หายนะทั่วโลกมาเยือน ฉันเนรมิตทุกสิ่งได้

ตอนที่ 1 วันสิ้นโลกมาเยือนทั่วหล้า ข้าสร้างทุกสิ่งให้ปรากฏได้

6 นาที· 1.3K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

เจ็บ!

เจ็บลึกถึงกระดูก เจ็บจนฝังใจ!

“อ๊าก!”

เสียงคร่ำครวญด้วยความเจ็บปวดดังขึ้น หลี่ฉางเกอผุดลุกจากเตียงอย่างฉับพลัน

หน้าผากของเขาชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น เสื้อผ้านอนบนตัวก็เปียกชุ่มไม่ต่างกัน

“นี่มัน…”

หลี่ฉางเกอกวาดตามองสภาพแวดล้อมรอบตัว แววสับสนและหวาดกลัวในดวงตาค่อย ๆ เลือนหาย

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ! ฉันได้เกิดใหม่ ฉันเกิดใหม่จริง ๆ พวกแกคอยดูเถอะ!”

หลี่ฉางเกอนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะออกมาอย่างอำมหิต

พอหัวเราะจบ ความแค้นฝังลึกก็เผยชัดบนใบหน้า

“หลินเจียวเจียว พวกแกคอยดูเถอะ!”

หลี่ฉางเกอตะโกนก้องในใจ

จู่ ๆ หลี่ฉางเกอก็นึกอะไรขึ้นได้ รีบคว้าโทรศัพท์ออกมาตรวจดู

“ยังเหลืออีก 3 เดือน ยังทัน ยังทัน!”

เมื่อเห็นวันที่บนโทรศัพท์ หลี่ฉางเกอก็ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก

จากความทรงจำในชาติก่อน อีก 3 เดือนมหันตภัยอันน่าสะพรึงกลัวจะมาเยือน

อุกกาบาตขนาดมหึมาหลายลูกปรากฏขึ้นนอกโลกสีน้ำเงินโดยไร้สัญญาณเตือน

หลายประเทศไม่ทันได้ตั้งตัว อุกกาบาตก็พุ่งชนลงมาแล้ว

หลังอุกกาบาตตก เมืองหลายแห่งถูกทำลายราบคาบ

หนึ่งในนั้นเป็นอุกกาบาตลูกใหญ่ที่สุดที่ตกลงกลางทะเล ก่อคลื่นยักษ์สูงเสียดฟ้า จนแทบทำลายเมืองชายฝั่งทั้งหมด

ฝนที่ตกหนักต่อเนื่องยังทำให้โลกทั้งใบจมสู่ยุคแห่งน้ำท่วมและคลื่นยักษ์ ฝนกับน้ำท่วมกินเวลานานถึง 3 เดือนเต็ม

หลังผ่านไป 3 เดือน น้ำท่วมก็ลดลงไปมาก

ผู้รอดชีวิตยังไม่ทันได้ดีใจ ความหนาวเหน็บรุนแรงก็เข้าจู่โจม

ความหนาวสุดขั้วกินเวลานานถึงครึ่งปี ทำให้จำนวนผู้รอดชีวิตลดฮวบลงอีกครั้ง

น้ำท่วมกับความหนาวเย็นเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของหายนะ ฤดูร้อนร้อนระอุและแผ่นดินไหวที่ตามมาต่างหากคือภัยพิบัติที่แท้จริง!

ชาติก่อน หลี่ฉางเกออาศัยโชคช่วยเอาชีวิตรอดมาจนถึงปีที่ 3 หลังหายนะอุบัติขึ้น

ในปีนั้น สภาพแวดล้อมบนโลกสีน้ำเงินกลับมาสงบลงในที่สุด

ทว่าเหล่าผู้คนที่รอดชีวิตมาได้กลับเปลี่ยนแปลงไป

บางคนปลุกพลังพิเศษบางอย่างขึ้นมาได้!

ส่วนแฟนสาวที่ใช้ชีวิตอยู่กับหลี่ฉางเกอมาตลอด 3 ปีในวันสิ้นโลก ก็ทรยศเขาในเวลานั้น ถึงขั้นทิ้งตัวเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนของคนที่ปลุกพลังควบคุมเปลวเพลิงได้ต่อหน้าต่อตาเขา

แฟนสาวดูหมิ่นและเยาะเย้ยหลี่ฉางเกออย่างถึงที่สุด สุดท้ายชายคนนั้นก็จุดไฟเผาร่างของเขาทั้งเป็น

“ภัยพิบัตินี่เหมือนการคัดเลือกและกำจัดผู้คน แต่ชาตินี้ ฉันจะมีชีวิตอยู่จนถึงที่สุด!”

แววตาคมกริบฉายวาบในดวงตาของหลี่ฉางเกอ เขาเหลือบมองเวลา ตอนนี้เป็นเวลาตี 3 แล้ว

“ถ้าตอนนี้ได้บะหมี่ร้อน ๆ สักชามก็คงดี!”

หลี่ฉางเกอคิดในใจเงียบ ๆ

วินาทีถัดมา จู่ ๆ ก็ปวดแปลบขึ้นในหัวของเขา บะหมี่ร้อนกรุ่นชามหนึ่งปรากฏขึ้นบนโต๊ะข้างเตียง หลี่ฉางเกอตื่นเต้นขึ้นมาทันที รีบลุกจากเตียง ยกชามบะหมี่ขึ้นมากินคำโต ๆ

ที่ทำให้เขาประหลาดใจคือรสชาติของบะหมี่เหมือนกับในความทรงจำไม่มีผิด

“ลองต่ออีกหน่อย!”

หลี่ฉางเกอคิดในใจ มันฝรั่งทอดหนึ่งห่อกับโคล่าหนึ่งขวดก็ปรากฏขึ้นข้างเตียง

ของทั้งสองอย่างไม่ต่างจากที่ขายในซูเปอร์มาร์เก็ตเลยแม้แต่น้อย จู่ ๆ หลี่ฉางเกอก็อยากลองสร้างธนบัตรออกมาสักสองสามใบ!

น่าเสียดาย วินาทีต่อมา หัวของเขาราวกับถูกใครฟาดด้วยกระบอง ธนบัตรใบละร้อยปรากฏขึ้นบนโต๊ะข้างเตียงเพียงใบเดียว หลี่ฉางเกอนอนแผ่อยู่บนเตียง ต้องใช้เวลาถึง 10 นาทีกว่าจะฟื้นตัว

“นี่คงเป็นพลังที่ฉันปลุกขึ้นมาได้ พลังสร้างภาพในจินตนาการให้เป็นจริง แต่ตอนนี้ฉันสร้างได้แค่ของง่าย ๆ ส่วนของซับซ้อนอย่างธนบัตรนี่คงเป็นขีดจำกัดของฉันแล้ว!”

หลี่ฉางเกอคิดในใจ บุหรี่หนึ่งซองกับไฟแช็กหนึ่งอันก็ปรากฏขึ้นในมือ

ตลอดทั้งวันหลังจากนั้น หลี่ฉางเกอไม่ได้ออกจากห้องเลย นอกจากทดลองพลังของตัวเอง

“พลังนี้อาจเกี่ยวข้องกับการเกิดใหม่ของฉันก็ได้ ช่างเถอะ ตอนนี้ถึงเวลาต้องเตรียมตัวแล้ว!”

หลี่ฉางเกอสูดหายใจลึก แววตาแน่วแน่

เวลา 3 เดือนมากพอให้เขาเตรียมการได้หลายอย่าง

“ติ๊งต่อง! ติ๊งต่อง!”

หลี่ฉางเกอเพิ่งนึกถึงโทรศัพท์ของตัวเอง พอเปิดเครื่อง ข้อความจำนวนมากก็เด้งขึ้นมาทันที

ข้อความเหล่านั้นแทบทั้งหมดมาจากกลุ่มงาน

ก่อนเกิดหายนะ หลี่ฉางเกอทำงานเป็นโปรแกรมเมอร์ให้บริษัทอินเทอร์เน็ตแห่งหนึ่ง

“หลี่ฉางเกอ นายหายหัวไปไหน? ยังอยากได้งานอยู่หรือเปล่า?”

“หลี่ฉางเกอ วันนี้นายหมดสิทธิ์ได้เงินเดือนแล้ว!”

“หลี่ฉางเกอ นายตายไปแล้วหรือไง?”

ข้อความเสียงของหัวหน้า จ้าวกัง เด้งขึ้นมาไม่หยุด

หลี่ฉางเกอออกจากกลุ่มงานโดยไม่ลังเล

อีกแค่ 3 เดือนกว่าโลกก็จะถึงกาลอวสานแล้ว ถ้าเขายังทำงานต่อก็คงโง่เต็มที!

“พรุ่งนี้ไปลาออก แล้วกลับบ้านสักครั้ง!”

หลี่ฉางเกอสูดหายใจลึก แววตาฉายความรู้สึกซับซ้อน

ชาติก่อนเขาอยากพิสูจน์ตัวเอง จึงปฏิเสธสิ่งที่ครอบครัวจัดเตรียมไว้ให้ แล้วเลือกมาทำงานในบริษัทอินเทอร์เน็ตแห่งนี้ ถึงเวลาแล้วที่เขาจะกลับบ้าน

วันรุ่งขึ้น หลี่ฉางเกอมาถึงบริษัท เพิ่งก้าวเข้าประตูก็เห็นจ้าวกัง หัวหน้าของเขากำลังทำหน้าบึ้งตึง

“หลี่ฉางเกอ นายยังกล้ากลับมาอีกหรือ? รู้ไหมว่าเพราะนายไม่อยู่ เว็บไซต์ที่บริษัทดูแลเมื่อวานมีช่องโหว่ตั้งเท่าไร!”

ทันทีที่เห็นหลี่ฉางเกอ จ้าวกังก็สาดคำด่าใส่เขาเป็นชุด

“หุบปาก! วันนี้ฉันมาเพื่อลาออก!”

หลี่ฉางเกอขัดจ้าวกังอย่างหงุดหงิด อีกฝ่ายยังคิดจะพูดอะไรต่อ แต่เขาไม่คิดจะใส่ใจ เริ่มเก็บข้าวของของตัวเองทันที

“หลี่ฉางเกอ นายหมายความว่ายังไง? บริษัทอุตส่าห์มอบโอกาสให้คนหนุ่มอย่างนายได้เรียนรู้และก้าวหน้า นี่เป็นบุญคุณใหญ่หลวง อย่าทิ้งงานดี ๆ แบบนี้เพราะอารมณ์ชั่ววูบสิ!”

จ้าวกังเดินมาหยุดตรงหน้าหลี่ฉางเกอ แล้วพร่ำสั่งสอนเขาไม่หยุด

“พอได้แล้ว! กลัวว่าฉันไม่อยู่แล้วจะไม่มีใครให้ข่มหรือไง? ก็จริงนี่ นายเป็นแค่คนประจบสอพลอจนได้เลื่อนตำแหน่ง ถ้าไม่มีคนอย่างพวกเราคอยทำงานให้ นายคงลำบากแย่สินะ!”

หลี่ฉางเกอยิ้มเย็น เก็บข้าวของของตัวเองจนหมด

“หลี่ฉางเกอ นายยังอยากได้เงินเดือนอยู่ไหม!”

จ้าวกังทนไม่ไหว ตะโกนออกมาอย่างเดือดดาล

“เงินเดือนน่ะหรือ? เงินนิดหน่อยนั่นยกให้นายไปเถอะ!”

หลี่ฉางเกอยิ้มเย็น ก่อนอุ้มกล่องของตัวเองเตรียมเดินออกไป

“ฉางเกอ ค่อย ๆ คุยกันก็ได้ บริษัทเรากำลังเติบโต ถ้านายลาออกตอนนี้ก็มีแต่เสียกับเสีย!”

จ้าวกังลนลาน ปกติหลี่ฉางเกอไม่แก่งแย่งกับใคร แถมยังทำงานเก่ง ถ้าเขาลาออกตอนนี้ จ้าวกังจะไปหาคนรับใช้ชั้นดีแบบนี้จากที่ไหนอีก

“ไสหัวไป!”

หลี่ฉางเกอปรายตามองจ้าวกังอย่างรังเกียจ ก่อนเอ่ยออกมาคำเดียว แล้วชนอีกฝ่ายที่ขวางทางอยู่จนพ้นทาง อุ้มกล่องเดินจากไปโดยไม่หันกลับ

หลังออกจากบริษัท หลี่ฉางเกอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเรียกรถแท็กซี่มุ่งหน้าไปบ้านตัวเอง

ไม่นานเขาก็มาถึงหน้าคฤหาสน์หลังหนึ่ง

หลี่ฉางเกอยืนลังเลอยู่ตรงประตูครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ตัดสินใจไปพบพ่อแม่ของตัวเอง

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป