ไป๋เยว่มองโคมลอยที่ลอยห่างออกไป แล้วค่อย ๆ ขยับเข้าไปใกล้หลิ่วซินโหรวสองก้าว ก่อนจะลดเสียงลง
“คุณหนูหลิ่วอธิษฐานขออะไรหรือ? อยากแต่งงานกับชายหนุ่มรูปงามใช่หรือไม่?”
หลิ่วซินโหรวกำลังเหม่อมองผิวน้ำในแม่น้ำ พอได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าก็แดงก่ำ รีบส่ายหน้าทันที “ท่านหญิง ไม่ใช่นะเจ้าคะ...”
“ข้าไม่เชื่อหรอก” ไป๋เยว่เลิกคิ้ว
หลิ่วซินโหรวมองโคมลอยที่ไกลออกไปทุกที แววตาเลื่อนลอยเล็กน้อย
นางเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงแผ่วลงอย่างกะทันหัน
“หากเลือกได้ หม่อมฉันก็ไม่อยากแต่งงาน”
ไป๋เยว่เอียงหน้ามองนาง “เพราะเหตุใด?”
หลิ่วซินโหรวเม้มยิ้มอย่างจนใจ สายตายังคงทอดมองผิวน้ำ
“หม่อมฉันเป็นเพียงบุตรสาวอนุ เรื่องแต่งงานใหญ่โตเช่นนี้หม่อมฉันตัดสินใจเองไม่ได้ ทั้งคำสั่งของบิดามารดาและแม่สื่อ หากวันใดครอบครัวเห็นหม่อมฉันเป็นหมากตัวหนึ่ง แล้วส่งไปแต่งงานกับใครสักคนก็คงไม่แปลก” นางหยุดไปครู่หนึ่ง “ถ้าเลือกได้ หม่อมฉันยอมไม่เป็นคุณหนูจวนซ่างซู ขอเป็นเพียงสามัญชน เก็บเงินสักหน่อย เปิดร้านอาหารเล็ก ๆ เลี้ยงตัวเองได้ ไม่ต้องเป็นกังวลเรื่องปากท้อง แค่นั้นก็พอแล้ว”
พูดจบ นางก็หัวเราะเบา ๆ ราวกับรู้สึกว่าคำพูดนี้ช่างน่าขันอยู่บ้าง