มุมหนึ่งของงานเลี้ยง หญิงสาวคนหนึ่งถือแก้วไวน์แดงอยู่ในมือ
เธอสวมชุดราตรีสีแดงเข้ม แต่งหน้าอย่างประณีต ผมยาวเกล้าเป็นมวยต่ำ ต่างหูเพชรที่ติ่งหูสะท้อนแสงวูบวาบเป็นครั้งคราว เมื่อมองผ่าน ๆ เธอก็ไม่ต่างจากแขกคนอื่นในงาน ทว่าหากสังเกตให้ดี จะเห็นว่านิ้วมือที่ถือแก้วเกร็งแน่นเกินไป ข้อนิ้วซีดขาว ก้านแก้วทรงสูงแทบจะถูกบีบจนหักคามือ
สายตาของเธอมองผ่านฝูงชนไปหยุดอยู่กลางโถงใหญ่
ฟู่จิ่งเซินกำลังก้มหน้าพูดอะไรบางอย่างกับไป๋เยว่ ไป๋เยว่เงยหน้ามองเขา ทั้งสองยืนชิดกันมาก ไม่รู้ว่าฟู่จิ่งเซินพูดอะไร ไป๋เยว่จึงยิ้มมุมปากขึ้นมา เขายกมือช่วยทัดปอยผมที่หล่นลงมาของเธอไว้หลังใบหู
ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ! ถ้าไม่ใช่เพราะผู้หญิงที่โผล่มากลางคันคนนั้น! ตระกูลฟู่จะปฏิเสธการหมั้นหมายกับตระกูลจ้าวได้อย่างไร!
ก่อนหน้านี้ตระกูลฟู่ไม่เคยปฏิเสธเรื่องนี้เลย ในใจเธอถือว่าเรื่องนี้ลงตัวไปนานแล้ว
ช่วงสองปีมานี้ ธุรกิจของตระกูลจ้าวย่ำแย่ลงทุกปี ปีนี้ยิ่งขาดทุนไปหลายโครงการ เงินทุนหมุนเวียนตึงมือจนแทบขาดสะบั้น ไพ่ตายเพียงใบเดียวในใจเธอก็คือคำมั่นเรื่องการหมั้นหมายกับตระกูลฟู่ พ่อของเธอก็คิดเช่นนั้น ทุกครั้งที่ประคองต่อไม่ไหว ท่านจะพูดว่า อดทนอีกหน่อย พอหมิ่นจือแต่งเข้าตระกูลฟู่ก็เรียบร้อย
แต่ผลสุดท้าย คุณปู่ฟู่กลับมาปฏิเสธคำมั่นปากเปล่านี้ด้วยตัวเอง บอกว่าเป็นเพียงคำพูดล้อเล่นตอนเมาเท่านั้น!