ห้วงมิติโกลาหล
เย่เหยียนนอนอยู่บนพื้น ร่างทั้งร่างถูกแสงโกลาหลโอบล้อม ภายในนั้นร่างกายของเขาบาดเจ็บสาหัส เลือดสดซึมชุ่มอาภรณ์รัดรูปสีเขียวทั่วทั้งตัว เลือดทะลักออกจากบริเวณท้องน้อยไม่หยุด
สตรีงามล่มเมืองผู้หนึ่งค่อย ๆ ปรากฏกายขึ้น นางสวมกระโปรงผ้าโปร่งสีขาวแบบชุดวัง
นางมีเส้นผมและดวงตาสีขาว ดวงตาคู่งามสุกสกาวราวอัญมณี รูปร่างสูงเพรียว เรือนร่างอรชรได้สัดส่วนราวกับสวรรค์บรรจงสร้าง ผิวพรรณขาวผ่องดุจหยก เท้าเปลือยงามประณีต ผิวเนียนละเอียด นางยืนอยู่กลางอากาศ
สตรีผู้นี้มีนามว่า จักรพรรดินีไป๋อวี๋
“คนธรรมดาไม่มีความผิด แต่ครอบครองหยกกลับเป็นภัย”
“เมื่อสวรรค์มอบภารกิจอันยิ่งใหญ่แก่ผู้ใด ย่อมต้องบั่นทอนจิตใจและใช้แรงกายของผู้นั้นเสียก่อน”
“เคราะห์แรกทำให้เจ้าเป็นคนปัญญาอ่อน เคราะห์ที่สองทำให้เจ้าไร้ญาติ เคราะห์ที่สามทำให้เจ้าพิการ… นับว่ายังดีที่คราวนี้เจ้ากลับได้รับพรจากเคราะห์ร้าย ในที่สุดกระถางโกลาหลก็ยอมรับเจ้าเป็นนาย ข้าจึงสามารถยื่นมือเข้าช่วยได้”
จักรพรรดินีไป๋อวี๋ถอนหายใจแผ่วเบา ฝ่ามือหยกของนางมีไอสีขาวน้ำนมลอยออกมา ทะลุผ่านแสงโกลาหลแล้วซึมเข้าสู่เนื้อหนังของเย่เหยียน เพื่อเยียวยาบาดแผล
“อึก… ท่านแม่… เจ็บ… เจ้าทึ่มเจ็บ…”
“ท่านอาจารย์… เจ้าทึ่มเจ็บ…”
“ท่านพ่อ พวกท่านอยู่ที่ใด…”
แสงโกลาหลค่อย ๆ เลือนหาย เย่เหยียนพึมพำอย่างไม่ได้สติ ขณะพลังชีวิตฟื้นคืนอย่างรวดเร็ว
“เฮ้อ… เด็กน้อยผู้น่าสงสาร…”
“ต่อแต่นี้ไป ข้าจะคอยช่วยเจ้า จะไม่ปล่อยให้เจ้าต้องทุกข์ทรมานอีกเด็ดขาด!”
แววเวทนาแวบผ่านดวงตาสีขาวงามกระจ่างของจักรพรรดินีไป๋อวี๋
นางค่อย ๆ ลดกายลง คุกเข่านั่งข้างเย่เหยียน แล้วยื่นมือหยกนุ่มนิ่มราวไร้กระดูกออกมา กำไลที่ข้อมือขาวผ่องใสกระจ่าง ก่อนวางมือลงบนหน้าผากของเย่เหยียนอย่างแผ่วเบา
“หึ่ง!”
แสงสีขาวน้ำนมส่องประกายขึ้นกลางฝ่ามือของนาง
เย่เหยียนหยุดพึมพำ แล้วค่อย ๆ สงบลง
เขายังขยับร่างกาย ก่อนโผกอดต้นขาหยกของจักรพรรดินีไป๋อวี๋ แล้วซุกตัวอยู่ในอ้อมอกอันนุ่มนวลอบอุ่นของนาง ราวกับทารกน้อยที่ซ่อนตัวอยู่ในอ้อมกอดมารดา
“นี่…”
“เด็กโง่เอ๊ย!”
จักรพรรดินีไป๋อวี๋ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มอย่างจนใจ ความรักของมารดาพลุ่งพล่านอยู่ในใจ นางจึงมิได้ขัดขวาง
หนึ่งวันภายนอกกระถาง เท่ากับหนึ่งปีภายในกระถาง
บาดแผลบนร่างเย่เหยียนรักษาได้ไม่ยาก ทว่าความปัญญาอ่อนฝังรากลึก อีกทั้งยังถูกผนึกไว้โดยเจตนา จึงยากจะคลายผนึกยิ่งนัก
ดังนั้น
ทั้งสองจึงอยู่ในท่าเดิมเช่นนี้ หนึ่งปีผ่านไป สองปีผ่านไป สามปีผ่านไป…
วันหนึ่ง
เย่เหยียนค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ดวงตาคู่นั้นเปล่งประกาย ในที่สุดก็มิได้เหม่อลอยปัญญาอ่อนดังแต่ก่อนอีกต่อไป
“ข้า… ข้าฟื้นแล้วหรือ?”
เย่เหยียนกะพริบตา ความทรงจำมากมายในอดีตหลั่งไหลเข้ามาในห้วงสมอง
ตั้งแต่เล็กก็ปัญญาอ่อน ถูกคนวัยเดียวกันหัวเราะเยาะและรังแก…
เพราะเกิดมามีพละกำลังมหาศาล จึงถูกคนอื่นเย้ยหยันว่าเป็นตัวประหลาด…
เมื่ออายุ 9 ขวบ เคราะห์ร้ายก็มาเยือน ครอบครัวทั้งครอบครัวถูกสังหาร…
จนถึงตอนนี้ อายุ 18 ปี เขาถูกหญิงสารเลววางแผนเล่นงาน ตันเถียนแตกสลาย ร่างแทบแหลกเหลว อีกทั้งยังเกือบต้องเสื่อมเสียชื่อเสียง!
แต่ตอนนี้…
นอกจากตันเถียนที่แตกสลายแล้ว ดูเหมือนเขาจะไม่เป็นอะไร และอาการปัญญาอ่อนก็หายไปแล้วด้วย?
ความยินดีที่ยากจะสะกดกลั้นผุดขึ้นในใจเย่เหยียน สมองของเขาปลอดโปร่งกว่าครั้งไหน ๆ
เขาเงยหน้าขึ้น แล้วใบหน้างามล้ำเป็นหนึ่งในใต้หล้าก็ปรากฏแก่สายตา ทำให้รูม่านตาหดวูบ
เป็นใบหน้างามล้ำจนแทบหยุดหายใจ
ขนตาขาวสะอาดดุจขนนกทอดต่ำ ดวงตาสีขาวกระจ่างดุจอัญมณีเปล่งประกายใสแจ๋ว สันจมูกโด่งได้รูป จมูกงามประณีต ริมฝีปากเล็กแดงระเรื่อเย้ายวนดุจผลเชอร์รี
สตรีผู้นี้มีผมและดวงตาสีขาว ทั้งร่างแผ่กลิ่นอายเซียนออกมา งดงามแทบไม่ต่างจากท่านอาจารย์ของเขา!
“ท่าน… ท่านคือ…”
“ผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตข้าหรือ?”
เย่เหยียนกลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะพลันตระหนักว่าเขากำลังพิงอยู่ในอ้อมอกของอีกฝ่าย นุ่มนิ่มและสบายกว่าหมอนถึง 100 เท่า
“ข้าคือจักรพรรดินีไป๋อวี๋ ต่อไปข้าจะถ่ายทอดวิชาบำเพ็ญให้เจ้า เรียกข้าว่าอาจารย์ก็ได้”
จักรพรรดินีไป๋อวี๋ยิ้มละไม ดูพึงพอใจกับปฏิกิริยาของเย่เหยียนเป็นอย่างยิ่ง
นางรู้อยู่แล้วว่าเมื่อเด็กน้อยผู้นี้ฟื้นคืนสติ สิ่งแรกที่เห็นนางจะต้องตะลึงงัน
ถึงอย่างไร นางก็เคยได้รับการยกย่องว่าเป็นหญิงงามอันดับหนึ่งในหมื่นยุค
“ท่าน… ท่านอาจารย์?”
“ไม่ได้!”
แม้เย่เหยียนจะอาลัยอาวรณ์อ้อมอกนุ่มนิ่มหอมกรุ่นของสตรีผู้นี้ แต่ก็รีบลุกขึ้นนั่งตัวตรงทันที ก่อนกล่าวว่า “ผู้อาวุโสไป๋อวี๋… ข้ามีอาจารย์อยู่แล้ว”
“โปรดอภัยที่ข้าไม่อาจเรียกท่านเช่นนั้น และไม่อาจกราบท่านเป็นอาจารย์ได้!”
กล่าวจบ เย่เหยียนก็ลุกขึ้นยืน ประสานหมัดค้อมกายคารวะจักรพรรดินีไป๋อวี๋อย่างนอบน้อม
แม้เมื่อก่อนเขาจะปัญญาอ่อน แต่ท่านอาจารย์ก็สอนเขาไว้มากมาย
จักรพรรดินีไป๋อวี๋ขมวดคิ้ว ดวงตาสีขาวงามหรี่ลงเล็กน้อย “แล้วอย่างไร?”
“หรือเจ้าไม่อยากบำเพ็ญกับข้า? วิชาที่ข้าสอนได้เหนือกว่าท่านอาจารย์ที่อยู่ข้างนอกของเจ้ามากนัก”
“นางยังรักษาอาการปัญญาอ่อนของเจ้าไม่ได้ด้วยซ้ำ”
เย่เหยียนกล่าวอย่างจริงจังว่า “ผู้อาวุโสไป๋อวี๋ ท่านอาจารย์มิได้สอนข้าเพียงวิชาบำเพ็ญ แต่ยังสอนให้ข้าเป็นคนด้วย”
“ข้าเห็นว่าคนเรามีอาจารย์ได้เพียงคนเดียวในชีวิต หากกราบท่านเป็นอาจารย์ในตอนนี้ ไม่เพียงเป็นการทรยศต่อท่านอาจารย์ แต่ยังเป็นการไม่ให้เกียรติผู้อาวุโสไป๋อวี๋ด้วย”
“ขอผู้อาวุโสโปรดอภัยให้ข้าด้วย”
จักรพรรดินีไป๋อวี๋เบ้ปาก มองเขาจากที่สูง “แต่เคล็ดวิชาของข้าห้ามถ่ายทอดให้คนนอก”
“หากเจ้าไม่กราบข้าเป็นอาจารย์ ก็ไม่มีทางได้ฝึกวิชาชั้นยอดที่สุดในโลก อ้อ ตันเถียนของเจ้าพังไปแล้ว ตามหลักไม่อาจบำเพ็ญต่อได้ แต่ข้ามีวิธีสร้างตันเถียนให้เจ้าใหม่”
“เจ้ามั่นใจจริงหรือว่าไม่ยอมกราบข้าเป็นอาจารย์?”
เย่เหยียนสะท้านวาบ สีหน้าเปลี่ยนไป ใจเริ่มหวั่นไหว
แต่…
เขาไม่อาจผิดคำตั้งใจเดิม และไม่อาจทรยศท่านอาจารย์ที่เลี้ยงดูเขาจนเติบใหญ่
สมองของเขาหมุนเร็ว ความคิดสารพัดผุดขึ้นมาทีละอย่าง
เย่เหยียนไม่เคยรู้มาก่อนว่าสมองของตนจะใช้งานได้ดีถึงเพียงนี้ ไม่ได้ปัญญาอ่อนเหมือนในอดีต ราวกับกลายเป็นคนละคน
“ผู้อาวุโสไป๋อวี๋ ข้ามีความคิดที่ทำให้ทุกฝ่ายสมประสงค์” เย่เหยียนเลิกคิ้ว รีบเอ่ยขึ้น
“หึ เช่นนั้นข้าก็อยากฟัง” จักรพรรดินีไป๋อวี๋กล่าวอย่างไม่ใส่ใจ
นางอยากเห็นนักว่าเจ้าทึ่มวัวน้อยในอดีต บัดนี้จะคิดหาทางประนีประนอมเช่นไรได้
เย่เหยียนหัวเราะแหะ ๆ
จู่ ๆ เขาก็คุกเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้น “ท่านป้าจงอยู่เบื้องบน โปรดรับการคารวะจากหลานชายด้วย!”
ท่าทีที่เย่เหยียนทำขึ้นกะทันหันทำให้จักรพรรดินีไป๋อวี๋สะดุ้ง
นางกล่าวอย่างจนใจว่า “เป็นป้ากับหลานก็ช่างเถอะ ข้าได้ฟังเรื่องเล่านี้จนเบื่อเมื่อพันปีก่อนแล้ว อีกอย่าง ป้าก็ใช่ว่าจะมีจุดจบดีเสียหน่อย!”
“ต่อไปเจ้าเรียกข้าว่าท่านป้าไป๋ก็แล้วกัน!”
“ขอรับ ท่านป้าไป๋!”
เย่เหยียนฉีกยิ้ม ก่อนรีบกล่าวต่อว่า “เช่นนั้นขอท่านป้าไป๋ถ่ายทอดวิชาสร้างตันเถียนให้ข้าด้วย!”
จักรพรรดินีไป๋อวี๋ค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนกลางอากาศ
เย่เหยียนเพิ่งสังเกตว่านางสูงโปร่งถึงเพียงนี้ ภายใต้กระโปรงสีขาวนั้นมีเรียวขาหยกยาวตรงชวนมองยิ่งนัก
เท้าหยกงดงามประณีต ขาวผ่องดุจหิมะ ฝ่าเท้าอมชมพูราวบุปผา ข้อเท้าเรียวเล็กยังประดับสายหยก ช่วยขับความงามให้ยิ่งเด่นชัด
จักรพรรดินีไป๋อวี๋สูงประมาณ 8 ฉื่อกว่า…
น่าตกตะลึงจนแทบอ้าปากค้าง มิน่าเล่าเมื่อครู่ถึงหนุนนอนสบายเช่นนั้น!
ในเวลานี้ จักรพรรดินีไป๋อวี๋ค่อย ๆ ยกมือหยกเรียวงามดุจก้านต้นหอมขึ้น แล้วชี้มาจากกลางอากาศ
“เสี่ยวเหยียน ตอนนี้จงกินจี้กระถางใบเล็กที่ห้อยอยู่ตรงคอของเจ้าเสีย!”
“วิธีนี้ต้องอาศัยทั้งฟ้าดินและผู้คน จึงจะสำเร็จ มีนามว่า—แปรสิ่งของให้เป็นโอสถ”
…
…