ยามที่ดวงตะวันลับหายไปหลังหมู่เมฆ
ไป๋เยว่ได้ยินเสียงฝีเท้าจากด้านหลัง เร่งรีบจนย่ำลงบนผืนทรายเกิดเสียงสวบสาบ เคลื่อนใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ
เสียงฝีเท้าหยุดลงด้านหลังเธอ
ฟู่จิ่งเซินคุกเข่าลง หัวเข่าจมลงไปในทราย ก่อนจะโอบกอดเธอจากด้านหลัง วางคางลงบนกระหม่อมของเธอ
“ที่รัก ผมอยู่นี่”
ไป๋เยว่เอนพิงอกเขา ฟังเสียงหัวใจเต้น เธอรู้ว่าเขาร้อนใจแล้ว
เธอนั่งเงียบ ๆ อย่างอึดอัด ไม่อยากพูดอะไร
แต่เธอก็รู้ว่าไม่ควรพาลใส่เขา
เรื่องนี้โทษเขาไม่ได้ เพราะแม้แต่เธอเองก็ไม่รู้ว่าจะเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้น
ฟู่จิ่งเซินคุกเข่าอยู่ด้านหลังเธออย่างนั้น เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นถึงทำให้เยว่เยว่ของเขาเศร้าได้ขนาดนี้ สิ่งเดียวที่อยากทำคือให้เธอรู้ว่าเขาจะอยู่เคียงข้างเธอเสมอ