เจ็บ!
เจ็บลึกถึงกระดูก เจ็บจนฝังใจ!
“อ๊าก!”
เสียงคร่ำครวญด้วยความเจ็บปวดดังขึ้น หลี่ฉางเกอผุดลุกจากเตียงอย่างฉับพลัน
หน้าผากของเขาชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น เสื้อผ้านอนบนตัวก็เปียกชุ่มไม่ต่างกัน
“นี่มัน…”
หลี่ฉางเกอกวาดตามองสภาพแวดล้อมรอบตัว แววสับสนและหวาดกลัวในดวงตาค่อย ๆ เลือนหาย
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ! ฉันได้เกิดใหม่ ฉันเกิดใหม่จริง ๆ พวกแกคอยดูเถอะ!”
หลี่ฉางเกอนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะออกมาอย่างอำมหิต
พอหัวเราะจบ ความแค้นฝังลึกก็เผยชัดบนใบหน้า
“หลินเจียวเจียว พวกแกคอยดูเถอะ!”
หลี่ฉางเกอตะโกนก้องในใจ
จู่ ๆ หลี่ฉางเกอก็นึกอะไรขึ้นได้ รีบคว้าโทรศัพท์ออกมาตรวจดู
“ยังเหลืออีก 3 เดือน ยังทัน ยังทัน!”
เมื่อเห็นวันที่บนโทรศัพท์ หลี่ฉางเกอก็ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก
จากความทรงจำในชาติก่อน อีก 3 เดือนมหันตภัยอันน่าสะพรึงกลัวจะมาเยือน
อุกกาบาตขนาดมหึมาหลายลูกปรากฏขึ้นนอกโลกสีน้ำเงินโดยไร้สัญญาณเตือน
หลายประเทศไม่ทันได้ตั้งตัว อุกกาบาตก็พุ่งชนลงมาแล้ว
หลังอุกกาบาตตก เมืองหลายแห่งถูกทำลายราบคาบ
หนึ่งในนั้นเป็นอุกกาบาตลูกใหญ่ที่สุดที่ตกลงกลางทะเล ก่อคลื่นยักษ์สูงเสียดฟ้า จนแทบทำลายเมืองชายฝั่งทั้งหมด
ฝนที่ตกหนักต่อเนื่องยังทำให้โลกทั้งใบจมสู่ยุคแห่งน้ำท่วมและคลื่นยักษ์ ฝนกับน้ำท่วมกินเวลานานถึง 3 เดือนเต็ม
หลังผ่านไป 3 เดือน น้ำท่วมก็ลดลงไปมาก
ผู้รอดชีวิตยังไม่ทันได้ดีใจ ความหนาวเหน็บรุนแรงก็เข้าจู่โจม
ความหนาวสุดขั้วกินเวลานานถึงครึ่งปี ทำให้จำนวนผู้รอดชีวิตลดฮวบลงอีกครั้ง
น้ำท่วมกับความหนาวเย็นเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของหายนะ ฤดูร้อนร้อนระอุและแผ่นดินไหวที่ตามมาต่างหากคือภัยพิบัติที่แท้จริง!
ชาติก่อน หลี่ฉางเกออาศัยโชคช่วยเอาชีวิตรอดมาจนถึงปีที่ 3 หลังหายนะอุบัติขึ้น
ในปีนั้น สภาพแวดล้อมบนโลกสีน้ำเงินกลับมาสงบลงในที่สุด
ทว่าเหล่าผู้คนที่รอดชีวิตมาได้กลับเปลี่ยนแปลงไป
บางคนปลุกพลังพิเศษบางอย่างขึ้นมาได้!
ส่วนแฟนสาวที่ใช้ชีวิตอยู่กับหลี่ฉางเกอมาตลอด 3 ปีในวันสิ้นโลก ก็ทรยศเขาในเวลานั้น ถึงขั้นทิ้งตัวเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนของคนที่ปลุกพลังควบคุมเปลวเพลิงได้ต่อหน้าต่อตาเขา
แฟนสาวดูหมิ่นและเยาะเย้ยหลี่ฉางเกออย่างถึงที่สุด สุดท้ายชายคนนั้นก็จุดไฟเผาร่างของเขาทั้งเป็น
“ภัยพิบัตินี่เหมือนการคัดเลือกและกำจัดผู้คน แต่ชาตินี้ ฉันจะมีชีวิตอยู่จนถึงที่สุด!”
แววตาคมกริบฉายวาบในดวงตาของหลี่ฉางเกอ เขาเหลือบมองเวลา ตอนนี้เป็นเวลาตี 3 แล้ว
“ถ้าตอนนี้ได้บะหมี่ร้อน ๆ สักชามก็คงดี!”
หลี่ฉางเกอคิดในใจเงียบ ๆ
วินาทีถัดมา จู่ ๆ ก็ปวดแปลบขึ้นในหัวของเขา บะหมี่ร้อนกรุ่นชามหนึ่งปรากฏขึ้นบนโต๊ะข้างเตียง หลี่ฉางเกอตื่นเต้นขึ้นมาทันที รีบลุกจากเตียง ยกชามบะหมี่ขึ้นมากินคำโต ๆ
ที่ทำให้เขาประหลาดใจคือรสชาติของบะหมี่เหมือนกับในความทรงจำไม่มีผิด
“ลองต่ออีกหน่อย!”
หลี่ฉางเกอคิดในใจ มันฝรั่งทอดหนึ่งห่อกับโคล่าหนึ่งขวดก็ปรากฏขึ้นข้างเตียง
ของทั้งสองอย่างไม่ต่างจากที่ขายในซูเปอร์มาร์เก็ตเลยแม้แต่น้อย จู่ ๆ หลี่ฉางเกอก็อยากลองสร้างธนบัตรออกมาสักสองสามใบ!
น่าเสียดาย วินาทีต่อมา หัวของเขาราวกับถูกใครฟาดด้วยกระบอง ธนบัตรใบละร้อยปรากฏขึ้นบนโต๊ะข้างเตียงเพียงใบเดียว หลี่ฉางเกอนอนแผ่อยู่บนเตียง ต้องใช้เวลาถึง 10 นาทีกว่าจะฟื้นตัว
“นี่คงเป็นพลังที่ฉันปลุกขึ้นมาได้ พลังสร้างภาพในจินตนาการให้เป็นจริง แต่ตอนนี้ฉันสร้างได้แค่ของง่าย ๆ ส่วนของซับซ้อนอย่างธนบัตรนี่คงเป็นขีดจำกัดของฉันแล้ว!”
หลี่ฉางเกอคิดในใจ บุหรี่หนึ่งซองกับไฟแช็กหนึ่งอันก็ปรากฏขึ้นในมือ
ตลอดทั้งวันหลังจากนั้น หลี่ฉางเกอไม่ได้ออกจากห้องเลย นอกจากทดลองพลังของตัวเอง
“พลังนี้อาจเกี่ยวข้องกับการเกิดใหม่ของฉันก็ได้ ช่างเถอะ ตอนนี้ถึงเวลาต้องเตรียมตัวแล้ว!”
หลี่ฉางเกอสูดหายใจลึก แววตาแน่วแน่
เวลา 3 เดือนมากพอให้เขาเตรียมการได้หลายอย่าง
“ติ๊งต่อง! ติ๊งต่อง!”
หลี่ฉางเกอเพิ่งนึกถึงโทรศัพท์ของตัวเอง พอเปิดเครื่อง ข้อความจำนวนมากก็เด้งขึ้นมาทันที
ข้อความเหล่านั้นแทบทั้งหมดมาจากกลุ่มงาน
ก่อนเกิดหายนะ หลี่ฉางเกอทำงานเป็นโปรแกรมเมอร์ให้บริษัทอินเทอร์เน็ตแห่งหนึ่ง
“หลี่ฉางเกอ นายหายหัวไปไหน? ยังอยากได้งานอยู่หรือเปล่า?”
“หลี่ฉางเกอ วันนี้นายหมดสิทธิ์ได้เงินเดือนแล้ว!”
“หลี่ฉางเกอ นายตายไปแล้วหรือไง?”
ข้อความเสียงของหัวหน้า จ้าวกัง เด้งขึ้นมาไม่หยุด
หลี่ฉางเกอออกจากกลุ่มงานโดยไม่ลังเล
อีกแค่ 3 เดือนกว่าโลกก็จะถึงกาลอวสานแล้ว ถ้าเขายังทำงานต่อก็คงโง่เต็มที!
“พรุ่งนี้ไปลาออก แล้วกลับบ้านสักครั้ง!”
หลี่ฉางเกอสูดหายใจลึก แววตาฉายความรู้สึกซับซ้อน
ชาติก่อนเขาอยากพิสูจน์ตัวเอง จึงปฏิเสธสิ่งที่ครอบครัวจัดเตรียมไว้ให้ แล้วเลือกมาทำงานในบริษัทอินเทอร์เน็ตแห่งนี้ ถึงเวลาแล้วที่เขาจะกลับบ้าน
วันรุ่งขึ้น หลี่ฉางเกอมาถึงบริษัท เพิ่งก้าวเข้าประตูก็เห็นจ้าวกัง หัวหน้าของเขากำลังทำหน้าบึ้งตึง
“หลี่ฉางเกอ นายยังกล้ากลับมาอีกหรือ? รู้ไหมว่าเพราะนายไม่อยู่ เว็บไซต์ที่บริษัทดูแลเมื่อวานมีช่องโหว่ตั้งเท่าไร!”
ทันทีที่เห็นหลี่ฉางเกอ จ้าวกังก็สาดคำด่าใส่เขาเป็นชุด
“หุบปาก! วันนี้ฉันมาเพื่อลาออก!”
หลี่ฉางเกอขัดจ้าวกังอย่างหงุดหงิด อีกฝ่ายยังคิดจะพูดอะไรต่อ แต่เขาไม่คิดจะใส่ใจ เริ่มเก็บข้าวของของตัวเองทันที
“หลี่ฉางเกอ นายหมายความว่ายังไง? บริษัทอุตส่าห์มอบโอกาสให้คนหนุ่มอย่างนายได้เรียนรู้และก้าวหน้า นี่เป็นบุญคุณใหญ่หลวง อย่าทิ้งงานดี ๆ แบบนี้เพราะอารมณ์ชั่ววูบสิ!”
จ้าวกังเดินมาหยุดตรงหน้าหลี่ฉางเกอ แล้วพร่ำสั่งสอนเขาไม่หยุด
“พอได้แล้ว! กลัวว่าฉันไม่อยู่แล้วจะไม่มีใครให้ข่มหรือไง? ก็จริงนี่ นายเป็นแค่คนประจบสอพลอจนได้เลื่อนตำแหน่ง ถ้าไม่มีคนอย่างพวกเราคอยทำงานให้ นายคงลำบากแย่สินะ!”
หลี่ฉางเกอยิ้มเย็น เก็บข้าวของของตัวเองจนหมด
“หลี่ฉางเกอ นายยังอยากได้เงินเดือนอยู่ไหม!”
จ้าวกังทนไม่ไหว ตะโกนออกมาอย่างเดือดดาล
“เงินเดือนน่ะหรือ? เงินนิดหน่อยนั่นยกให้นายไปเถอะ!”
หลี่ฉางเกอยิ้มเย็น ก่อนอุ้มกล่องของตัวเองเตรียมเดินออกไป
“ฉางเกอ ค่อย ๆ คุยกันก็ได้ บริษัทเรากำลังเติบโต ถ้านายลาออกตอนนี้ก็มีแต่เสียกับเสีย!”
จ้าวกังลนลาน ปกติหลี่ฉางเกอไม่แก่งแย่งกับใคร แถมยังทำงานเก่ง ถ้าเขาลาออกตอนนี้ จ้าวกังจะไปหาคนรับใช้ชั้นดีแบบนี้จากที่ไหนอีก
“ไสหัวไป!”
หลี่ฉางเกอปรายตามองจ้าวกังอย่างรังเกียจ ก่อนเอ่ยออกมาคำเดียว แล้วชนอีกฝ่ายที่ขวางทางอยู่จนพ้นทาง อุ้มกล่องเดินจากไปโดยไม่หันกลับ
หลังออกจากบริษัท หลี่ฉางเกอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเรียกรถแท็กซี่มุ่งหน้าไปบ้านตัวเอง
ไม่นานเขาก็มาถึงหน้าคฤหาสน์หลังหนึ่ง
หลี่ฉางเกอยืนลังเลอยู่ตรงประตูครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ตัดสินใจไปพบพ่อแม่ของตัวเอง