ราตรีมืดมิด ตระกูลเซียวเต็มไปด้วยความห่วงใย ส่วนอีกฟากหนึ่ง ณ จวนโหวติ้งหย่วน คลื่นใต้น้ำก่อตัวขึ้นมานานแล้ว
ภายในโถงข้างของเรือนหลัก ตี๋ชิงเยี่ยนอายุแปดขวบขมวดคิ้วแน่น ใบหน้าเล็กเคร่งขรึม ส่วนตี๋ชิงเสียนวัยห้าขวบนั่งชิดข้างพี่ชาย มือเล็กทั้งสองขยำชายผ้าเช็ดหน้าซ้ำไปมา ผ่านไปนานก็ยังไม่เอ่ยสักคำ
หลายวันมานี้ แม่นมกับสาวใช้ที่คอยปรนนิบัติพวกเขาเล่าเรื่องราวหลังแม่เลี้ยงของบ้านอื่นเข้าจวนให้ฟังอยู่ไม่น้อย ทั้งเรื่องถูกจำกัดอาหารการกินและเครื่องนุ่งห่ม ทั้งเรื่องถูกกลั่นแกล้งแต่ไม่มีใครช่วยตัดสินให้ ฟังแล้วพี่น้องทั้งสองก็ยิ่งรู้สึกไม่มั่นใจ
แต่จะกล่าวว่าเกลียดชังเสียทั้งหมดก็ไม่ใช่
บางครั้งชิงเสียนเห็นเด็กบ้านอื่นถูกมารดาจูงมือปลอบโยน ฝีเท้าของนางก็จะช้าลงเล็กน้อย ส่วนชิงเยี่ยนแม้ไม่เอ่ยปาก ทว่าสายตาก็เคยหยุดอยู่บนภาพมารดากับบุตรเหล่านั้นชั่วครู่เช่นกัน
ทว่าเมื่อถึงคราวที่ใครคนหนึ่งจะเข้าจวนมานั่งแทนตำแหน่งนั้น ความคิดคลุมเครือในใจของทั้งคู่กลับถูกความระแวดระวังกดทับลงไป
“ได้ยินว่านางเป็นคนไม่แก่งแย่ง ไม่ช่วงชิง” ตี๋ชิงเยี่ยนกอดอก น้ำเสียงเต็มไปด้วยความสงสัย “แต่ใครจะรู้ว่าเป็นจริงหรือเท็จ? ไม่แน่ว่าพอเข้าจวนมาแล้ว นางอาจไม่เหมือนเช่นนี้อีกต่อไป”
แม่นมกับสาวใช้ที่ปรนนิบัติพี่น้องทั้งสองต่างมีความคิดของตน เมื่อเห็นฮูหยินคนใหม่กำลังจะมาถึง จึงอดพูดคุยกันลับหลังไม่ได้
แม่นมเฉาเป็นแม่นมเปียกของฮูหยินคนก่อน อยู่เคียงข้างคุณหนูคุณชายน้อยทั้งสองมาหลายปี นางจึงมีน้ำหนักคำพูดมากที่สุดต่อหน้าพี่น้องทั้งคู่ นางจัดแขนเสื้อให้ชิงเยี่ยนเบา ๆ แล้วกำชับเสียงต่ำ “คุณชายน้อยต้องระวังตัวไว้ให้มาก ผู้คนล้วนกล่าวว่าแม่เลี้ยงนั้นรับมือยาก แต่แม่เลี้ยงที่จริงใจต่อบุตรของผู้อื่นจะมีสักกี่คน? ในหลายตระกูล เมื่อแม่เลี้ยงเข้าจวนมา บุตรที่ฮูหยินคนก่อนทิ้งไว้ย่อมหนีไม่พ้นต้องรับความคับข้องใจบ้าง ต่อไปเรื่องอาหาร เครื่องนุ่งห่ม และข้าวของ แม้ไม่ถึงกับขาดแคลนให้เห็นชัด ๆ แต่ลับหลังจะเป็นเช่นไร ใครเล่าจะรู้?”
“ท่านเป็นบุตรชายคนโตของจวนโหว ทั้งยังเป็นบุตรที่มารดาทิ้งไว้ให้ อย่าให้ผู้ใดดูแคลนเป็นอันขาด”
สาวใช้น้อยอีกคนที่อยู่ข้าง ๆ พยักหน้าเห็นด้วย “ใช่แล้วเจ้าค่ะ คุณหนู หากวันหน้าถูกบังคับให้เรียนสิ่งนั้นสิ่งนี้ ชีวิตคงไม่ง่ายแน่”
ถ้อยคำเหล่านี้ทำให้เด็กทั้งสองยิ่งกระวนกระวายใจ ครั้นแม่นมกับสาวใช้ถอยออกไปแล้ว พี่น้องทั้งคู่ก็แอบเรียกตี๋ชิงอวี้วัยหกขวบจากเรือนสาม และตี๋ชิงฮ่าววัยห้าขวบจากเรือนสี่ มุ่งหน้าไปยังถ้ำหินในภูเขาจำลองของสวนหลังบ้าน เด็กทั้งสี่เอาศีรษะมาสุมรวมกัน กระซิบกระซาบหารือแผนรับมือ หมายจะสั่งสอนแม่เลี้ยงที่กำลังจะเข้าจวนเสียสักครา
“พวกเราเอาถั่วเหลืองไปโปรยตรงทางที่นางต้องเดินเข้าห้อง ทำให้นางลื่นล้มขายหน้า!”
“ยังเอาเกลือใส่ลงในน้ำชาในห้องหอของนางได้ด้วย เค็มจนทนไม่ไหวแน่!”
“รอนางเข้าห้องหอแล้วนั่งลง พวกเราก็โยนประทัดเล็กจากขอบหน้าต่างใส่ศีรษะนาง ทำให้นางตกใจ!”
“กลางคืนพวกเรายังแอบอยู่นอกหน้าต่าง ทำเสียงร้องประหลาดเลียนแบบแมวป่า หลอกให้นางตกใจได้ด้วย!”
“ถูกต้อง ทำให้นางรู้ว่าจวนโหวแห่งนี้ไม่ใช่ที่ที่ใครจะเข้ามาตามใจชอบ!”
เด็ก ๆ ผลัดกันเสนอความคิด ยิ่งพูดก็ยิ่งคึกคัก ดวงตาแต่ละคู่เป็นประกาย พวกเขาตกลงกลอุบายแกล้งคนทีละข้อ รอให้ถึงพิธีมงคลสมรสในวันรุ่งขึ้นแล้วค่อยลงมือ เด็กน้อยทั้งหลายมั่นใจเต็มเปี่ยมว่าจะต้องหักความหยิ่งผยองของแม่เลี้ยงคนนี้ให้ได้
วันรุ่งขึ้น เสียงกลองและดนตรีในขบวนรับเจ้าสาวดังก้องไปตามถนนสายยาว ขบวนประดับผ้าแดงและสีสันสดใส หีบสินเดิมถูกหามต่อกันเป็นแถว มุ่งหน้าไปยังจวนโหวติ้งหย่วนอย่างเอิกเกริก
ภายในเกี้ยวเจ้าสาว เซียวอวี่เวยสวมผ้าคลุมหน้า นั่งหลังตรงเรียบร้อย มือทั้งสองประคองเจ้าตัวน้อยช้า ๆ ไว้บนตัก มันยังอายุไม่ถึงสองเดือน ขนสีขาวราวหิมะนุ่มฟู ขดตัวอยู่ในอ้อมแขนของนาง เผยให้เห็นเพียงศีรษะกลมป้อม ขยับไหวเบา ๆ ไปตามการโยกของเกี้ยว
จวนโหวรับอนุภรรยาคนใหม่ พิธีแต่งงานจึงเรียบง่ายกว่าการแต่งงานครั้งแรก ตี๋ซิวเหยียนมิได้ไปยังตระกูลเซียวเพื่อรับเจ้าสาวด้วยตนเอง เมื่อถึงฤกษ์มงคล เกี้ยวเจ้าสาวก็หยุดลงอย่างมั่นคงหน้าจวนโหวติ้งหย่วน
ตี๋ซิวเหยียนรออยู่ตรงนั้นก่อนแล้ว อาภรณ์มงคลสีแดงสดขับให้ใบหน้าของเขายิ่งดูหมดจดงามสง่า ทว่าสีหน้ายังคงเรียบเฉย มองไม่เห็นความยินดีในวันมงคลมากนัก
ม่านเกี้ยวถูกเปิดออก เซียวอวี่เวยจับมือแม่นมผู้ดูแลขบวนรับเจ้าสาวก้าวลงจากเกี้ยว ผ้าคลุมสีแดงบดบังดวงตาคิ้ว เห็นเพียงชายกระโปรงปักดิ้นทองค่อย ๆ ผ่านธรณีประตูไป บ่าวสาวถูกนำเข้าสู่โถงหลัก ท่ามกลางสายตาของแขกเหรื่อเต็มห้อง ทั้งคู่คำนับฟ้าดิน คำนับบิดามารดา แล้วจึงประกอบพิธีคำนับกันและกัน
เมื่อพิธีเสร็จสิ้น ญาติมิตรหัวเราะหยอกล้อพลางล้อมบ่าวสาวไว้ พากันไปส่งถึงห้องหอ
เมื่อทุกคนหยอกล้อกันจนพอใจ ตี๋ซิวเหยียนก็ถูกญาติมิตรหลายคนล้อมไปดื่มคารวะที่โถงหน้า ประตูห้องปิดลงอีกครั้ง ในที่สุดห้องหอที่เมื่อครู่เต็มไปด้วยผู้คนก็เงียบสงบ เหลือเพียงเสียงเลี้ยงสุราจากด้านนอกที่ดังลอดม่านเข้ามาแผ่ว ๆ
จวี๋เอ๋อร์เฝ้าอยู่ในห้องมาโดยตลอด เมื่อเห็นทุกคนออกไปแล้วก็รีบก้าวเข้ามา “คุณหนู รีบนั่งลงเถิด เพียงมองมงกุฎหงส์ก็รู้สึกแทนว่าลำคอของท่านคงปวดแล้ว”
เซียวอวี่เวยแบกรับน้ำหนักจนเมื่อยล้ามานานแล้ว เมื่อได้ยินดังนั้นก็ไม่เกรงใจ นั่งลงตรงขอบเตียง จวี๋เอ๋อร์ช่วยถอดปิ่นปักผมออก ประคองมงกุฎหงส์ลงอย่างระมัดระวัง แล้วจัดมวยผมที่ยุ่งเล็กน้อยให้เรียบร้อย
ศีรษะเบาสบายขึ้น เซียวอวี่เวยผ่อนลมหายใจยาว ยกมือขึ้นนวดต้นคอ
ช้า ๆ ซึ่งอยู่ในอ้อมแขนของนางมาตลอดทาง ในที่สุดก็เป็นอิสระ มันมุดออกมาจากชายกระโปรง อุ้งเท้าเล็กทั้งสี่เหยียบลงบนพรม เดินโซเซไปสองก้าว ก่อนจะนั่งลงข้างเท้านาง
จวี๋เอ๋อร์ก้มมองมันแวบหนึ่ง อดหัวเราะไม่ได้ “วันนี้คนอื่นเหนื่อยกันแทบแย่ แต่มันกลับสบายที่สุด”
เซียวอวี่เวยก้มมองก้อนขนสีขาวราวหิมะ ใช้ปลายเท้าแตะมันเบา ๆ
“มันรู้จักเสวยสุขยิ่งกว่าข้าเสียอีก”
มีเสียงเคลื่อนไหวแผ่วเบาดังมาจากนอกประตู
“พี่ชาย ข้าประหม่าอยู่บ้าง” ชิงเสียนเอ่ยเสียงเบา
“อย่ากลัว ทำตามแผน”
เด็ก ๆ หลายคนผลักประตูห้องออก แอบชะโงกหน้ามองเข้าไป เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรผิดปกติจึงค่อย ๆ ย่องเข้าไปทีละคน
ยังเดินไปไม่ถึงสองก้าว จู่ ๆ ก็มีเสียงเล็ก ๆ ดังขึ้นในห้อง “โฮ่ง!”
ทันใดนั้น ก้อนขนสีขาวราวหิมะก็โซซัดโซเซพุ่งออกมาจากหลังม่านสีแดง
ชิงเสียนตกใจจนหดตัวถอยหลัง ถั่วเหลืองที่กำอยู่ในมือร่วงกราวลงพื้น
เจ้าตัวน้อยกลับไม่กลัวคนแม้แต่น้อย
มันตัวยาวเพียงฝ่ามือ ขนขาวทั้งตัว มีแพรแดงเส้นเล็กผูกอยู่รอบคอ วิ่งเร็วเกินไปจนหูทั้งสองข้างกระเพื่อมขึ้นลง ขาสั้นทั้งสี่แทบก้าวตามลำตัวไม่ทัน
มันพุ่งมาถึงข้างเท้าชิงเสียน เงยหน้ากลมป้อมมองนางอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก้มลงเลียรองเท้าปักลายของนางทีหนึ่ง
ชิงเสียนยืนนิ่งแข็งทื่อ
ลูกสุนัขน้อยคงคิดว่าเลียแค่นี้ยังไม่พอ จึงโน้มตัวเข้าไปเลียอีกครั้ง
“พี่ชาย...”
เสียงของนางเบาหวิว
“มันเลียข้า”
เดิมทีชิงเยี่ยนยังมีสีหน้าระแวดระวัง ครั้นได้ยินก็หลุบตามอง
ช้า ๆ กำลังเงยหน้ามองเขาอยู่เช่นกัน
คนกับสุนัขสบตากันครู่หนึ่ง
ชิงเยี่ยนลังเลแล้วค่อย ๆ ย่อตัวลง ลองยื่นนิ้วออกไปหนึ่งนิ้ว ยังไม่ทันแตะ เจ้าตัวน้อยก็ยื่นหน้าผากเข้ามาหาเอง ถูไถบนฝ่ามือเขาเบา ๆ
นุ่มนิ่ม อุ่นระอุ
นิ้วของชิงเยี่ยนชะงักค้าง
ช้า ๆ ฉวยโอกาสเลียเขาทีหนึ่ง
“...”
ชิงเสียนที่อยู่ข้าง ๆ อดใจไม่ไหว ย่อตัวลงเช่นกัน มือเล็กทั้งสองลูบแผ่นหลังของมันเบา ๆ ดวงตาพลันเป็นประกาย
“พี่ชาย นุ่มนิ่มเหลือเกิน!”
นางครุ่นคิด แล้วเสริมอย่างจริงจังว่า
“เหมือนก้อนสำลี”
ชิงฮ่าวกับชิงอวี้จะอดใจไหวได้อย่างไร ทั้งคู่พรวดเข้ามาล้อมวงด้วย
“ให้ข้าลูบบ้าง!”
“ข้ามาก่อน!”
“เห็นชัด ๆ ว่าข้าเห็นมันก่อน!”
ศีรษะทั้งสี่เบียดกันเป็นก้อน
ช้า ๆ ถูกล้อมอยู่ตรงกลาง เดี๋ยวดมมือนี้ เดี๋ยวถูไถแขนเสื้อตัวนั้น สุดท้ายก็นอนหงายแผ่สี่ขาลงบนพื้น เผยท้องน้อยนุ่มนิ่มออกมา
เด็ก ๆ ทั้งหลายเงียบลงพร้อมกันชั่วขณะ
ถัดมา มือทั้งแปดก็ยื่นเข้าไปพร้อมกัน
“อย่าทับมัน!”
“ข้าไม่ได้ทับ!”
“เจ้าจับมือข้าแล้ว!”
“นั่นขาของมัน!”
ในที่สุดก็มีเสียงเอื่อยเฉื่อยดังมาจากทางเตียง
“เบามือหน่อย”
เด็กทั้งสี่หยุดมือพร้อมกัน คราวนี้จึงนึกขึ้นได้ว่าภายในห้องยังมีผู้อื่นอยู่
พวกเขาเงยหน้าขึ้น
ใต้ม่านแดง เซียวอวี่เวยนั่งสงบนิ่งอยู่ตรงขอบเตียง ผ้าคลุมหน้ายังไม่ถูกเปิดออก เห็นเพียงมือคู่หนึ่งวางอยู่บนตัก
“มันยังเล็ก อายุยังไม่ครบสองเดือน”
นางเว้นจังหวะเล็กน้อย
“มันชื่อช้า ๆ”
“ช้า ๆ หรือ?”
ชิงเสียนทวนขึ้นมาก่อน
ลูกสุนัขน้อยได้ยินชื่อตนเอง หางก็ส่ายสองครั้งทันที
ชิงฮ่าวตาเป็นประกาย “มันรู้ด้วย!”
“จะฉลาดถึงเพียงนั้นได้อย่างไร” ชิงเยี่ยนเอ่ยค้าน ทว่ามือยังวางอยู่บนหัวของช้า ๆ มิได้ชักกลับ
ชิงอวี้ย่อตัวลงต่ำกว่าเดิมแล้ว “ช้า ๆ”
“โฮ่ง!”
เสียงเห่าครั้งนี้ทำให้เด็ก ๆ หัวเราะกันครืน
ถั่วเหลืองที่ร่วงเมื่อครู่ยังเกลื่อนอยู่ข้างเท้า ส่วนประทัดเล็กที่ชิงเยี่ยนนำมาก็ไม่รู้ว่าถูกวางไว้ข้างธรณีประตูตั้งแต่เมื่อใด
เสียงกลองและดนตรีด้านนอกยังคงดังครึกครื้น ส่งผ่านหน้าต่างเข้ามาเป็นระลอก
ภายในห้อง เด็กทั้งสี่ล้อมก้อนขนสีขาวราวหิมะไว้ ลืมเรื่องที่ตกลงกันไว้ก่อนเข้าห้องเสียจนหมดสิ้น