.......
พอพูดถึงตรงนี้ น้ำตาของหญิงสาวก็ไหลพรากไม่หยุด แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
เธอพูดต่อ
“สามีฉันดีกับฉันมาก ถึงคู่สามีภรรยาจะทะเลาะกันบ้างเป็นเรื่องปกติ เมื่อก่อนเราก็ทะเลาะกัน แต่เขาไม่เคยทะเลาะกับฉันเพราะเรื่องแบบนี้เลย วันนั้นเราทะเลาะกันใหญ่โต พอทะเลาะเสร็จสามีก็ออกไปทำงาน ทิ้งฉันไว้เก็บของอยู่บ้านคนเดียว”
“ฉันร้องไห้ไปเก็บของไป แล้วก็โทรหาลูกชาย พอเขาได้ยินว่าฉันร้องไห้ก็ถามว่าเกิดอะไรขึ้น ฉันไม่ได้บอกเรื่องที่ทะเลาะกัน แค่บอกว่าไม่มีอะไร จากนั้นคุยไปคุยมาก็พูดถึงตู้เสื้อผ้าที่บ้าน...”
“ลูกชายบอกว่าตู้เสื้อผ้าบ้านคุณย่ากว้างมาก ใส่เสื้อผ้าได้ตั้งเยอะ ส่วนตู้เสื้อผ้าบ้านเราเล็กนิดเดียว แถมเขายังไม่ชอบด้วย เลยบอกให้ฉันเปลี่ยนตู้ใหม่”
“ฉันก็พูดไปตามประสาว่า พ่อของลูกไม่ยอมหรอก”
“ลูกชายเลยบอกว่า คราวนี้เขาสอบปลายภาคได้ที่สองของห้อง พ่อจะต้องยอมแน่ ๆ”
“หลังจากนั้นเราก็วางสาย อารมณ์ฉันดีขึ้นมาหน่อย พอตกเย็นสามีกลับบ้าน จู่ ๆ ก็พูดว่าเขาคิดถึงลูก อยากให้ฉันไปรับลูกกลับมา”
“ฉันไม่ได้คิดอะไรมาก ก็เลยไปรับลูกกลับมา หลังจากนั้นไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ฉันเริ่มรู้สึกว่าลูกเปลี่ยนไป เขาเงียบขรึม ไม่ค่อยพูด แล้วก็ชอบทำร้ายเด็กคนอื่น”
พอเธอเล่าถึงตรงนี้ ลู่ติ่งก็เอ่ยถามขึ้นเป็นครั้งแรกว่า “แล้วคุณรู้ได้ยังไงว่าสามีกับลูกถูกสับเปลี่ยนไป? แล้วเรื่องพ่อแม่สามีล่ะ พวกเขาไม่ได้อยู่บ้านเดียวกับพวกคุณไม่ใช่เหรอ แล้วถูกสับเปลี่ยนได้ยังไง?”