ฝ่าบาทฉินสื่อหวง องค์รัชทายาทฝูซูแสดงละครอีกแล้ว!

ตอนที่ 1 ฝ่าบาทจิ๋นซี องค์รัชทายาทฝูซูแสดงละครอีกแล้ว!

6 นาที· 1.4K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

(ความผูกพันพ่อลูก + ภายนอกใสซื่อภายในเจ้าเล่ห์ + สร้างบ้านเมือง + ชีวิตประจำวัน + พัฒนาแผ่นดินรุ่งเรือง)

(เกริ่นเรื่อง: ฝูซูแห่งราชวงศ์ฉินไท่จงจากโลกคู่ขนานเดินทางข้ามเวลามายังราชวงศ์ฉินในประวัติศาสตร์ มีผู้ข้ามเวลาคอยช่วยเหลือ มือซ้ายตบจ้าวเกา มือขวาตบหูไฮ่ เท้ากระทืบชนเผ่าซงหนู)

(ผู้เขียนแต่งขึ้นเองมากมาย โปรดอย่าจริงจังกับรายละเอียด)

*

ฝูซู จักรพรรดิไท่จงแห่งราชวงศ์ฉินที่สอง ทรงปกครองแผ่นดินด้วยบุ๋นและบู๊

ชนเผ่าซงหนูทุกเผ่าแห่งดินแดนเหนือยกย่องพระองค์เป็นจักรพรรดิผู้เปี่ยมเมตตาและเกรียงไกร ชาวจงหยวนสำนึกในพระคุณของพระองค์ ต่างขับขานสรรเสริญทุกปี

ณ วังเสียนหยาง เมื่อกำยานมังกรในกระถางกำยานป๋อซานเคลือบทองเผาไหม้จนควันเขียวสายสุดท้ายจางหาย ฝูซูก็ค่อย ๆ หลับตาลง

เสด็จพ่อ ทอดพระเนตรเถิด

ความรุ่งเรืองนี้ เป็นดังพระประสงค์ของพระองค์

ลูก...จะไปอยู่เป็นเพื่อนพระองค์ใต้พิภพแล้ว

ประหนึ่งวิหคเหนื่อยล้าหวนคืนสู่พนา ใบไม้ร่วงคืนสู่ราก

เมื่อเห็นเช่นนั้น จักรพรรดิหนุ่มน้อยซึ่งเฝ้าอยู่ข้างกายพลันโน้มตัวไปข้างหน้า น้ำตาร่วงหล่นก่อนเสียงจะเปล่งออกมา “เสด็จพ่อ!”

เสียงนั้นก่อเกิดเสียงสะท้อนซ้อนทับเป็นระลอก

—

“ข้าบอกแล้วไงพี่ใหญ่ ท่านนี่ช่างเหลือเกินจริง ๆ”

“กล้าขัดพระทัยเสด็จพ่อในที่ประชุมต่อหน้าขุนนางมากมายเช่นนั้น แล้วพระพักตร์ของเสด็จพ่อจะเอาไปไว้ที่ใด?”

ฝูซูลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่เห็นคือใบหน้าเย่อหยิ่งอวดดี

ชิ ไฉนลงมาถึงยมโลกแล้วยังต้องมาเจอเจ้าตัวอัปมงคลนี่อีก?

“ข้าว่านะ ท่านอย่าเข้าไปใกล้เสด็จพ่อบ่อยนักเลย จะได้ไม่ทำให้พระองค์ทรงรำคาญทุกครั้งที่ทอดพระเนตรเห็นท่าน”

เสด็จพ่อ?

เสด็จพ่อสิ้นพระชนม์ไปนานแล้วมิใช่หรือ?

แล้วเหตุใดข้าจึงมาอยู่ที่นี่...?

แววตาฝูซูไหววูบ เขาอดทนฟังอีกฝ่ายคุยโวต่อไป

“เพราะฉะนั้นพี่ใหญ่ อย่าถือโทษที่น้องพูดจาไม่น่าฟังเลย น้องทำไปก็เพราะหวังดีต่อท่าน”

“ท่านเอาแต่พูดเรื่องเมตตาคุณธรรม เสด็จพ่อไม่โปรดฟัง ท่านก็พูดให้น้อยลงหน่อย”

หูไฮ่ยืดอก สีหน้าเหมือนกำลังบอกว่า ‘ข้าฉลาดใช่หรือไม่’ “หากท่านลองเรียนรู้จากข้า—”

ในที่สุดความอดทนของฝูซูก็หมดลง

เจ้าทึ่มนี่พร่ำอยู่นานสองนาน แต่ไม่มีสักคำที่เป็นประโยชน์

ยามนี้เขาอยากตบผีอัปมงคลนี่สักฉาด

ฝูซูคิดเพียงว่าตนมาถึงยมโลกแล้ว ส่วนหูไฮ่ที่อยู่ตรงหน้าก็คือผีหลังความตาย

มือเพิ่งยกขึ้นกลางอากาศ เสียงกลไกเสียงหนึ่งก็พลันดังขึ้นในหัว—

【ติ๊ง~ เชื่อมโยงกับเจ้าของระบบสำเร็จ!】

【โปรดรักษาบุคลิกดอกไม้ขาวบอบบางต่อหน้าฝ่าบาทจิ๋นซี ห้ามหลุดบทเด็ดขาด!!!】

ฝูซู: “?”

ดอกไม้ขาวบอบบางอะไร?

หลุดบทคืออะไร?

ยังไม่ทันที่เขาจะตอบสนอง

เสียงฝีเท้าจากด้านหลังไม่ไกลกำลังใกล้เข้ามาอย่างไม่เร่งร้อน

หูไฮ่ไม่รู้เรื่องรู้ราว ยังคงพร่ำตำหนิต่อ “ท่านเอาแต่พูดจาเรื่องคุณธรรมอยู่ทุกวัน เสด็จพ่อทรงเมตตาจึงยอมผ่อนผันให้ท่านครั้งแล้วครั้งเล่า หากเป็นข้า ย่อมไม่มีทางตามใจ...”

【คำเตือน! คำเตือน!】

【ฝ่าบาทจิ๋นซีกำลังจะเสด็จมาถึง โปรดรักษาบุคลิกดอกไม้ขาวบอบบาง ห้ามหลุดบทเด็ดขาด!!!】

“?”

ในหัวฝูซูสับสนวุ่นวาย แม้ยังเรียบเรียงต้นสายปลายเหตุไม่ออก แต่กลับจับคำว่า “จิ๋นซี” ได้อย่างรวดเร็ว

ฝ่าบาทจิ๋นซี?

เสด็จพ่อรอเขาอยู่ในยมโลกจริง ๆ หรือ?

แม้ไม่เข้าใจว่าสิ่งใดกำลังพูดอยู่ในหัว แต่สถานการณ์เบื้องหน้าคับขัน เขาจึงไม่มีเวลาครุ่นคิดให้มากความ

ฝูซูก้มตาลง

ต้องรักษาบุคลิกดอกไม้ขาวบอบบางป่วยกระเสาะกระแสะสินะ?

ก็ได้

ทันใดนั้น ชายหนุ่มก็ยิ้มบาง ๆ คว้าข้อมือหูไฮ่มากดแนบอกตน ริมฝีปากสั่นระริก น้ำเสียงเจือความตื่นตระหนกและทำอะไรไม่ถูกอย่างพอเหมาะ “น้องสิบแปด เจ้าไฉนจึง—”

“???”

ฝูซูเอนกายตามแรง ทิ้งตัวลงสู่ผืนน้ำในสระข้างกายโดยตรง

“???”

หูไฮ่ถูกการกระทำต่อเนื่องชุดนี้ทำเอาสมองขาวโพลน ยืนอ้าปากค้างอยู่กับที่

“???”

บนระเบียงทางเดินไม่ไกล อิ๋งเจิ้งกับหลี่ซือและคนอื่น ๆ เห็นภาพเหตุการณ์นี้ทั้งหมด

จากมุมมองด้านหลังฝูซู ใครเห็นก็ต้องปักใจว่าหูไฮ่โกรธจนขาดสติ ผลักเขาตกสระ

“ฝ่าบาท!” หลี่ซือร้องเสียงหลง

พระพักตร์อิ๋งเจิ้งมืดครึ้มดุจห้วงน้ำเย็นลึก ไม่ทันตรัสสิ่งใดแม้สักคำ ชายแขนเสื้อกว้างสะบัดวูบ ก่อนพระวรกายจะทะยานลงสระ

ชั่วขณะที่น้ำกระเซ็น ฝูซูเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย มองเห็นบุรุษผู้กำลังว่ายเข้ามาหา

เสด็จพ่อที่ทรงพระเยาว์ลงมาก

ดวงตาฝูซูแดงก่ำ หยาดน้ำตาอุ่นร้อนร่วงหล่นปะปนกับน้ำในสระอันเย็นเยียบ

เสด็จพ่อ...

เสด็จพ่อของข้า...

ผ่านมาครึ่งชีวิต ในที่สุดเขาก็ได้พบเสด็จพ่อที่ยังมีพระชนม์ชีพอีกครั้ง

ลูกคิดถึงพระองค์เหลือเกิน คิดถึงจริง ๆ

หนาวเหลือเกิน... ที่แท้มิใช่ความฝันหรือ...

ความคิดถึงอันไร้ที่สิ้นสุดโอบรัดเขาไว้ ฝูซูเลิกดิ้นรน ปล่อยให้ร่างค่อย ๆ จมลงอย่างสงบ โอบรับผืนน้ำเย็นเยียบแห่งนี้ ประหนึ่งกำลังโอบกอดการพบพานและการไถ่บาปที่มาถึงล่าช้า

เหนือผิวน้ำ อิ๋งเจิ้งตะโกนก้องด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด “ฝูซู!”

“ฝูซู!”

เสียงเรียกซ้ำแล้วซ้ำเล่าทะลุผ่านระลอกน้ำ ทั้งเร่งร้อนและตื่นตระหนก

ส่วนในยามนี้ ระบบส่งเสียงร้องแหลมดังลั่น:

【...ดะ เดี๋ยวก่อน? เจ้าของระบบ??】

【อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!】

【ฉันแค่ให้เจ้าของระบบรักษาบุคลิก ไม่ได้ให้ไปหาเรื่องตายสักหน่อยโว้ยยยยยยยยย!!】

ฝูซูไม่สนใจมัน เพียงมองใบหน้าเสด็จพ่อที่ใกล้เข้ามาทุกทีผ่านม่านน้ำสีเขียวมรกต แล้วหลับตาลงอย่างพึงใจ

ริมฝั่ง หูไฮ่รู้สึกมือเท้าเย็นเฉียบ

“??!?”

จบกัน คราวนี้ต่อให้กระโดดลงแม่น้ำเหลืองก็ล้างมลทินไม่ออกแล้ว

หลี่ซือที่อยู่ข้าง ๆ มองหูไฮ่ด้วยสีหน้าเคร่งขรึมอย่างยิ่ง “คุณชายน้อย พี่ชายย่อมมีศักดิ์สูงกว่า แม้จะมีเรื่องบาดหมาง ก็ไม่ควรลงมือกับคุณชายใหญ่ถึงเพียงนี้!”

หูไฮ่ร้อนใจ “เป็นพี่ใหญ่ต่างหากที่—”

“ที่อะไร? เขากระโดดลงไปเองหรือ?”

หลี่ซือกล่าวขัด น้ำเสียงเจือความผิดหวังอยู่บ้าง “คุณชายน้อย ข้ากับฝ่าบาทเห็นชัดเจน เมื่อครู่ท่านผลักคุณชายใหญ่ตกสระ บัดนี้ยังคิดจะปฏิเสธอีกหรือ?”

“ข้าไม่ได้ทำ! เขาคว้ามือข้าไว้!”

หูไฮ่แทบจะร้องไห้ มือไม้โบกสะบัดประกอบคำพูด “เขาทิ้งตัวลงไปเอง! ไม่เกี่ยวกับข้า!”

เมื่อเห็นเช่นนั้น หลี่ซือก็พูดไม่ออก ได้แต่ลอบถอนใจ คิดไม่ถึงว่าปกติคุณชายสิบแปดจะเกเรอยู่บ้างก็ช่างเถิด

แต่จิตใจกลับโหดเหี้ยมถึงเพียงนี้ กล้าทำร้ายพี่น้องต่อหน้าผู้คน

หูไฮ่ยังคงกระทืบเท้าอยู่ข้าง ๆ “หลี่ซือ! ฟังข้าอธิบาย! หลี่ซือ!”

หลี่ซือทำเป็นไม่ได้ยิน ปล่อยให้คำพูดผ่านหูไป

“...”

ทางด้านนี้ อิ๋งเจิ้งอุ้มคนขึ้นฝั่ง

ฝูซูค่อย ๆ ลืมตา เอนอยู่ในอ้อมแขนของพระองค์ ไอจนแทบหายใจไม่ทัน แต่ยังไม่ลืมเอ่ยว่า “แค่ก แค่ก...”

“เสด็จพ่อ... ลูกไม่เป็นไร...”

อิ๋งเจิ้งก้มพระพักตร์มองเขา หยดน้ำยังเกาะพราวบนใบหน้า สีพระพักตร์มืดครึ้มน่าหวาดหวั่น “หุบปาก”

ฝูซูหุบปากอย่างว่าง่าย

เอนแนบพระอุระเสด็จพ่อ รับฟังเสียงหัวใจที่เต้นหนักแน่นสม่ำเสมอทีละจังหวะ รู้สึกพึงพอใจอย่างยิ่ง

ระบบ: 【...เจ้าของระบบ ยิ้มอะไร? เมื่อครู่เกือบจมน้ำตายแล้วนะ!!!】

ฝูซูตอบในใจว่า “แกจะไปรู้อะไร?”

ชาติก่อนเสด็จพ่อจากไปตั้งแต่เนิ่น ๆ

ชาตินี้ได้ตื่นขึ้นมาในอ้อมพระอุระของเสด็จพ่อ ต่อให้จมน้ำสิบครั้งก็คุ้ม

ระบบ: 【...แกมันคนบ้า】

ฝูซูไม่ได้ปฏิเสธ

ผ่านความผันผวนของชีวิตมาหนึ่งชาติ เขาย่อมไม่ใช่คนดีบริสุทธิ์อะไรนัก จะบ้าสักหน่อยแล้วอย่างไร?

สิ่งสำคัญคือเสด็จพ่อยังอยู่... เท่านี้ก็ดีแล้ว

ชั่วขณะถัดมา ศีรษะฝูซูเอียงพับ หมดสติลงในอ้อมพระอุระของจักรพรรดิ

พระทัยอิ๋งเจิ้งพลันกระตุก “คนมา! ไปตามหมอหลวง! จงไปตามหมอหลวงมาโดยเร็ว!”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป