นับแต่ข่าวที่ว่าอ๋องเหรินจะเข้ารับตำแหน่งในสำนักทัณฑ์สวรรค์ องค์กรที่แทบจะเลือนหายไปจากสายตาผู้คนแพร่สะพัดออกไป
ในที่สุดสำนักแห่งนี้ก็กลับมาเป็นที่กล่าวขวัญอีกครั้ง และในเวลาอันสั้นก็กลายเป็นหนึ่งในจุดสนใจของทั้งราชสำนักและผู้คนทั่วหล้า
กระทั่งความนิยมของอ๋องเหรินในต้าเซี่ยตอนนี้ ยังเหนือกว่าเชื้อพระวงศ์ชั้นอ๋องอีกหลายคน
เพราะเขาสูญเสียสิทธิ์ในการขึ้นครองบัลลังก์ไปแล้ว สิ่งที่ผู้คนอยากรู้ก็คือ เขาจะปล่อยตัวตามยถากรรมหรือคิดเปลี่ยนแปลงสำนักทัณฑ์สวรรค์กันแน่
ไม่ว่าจะเป็นสถานเริงรมย์ โรงสุรา หรือแม้แต่ตามท้องถนน ก็มักจะได้ยินผู้คนถกเถียงเรื่องนี้อยู่เนือง ๆ
‘ข้าเชื่อว่าอ๋องเหรินต้องหาทางเปลี่ยนแปลงสำนักทัณฑ์สวรรค์แน่ นี่คือรากฐานที่เขาจะใช้ยืนหยัดในราชสำนักต่อไป แม้จะหมดสิทธิ์ขึ้นครองบัลลังก์แล้ว แต่ใครบ้างจะยอมสละอำนาจกันเล่า’
‘ข้าเห็นด้วยกับเจ้า ฝ่าบาทต้องมีเหตุผลของพระองค์ ถึงได้เลือกสำนักทัณฑ์สวรรค์’
‘…’
มีการคาดเดาต่าง ๆ นานา กระทั่งเหล่าขุนนางผู้มีบรรดาศักดิ์และขุนนางใหญ่ทั้งสามกับเสนาบดีทั้งเก้าก็ยังแบ่งความสนใจส่วนหนึ่งมาจับตาสำนักทัณฑ์สวรรค์
ทว่าไม่มีผู้ใดคาดคิดว่า ขณะที่ผู้คนเฝ้ารอแล้วรอเล่า คอยดูว่าเซี่ยเจาเหยียนจะเคลื่อนไหวอย่างไรต่อไปนั้น
จวนอ๋องเหรินกลับไร้ความเคลื่อนไหวใด ๆ ติดต่อกันหลายวัน อ๋องเหรินไม่ก้าวออกจากจวนแม้แต่ก้าวเดียว
เรื่องนี้ทำให้คนส่วนใหญ่ผิดหวัง พวกเขาแอบพึมพำกันในใจว่าดูท่าคงคาดเดาผิดไปเสียแล้ว
อ๋องเหรินปล่อยตัวตามยถากรรมอย่างสิ้นเชิงจริง ๆ!
เมื่อดวงตะวันลอยขึ้นอีกครั้ง เซี่ยเจาเหยียนก็สิ้นสุดการฝึกตน
เขาสัมผัสได้ถึงพลังในยามนี้ แล้วอดทอดถอนใจไม่ได้
“เฮ้อ…”
“สุดท้ายก็ยังด้อยกว่าพี่ชายร่วมราชวงศ์คนอื่น ๆ หากข้าคิดจะบรรลุขั้นผลัดโลหิตสมบูรณ์ ดูท่าคงต้องใช้เวลาอย่างน้อยหลายเดือน”