้าด้านข้างของทั้งคู่จึงเห็นได้ชัดเจน
เขาเปิดหน้าโซเชียล เลือกรูปนั้น แล้วใส่คำบรรยายสองคำ
คู่หมั้น
หลังโพสต์ไปไม่ถึงหนึ่งนาที ช่องแสดงความคิดเห็นก็ครึกครื้นขึ้นมาทันที
เซี่ยเซวียนเป็นคนแรกที่โผล่มา: เชี่ย!!! พี่ฟู่ ในที่สุดก็!!! ยินดีด้วย ยินดีด้วย!!!
เฉินอวี่ตามมาติด ๆ: ยินดีด้วยนะพี่ฟู่! ในที่สุดก็ไม่ต้องเตะฉันตกโซฟาอีกแล้ว!
โจวหมิงเจ๋อ: ยินดีด้วย ยินดีด้วย! พี่สะใภ้สุดยอด!
เซี่ยจือก็มาด้วย: คู่ที่ฉันเชียร์กลายเป็นจริงแล้ว!!! ฉันจะเป็นเพื่อนเจ้าสาว!!!
จางจี๋ตามหลังเซี่ยจือมา: ยินดีด้วยครับท่านประธานฟู่! ยินดีด้วยครับผู้ช่วยไป๋!
เลขาผู้ชายหลายคนจากฝ่ายเลขานุการเรียงแถวกันพิมพ์คำว่า “ยินดีด้วย” ยาวเป็นพรืด
เลื่อนลงไปอีก ความคิดเห็นของประธานหลิวก็ปรากฏขึ้นท่ามกลางคำอวยพร