“ถ้าเธออยากซื้อของชิ้นนี้ พี่คงต้องเตือนสักหน่อย คนทั่วไปครอบครองไม่ได้หรอก นอกจากคนกลุ่มพิเศษถึงจะมีสิทธิ์ซื้อ”
เถียนเหวินจิ้งทำหน้าจริงจัง แต่ก็ยังดับความกระตือรือร้นที่หวังเสี่ยวหม่ามีต่ออาวุธปืนไม่ได้ “พี่เถียน คนกลุ่มพิเศษที่พี่พูดถึงหมายถึงใครบ้างครับ?”
“คนกลุ่มพิเศษแบบนี้ โดยทั่วไปก็พวกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของหน่วยงาน เจ้าหน้าที่พิทักษ์ป่าในเขตป่า หรือไม่ก็พรานน่ะ”
“ส่วนคนอื่น อย่างกองกำลังอาสาสมัคร ถึงจะมีโอกาสได้ใช้เหมือนกัน แต่ก็ไม่ใช่ทรัพย์สินส่วนบุคคล เป็นของส่วนรวม ต้องอยู่ภายใต้การควบคุมของส่วนรวม”
“อีกอย่าง ถ้าอยากครอบครองของแบบนี้ เธอต้องไปยื่นรายงานที่สำนักงานหมู่บ้านก่อน ชี้แจงว่าจะเอาไปทำอะไร พอผ่านการตรวจสอบแล้ว ยังต้องไปแจ้งหน่วยงานที่เกี่ยวข้องอีก รออนุมัติแล้วถึงจะซื้อได้”
เถียนเหวินจิ้งอธิบายอย่างละเอียดจนหวังเสี่ยวหม่าได้แต่พูดไม่ออก เขาไม่คิดเลยว่าการครอบครองปืนอย่างถูกกฎหมายจะยุ่งยากขนาดนี้ นอกจากต้องมีสถานะพิเศษแล้ว ยังต้องผ่านการตรวจสอบหลายชั้น
เรื่องสถานะเขาจัดการได้ไม่ยาก คนที่อาศัยอยู่ในป่าลึกอย่างเขา แค่ไปติดต่อหน่วยงานป่าไม้เพื่อทำใบอนุญาตล่าสัตว์ก็ไม่ใช่เรื่องยาก
แต่การเปลี่ยนสถานะเป็นพรานเป็นเพียงก้าวแรกเท่านั้น ขั้นตอนตรวจสอบต่างหากที่ยุ่งยากที่สุด
เหมือนกับการตรวจประวัติทางการเมืองนั่นแหละ ถ้ามีอะไรอธิบายไม่ชัดเจนแม้แต่นิดเดียว หรือพูดจาคลุมเครือ ก็ไม่ผ่านด่านนั้นแล้ว
หวังเสี่ยวหม่าครุ่นคิด ก่อนถามอีกข้อ “พี่เถียน ที่นี่มีแต่ปืนยาวแบบนี้เหรอครับ?”
เถียนเหวินจิ้งพยักหน้า “ใช่แล้ว ที่นี่มีปืนอยู่แค่สองชนิด ปืนล่าสัตว์กับปืนแก๊ป เอาไว้ล่าสัตว์และป้องกันสัตว์ป่าทำอันตรายเจ้าหน้าที่พิทักษ์ป่าเป็นหลัก”